Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Van ‘onderduiken’ in de zin van de Dublinverordening is sprake als een asielzoeker er doelbewust voor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, met het oog om deze overdracht te voorkomen. Dat wordt vermoed het geval te zijn wanneer de vreemdeling zijn woonplaats verlaat zonder de bevoegde autoriteiten van zijn afwezigheid op de hoogte te stellen én de vreemdeling van tevoren is geïnformeerd over de verplichtingen die in dat kader op hem rusten. (Voetnoot 4)

De rechtbank begrijpt het bestreden besluit en het verweerschrift zo dat aan de verlenging van de overdrachtstermijn ten grondslag ligt dat eiser zich op 1 april 2026 had moeten melden bij het COa in [plaats 2] en dat niet heeft gedaan. Dat betekent dat de rechtbank moet beoordelen of de minister voldoende heeft gemotiveerd dat eiser op 1 april 2026 was ondergedoken.

Op zitting heeft eiser verklaard dat de opvanglocatie van het COa in [plaats 1] zou sluiten op 3 april 2026 en dat hij een week van tevoren een brief kreeg dat hij zou worden overgeplaatst naar een opvanglocatie van het COa in [plaats 2]. Deze brief bevindt zich niet in het dossier. Eiser verklaart dat hij op 27 maart 2026 naar [plaats 2] is vertrokken en dat hij daar vanaf dat moment heeft verbleven. Eiser verklaart ook dat hij bij aankomst in [plaats 2] niet is geïnformeerd over de daar geldende meldplicht op woensdag. De minister heeft deze verklaringen van eiser op zitting niet betwist en in het dossier bevinden zich verder geen stukken met betrekking tot de overplaatsing van eiser naar een andere opvanglocatie, zodat de rechtbank uitgaat van de feiten zoals die door eiser zijn gepresenteerd. Uit de bijlage bij het verweerschrift blijkt vervolgens dat in het interne systeem van de Immigratie- en Naturalisatiedienst over eiser is geregistreerd dat hij de opvanglocatie van het COa op 1 april 2026 zou hebben verlaten. De gemachtigde van de minister heeft op de zitting verklaard dat dit het missen van de meldplicht zou zijn geweest. Omdat deze datum een woensdag is en in [plaats 1] een meldplicht op donderdag geldt, leidt de rechtbank uit deze registratie af dat van eiser werd verwacht dat hij zich op 1 april 2026 meldde op de opvanglocatie in [plaats 2] en dat eiser deze meldplicht heeft gemist.

Nog daargelaten dat uit het voorgaande niet duidelijk wordt wanneer eiser formeel is geregistreerd op de opvanglocatie in [plaats 2] (als van een vorm van formele registratie al sprake is geweest) en per wanneer dus voor hem een meldplicht op woensdag gold, volgt uit het voorgaande ook dat eiser niet is geïnformeerd over een wekelijkse meldplicht op woensdag. De minister heeft daar desgevraagd ook geen helderheid over kunnen verschaffen. Gelet op wat onder 4.1.1 is overwogen kan daarom niet worden gezegd dat eiser op 1 april 2026 is ondergedoken in de zin van de Dublinverordening, zodat de minister de overdrachtstermijn niet op die grond mocht verlengen. De stelling van de minister dat eiser zich pas veel later, op 16 en 20 april 2026, weer bij het COa heeft gemeld en zodoende een periode van ongeveer twee weken buiten beeld is geweest, volgt de rechtbank niet. In de eerste plaats heeft de minister het over ‘contactregistraties’ op deze twee data. Dat sluit de feitelijke gang van zaken zoals door eiser is gepresenteerd niet uit. Verder doet dat er feitelijk niet aan af dat eiser in eerste instantie niet is geïnformeerd over de meldplicht op woensdag in [plaats 2] en juist het missen van de meldplicht op 1 april 2026 aan het bestreden besluit ten grondslag ligt.