Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Overwegingen

12. Op grond van artikel 67 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) kan de minister een vreemdeling ongewenst verklaren, onder andere als deze vreemdeling – kort gezegd – veroordeeld is voor strafbare feiten of wanneer deze vreemdeling een gevaar vormt voor de openbare orde of nationale veiligheid. De ongewenstverklaring kan vervolgens op grond van artikel 68 van de Vw op aanvraag worden opgeheven, indien de vreemdeling voor een periode van tien jaar of meer onafgebroken buiten Nederland verblijf heeft gehad en geen van de gronden als bedoeld in artikel 67, eerste lid, van de Vw zich hebben voorgedaan.

13. De voorwaarden voor opheffing van de ongewenstverklaring zijn verder uitgewerkt in artikel 6.6 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb).

14. Op grond van artikel 6.6, eerste lid, onder b, wordt de aanvraag om opheffing van de ongewenstverklaring, bedoeld in artikel 68, eerste lid, van de Vw, ingewilligd, indien de vreemdeling niet aan strafvervolging terzake van enig misdrijf is onderworpen, en deze vreemdeling, indien hij ongewenst is verklaard wegens andere misdrijven dan bedoeld in onderdeel a, na de ongewenstverklaring tenminste vijf achtereenvolgende jaren buiten Nederland heeft verbleven.

15. Op grond van artikel 6.6, tweede lid, van het Vb wordt in afwijking van het eerste lid, aanhef en onder b, de aanvraag ingewilligd nadat de daar bedoelde vreemdeling tenminste tien achtereenvolgende jaren buiten Nederland heeft verbleven, indien zwaarwegende belangen zich naar het oordeel van Onze Minister verzetten tegen opheffing van de ongewenstverklaring na vijf jaren.

16. Op grond van artikel 6.6, vierde lid, van het Vb zijn de gegevens, bedoeld in artikel 4:2, tweede lid, van de Awb, die de vreemdeling verstrekt in ieder geval:

(…)

b. een kopie van de documenten voor grensoverschrijding die de vreemdeling sinds zijn ongewenstverklaring heeft gehouden;

(…)

d. een schriftelijke verklaring, afgegeven door de terzake bevoegde autoriteiten van het land of de landen waar de vreemdeling sinds zijn ongewenstverklaring heeft verbleven, dat de vreemdeling zich tijdens dat verblijf niet schuldig heeft gemaakt aan misdrijven en niet aan strafvervolging onderworpen is.

17. Eiser voert aan dat hij wel voldoet aan de voorwaarden zoals genoemd in artikel 6.6, vierde lid, van het Vb. Eiser begrijpt niet waarom de minister nog steeds het standpunt handhaaft dat eiser niet tien jaren buiten Nederland is geweest en er geen bijzondere feiten en omstandigheden zijn. Eiser is op 31 januari 2006 vrijwillig teruggekeerd met het IOM en woont sindsdien met zijn gezin in Turkije. Hij heeft samen met zijn echtgenote en twee kinderen al die jaren in [plaats] gewoond en runt een succesvol bedrijf. Eiser heeft er nooit aan gedacht om een kopie van zijn oude paspoorten te overleggen. In de periode van 6 juli 2007 tot 29 juni 2012 heeft eiser niet over een paspoort beschikt. Het paspoort over de periode van 29 juni 2012 tot 29 juni 2017 heeft hij moeten inleveren. Zijn verblijf in Turkije kan hij wel op een andere manier aantonen. Eiser verwijst daartoe naar een gerechtelijke registratieverklaring van 28 juli 2024 en een verklaring van een bevoegde instantie over zijn grensregistratie van 7 augustus 2024 over periode van 1 januari 2009 tot en met 7 augustus 2024.

18. In geschil is of eiser over de periode 6 juli 2007 tot en met 16 mei 2017 voldoet aan de voorwaarden genoemd in artikel 6.6, vierde lid, onder b en d, van het Vb. Vaststaat dat eiser over deze periode geen paspoort dan wel een kopie van een paspoort heeft overgelegd. Daarom wordt niet voldaan aan artikel 6.6, vierde lid, onder b, van het Vb. De rechtbank overweegt voorts dat de minister zich op het standpunt heeft mogen stellen dat eiser evenmin voldoet aan artikel 6.6 vierde lid, onder d, van het Vb. Eiser heeft wel een schriftelijke verklaring van het directoraat-generaal Strafregisters en Statistieken van de Republiek Turkije van 1 december 2023 en de Justitiële documentatie van 14 november 2024 overgelegd waarin staat dat eiser geen strafrechtelijke registratie heeft. Eiser heeft hiermee niet hebt aangetoond dat hij sinds 30 januari 2006 alleen in Turkije heeft verbleven. Op de zitting heeft de minister namelijk toegelicht dat het overleggen van (een kopie van) een verlopen grensoverschrijdingsdocument zoals bedoeld in artikel 6.6, vierde lid, onder b, van het Vb, is vereist om te kunnen onderbouwen in welke landen eiser is geweest sinds zijn vertrek uit Nederland en van welk land eiser een verklaring nodig heeft zoals bedoeld in artikel 6.6, vierde lid, sub d, van het Vb. Daarom zijn de hiervoor genoemde verklaringen van 1 december 2023 en 14 november 2024 onvoldoende om aan te nemen dat eiser zich tijdens zijn verblijf buiten Nederland niet schuldig heeft gemaakt aan misdrijven en niet aan strafvervolging onderworpen is.

19. De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft mogen tegenswerpen dat eiser niet voldoet aan de vereisten van artikel 6.6, vierde lid, onder b en d, van het Vb

20. De rechtbank stelt voorop dat eiser Nederland in januari 2006 heeft verlaten en dat de ongewenstverklaring aan eiser is opgelegd bij besluit van 22 mei 2006. De aan eiser opgelegde ongewenstverklaring staat in rechte vast. Omdat de ongewenstverklaring is opgelegd voor 24 december 2010 - de uiterste datum waarop de Terugkeerrichtlijn (Voetnoot 3) geïmplementeerd had moeten zijn - is de ongewenstverklaring aan te merken als een inreisverbod voor onbepaalde tijd, waarvan de gevolgen in beginsel niet langer jegens de vreemdeling mochten worden gehandhaafd dan vijf jaar nadat hij het grondgebied van de Europese Unie heeft verlaten, tenzij die vreemdeling een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde, openbare veiligheid of de nationale veiligheid. (Voetnoot 4) Eiser valt daarom alsnog onder de Terugkeerrichtlijn.

21. De minister heeft zich hierover op het standpunt gesteld dat eiser nog altijd een gevaar vormt voor de openbare orde als bedoeld in artikel 68 van de Vw, in samenhang gelezen met artikel 67, eerste lid, aanhef en onder e, van de Vw. De toepasselijkheid van artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag ten aanzien van eiser staat in rechte vast, zoals bevestigd in de uitspraak van de Afdeling van 27 april 2005. Volgens de minister is nog altijd sprake van een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging van een fundamenteel belang van de samenleving zoals bedoeld in de arresten van het HvjEU zoals genoemd in rechtsoverweging 11. In dit geval weegt het zwaar dat eiser zich nimmer heeft gedistantieerd van de aan eiser verweten gedragingen, die naar hun aard en omvang als

zwaarwegend en schokkend worden aangemerkt. De ernst van de misdrijven, die tot toepassing van artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag heeft geleid, en het feit dat eiser geen enkele vorm van verantwoording of spijt heeft getoond, rechtvaardigen dat eisers aanwezigheid in de EU een actuele bedreiging vormt voor fundamentele waarden, waaronder de bescherming van de internationale rechtsorde. Het enkele feit dat eiser na zijn vertrek uit Nederland niet opnieuw met justitie in aanraking zou zijn gekomen, is in dat licht onvoldoende om tot een ander oordeel te komen. Ook het beroep op de gestelde maatschappelijke integratie in Turkije en het ontbreken van een strafblad in de afgelopen jaren, doet daar niet aan af. De door eiser gestelde persoonlijke omstandigheden, waaronder het voeren van een gezinsleven in Turkije, het hebben van werk en het gestelde dat hij geen strafblad heeft sinds 2006, worden bij de beoordeling betrokken, maar kunnen in het licht van de ernst van de 1F-grond onvoldoende gewicht in de schaal leggen.

22. Eiser voert aan dat de minister ondeugdelijk heeft gemotiveerd waarom eiser thans een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging zou vormen voor de openbare orde. Hij begrijpt niet waarop de minister het standpunt baseert dat uit zijn houding niet zou blijken dat hij verantwoordelijkheid heeft genomen. Eiser vraagt zich af waarop deze aannames zijn gebaseerd en uit welke gedragingen zou blijken dat eiser geen verdriet heeft getoond. Uit eisers verzoek om opheffing van de ongewenstverklaring blijkt in ieder geval niets van deze aannames. Eiser voegt daaraan toe dat hij wel degelijk verantwoordelijkheid heeft genomen en spijt heeft van wat er in die tijd is gebeurd. Hij heeft zich uitdrukkelijk

gedistantieerd van de verweten gedragingen. Het verdriet en de emotionele belasting hebben mede geleid tot zijn beslissing om terug te keren naar Turkije. Eiser is ten onrechte niet gehoord en had dit nader kunnen toelichten in een hoorzitting.

23. De rechtbank overweegt dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom eiser nog steeds een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging vormt voor een fundamenteel belang van de samenleving. De verwijzing van de minister naar het feit dat eiser geen spijt of berouw heeft getoond vindt de rechtbank onvoldoende onderbouwing voor het standpunt dat eiser nog steeds een actuele bedreiging vormt voor de fundamentele warden. Het had op de weg van de minister gelegen om eiser hierover te horen, zodat eiser dit had kunnen toelichten. Uit de beoordeling blijkt evenmin hoe het tijdsverloop sinds de 1F-gedragingen is betrokken en op welke wijze de minister heeft onderzocht wat eiser sinds zijn vertrek uit Nederland in 2006 heeft gedaan. Dat de minister zich op het standpunt heeft gesteld dat de toepasselijkheid van artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag in rechte vaststaat, en dat het hierbij gaat om ernstige misdrijven waarvoor eiser geen spijt of berouw heeft getoond is daartoe onvoldoende. De rechtbank oordeelt dat het standpunt van de minister, dat nog steeds sprake is van een actuele, werkelijke en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving, niet berust op een deugdelijke motivering. Er is op onjuiste wijze toepassing gegeven aan het toetsingskader van het arrest van het Hof van Justitie van 2 mei 2018, in de zaken K. en H.F., ECLI:EU:C:2018:296, rechtsoverweging 66.

24. Gelet op wat onder 23 is geconcludeerd, komt de rechtbank niet meer toe aan eisers betoog dat de minister geen deugdelijke evenredigheidsbeoordeling heeft verricht en de vraag of handhaving van de ongewenstverklaring in strijd is met artikel 8 van het EVRM.