Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Overwegingen

3. In het bestreden besluit heeft de minister overwogen dat hij kan besluiten een aanvraag niet te behandelen als de leges niet betaald zijn. Leges zijn de kosten van de aanvraag voor een verblijfsvergunning. Op 23 april 2025 is aan eisers een brief gestuurd waarin staat dat eisers leges moeten betalen binnen twee weken. Daarna is op 20 mei 2025 nogmaals een brief gestuurd en gevraagd om de leges binnen twee weken te betalen. Na het verlopen van deze termijn is de minister niet gebleken dat de leges zijn betaald. Daarom heeft de minister de aanvragen niet in behandeling genomen.

4. Eisers voeren aan dat de minister uitsluitend wijst op het formele aspect van het betalen van leges, zonder daarbij een kenbare evenredigheidstoets te verrichten waarbij alle aangevoerde omstandigheden zijn meegewogen. De gevolgen voor eisers zijn namelijk onevenredig zwaar. Eisers beschikten reeds bijna vijf jaar onafgebroken over een verblijfsvergunning en verkeerden op de grens van het voldoen aan de voorwaarden voor een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd of naturalisatie. Het bestreden besluit leidt tot een verblijfsgat waardoor zij, enkel door een administratieve omissie bij de betaling van de leges, opnieuw vijf jaar zouden moeten opbouwen. Ook hebben eisers erop gewezen dat zij in de veronderstelling zijn geweest dat de leges waren voldaan, aangezien de herinneringsbrief volgde na betaling van de leges. Pas bij het ontvangen van de beschikking op de aanvraag werd het hen duidelijk dat de brief en de betaling elkaar hadden gekruist. Na ontvangst van zowel de legesbrief als de herinneringsbrief zijn deze stukken onverwijld met de werkgever gedeeld. Vervolgens zijn de leges ook daadwerkelijk door de werkgever voldaan. Dat deze betaling, door de werkgever, niet conform de door de minister voorgeschreven wijze (namelijk met correcte vermelding van zaaknummer/kenmerk) is uitgevoerd, kan niet aan eisers worden toegerekend. De minister kon volgens eisers in dit geval niet volstaan met het enkel constateren van een formeel gebrek, maar had de betaalde leges moeten beoordelen in samenhang met de aangevoerde omstandigheden en op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht moeten afwijken van het beleid vanwege bijzondere omstandigheden.

5. Artikel 24, tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) bepaalt dat de vreemdeling leges verschuldigd is voor de afdoening van de aanvraag. Als betaling achterwege blijft, wordt de aanvraag niet in behandeling genomen. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) (Voetnoot 1) volgt dat, indien de leges voor een aanvraag niet worden betaald, verweerder niet slechts de bevoegdheid heeft om de aanvraag niet in behandeling te nemen, maar daartoe verplicht is.

6. De rechtbank is van oordeel dat de minister de aanvraag van eisers terecht buiten behandeling heeft gesteld. Uit de overgelegde bankafschriften blijkt dat op de overschrijving door de werkgever zowel het betalingskenmerk als het zaaknummer ontbreekt. Het vermelden van een betalingskenmerk en zaaknummer is van belang om de betalingen te kunnen herleiden tot ingediende aanvragen of aanvragers. In de brief van 23 april 2025 is door de minister ook gewezen op dit belang. In vet gedrukte letters is zowel gewezen op het feit dat het zaaknummer en het vorderingsnummer moet worden vermeld als ook dat als deze gegevens ontbreken het kan zijn dat de aanvraag niet in behandeling wordt genomen. Hierbij zijn ook nog de woorden ‘Let op!’ opgenomen. Ook zijn eisers gewezen op de gevolgen van niet betalen en buiten behandelingstelling, namelijk dat het verblijfsrecht niet wordt verlengd waardoor er mogelijk een verblijfsgat ontstaat. Niet alleen ontbraken de betreffende nummers, maar de betaling was bovendien afkomstig van de werkgever. Daarbij was bij de omschrijving slechts de achternaam en een gedeelte van de voornaam van eiser opgenomen en slechts de voornaam van eiseres waardoor de betaling voor de minister niet te traceren was, gelet op de vele betalingen die dagelijks/wekelijks worden ontvangen bij de minister. Bovendien had de herinneringsbrief van 20 mei 2025 aanleiding moeten zijn om te checken of de betaling op de juiste wijze was uitgevoerd. Tussen de betaling en de herinneringsbrief zat namelijk een periode van 11 dagen waardoor het niet aannemelijk is dat de betaling en de brief elkaar gekruist zouden hebben. Ook al zijn de omstandigheden die ertoe hebben geleid dat de leges niet op de juiste wijze zijn betaald spijtig en invoelbaar, ze kunnen er niet aan afdoen dat de wet- en regelgeving niet voorziet in een hardheidsclausule of in de mogelijkheid om het niet betalen van leges onder bepaalde omstandigheden verschoonbaar te achten.

7. Verder is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is van bijzondere omstandigheden op grond waarvan de minister had moeten afzien van de buiten behandelingstelling van de aanvraag. Eisers hebben niet aangevoerd waarom de buiten behandelingstelling in het geval van eisers onevenredig zware gevolgen zou hebben, anders dan dat dit van invloed is op de opbouw van ononderbroken verblijfsrecht. De minister heeft in de legesbrief en de herinneringsbrief nadrukkelijk gewezen op het belang van het op voorschreven wijze betalen en de mogelijke gevolgen voor het verblijfsrecht en het in aanmerking komen voor naturalisatie of andere vormen van voortgezet verblijf, indien betaling niet of niet op voorschreven wijze plaatsvindt. Het niet op de voorgeschreven wijze betalen van de leges en de eventuele gevolgen daarvan, komen dan ook voor rekening en risico van eisers zelf. Daarnaast is schending van artikel 8 van het EVRM niet aan de orde. De minderjarige kinderen van eisers hebben voortgezet verblijf op humanitair niet-tijdelijke gronden toegekend gekregen en op de zitting is duidelijk geworden dat eisers al een nieuwe aanvraag hadden ingediend hangende de bezwaarprocedure. Het is de rechtbank dan ook niet gebleken dat het gezin op enig moment uit elkaar zou raken.

8. Ten aanzien van het standpunt van eisers dat de minister ten onrechte heeft afgezien van het horen in bezwaar is de rechtbank van oordeel dat de minister het bezwaar van eisers terecht kennelijk ongegrond heeft verklaard waardoor de minister kon afzien van het horen van eisers. Zoals uit het voorgaande blijkt was er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk dat hetgeen in bezwaar is aangevoerd niet tot een ander standpunt zou leiden. Het is duidelijk dat eisers de leges niet op de juiste wijze hebben betaald en in de wet is dwingend bepaald dat een aanvraag niet in behandeling wordt genomen, als de leges niet zijn betaald. Een hoorzitting had het niet betalen niet anders gemaakt.