Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Verweerder acht de nationaliteit en herkomst geloofwaardig. De identiteit wordt niet geloofwaardig geacht. Eiser heeft zijn identiteit niet met objectieve documenten onderbouwd en er is een alias van hem bekend. Ingezien wordt dat eiser geen opleiding heeft gehad, waardoor hij niet kan lezen en schrijven. Het wordt hem door verweerder dan ook niet aangerekend dat hij zich niet op schriftelijke wijze kan uitdrukken ten aanzien van zijn identiteit. Desalniettemin stelt eiser altijd een vaccinatieboekje te hebben gehad met zijn gegevens totdat hij die kwijtraakte. Omdat hij wel bekend is met de gegevens in het vaccinatieboekje mag van eiser worden verwacht dat hij eenduidig kan verklaren over zijn naam en geboortedatum, ook al kan hij niet lezen en schrijven. Tevens kan eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig worden beschouwd, omdat hij naast dat van hem een alias bekend is, een keer met onbekende bestemming is vertrokken en eerder een asielaanvraag heeft ingetrokken. Hij voldoet dus niet aan de voorwaarde van artikel 31, zesde lid, onder e, van de Vw. Verder laat verweerder de geloofwaardigheid van het tweede asielmotief in het midden, maar heeft zich op het standpunt gesteld dat de vrees vanwege discriminatie van zijn etniciteit, problemen vanwege zijn adoptie en het seksuele misbruik en het vervullen van de militaire dienstplicht niet aannemelijk is gemaakt. Verweerder concludeert daarom dat de asielaanvraag als kennelijk ongegrond (Voetnoot 2) kan worden afgewezen en dat het eerder uitgevaardigde terugkeerbesluit en inreisverbod voor de duur van twee jaar kunnen worden gehandhaafd.

De rechtbank overweegt eerst dat de inhoud van de beroepsgronden nagenoeg een herhaling is van de zienswijze. De gemachtigde van eiser heeft de beroepsgronden in algemene bewoordingen geformuleerd zonder concreet te maken op welke onderdelen het bestreden besluit, waarin gemotiveerd is ingegaan op de inhoud van de zienswijze, tekort schiet. Ook bij navraag op zitting, is die concretisering achterwege gebleven.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder in deze zaak gemotiveerd en terecht aangegeven waarom de identiteit van eiser niet geloofwaardig wordt geacht. Verweerder heeft hierbij terecht betrokken dat eiser gebruik heeft gemaakt van een alias en dat hij geen documenten heeft overgelegd die zijn identiteit onderbouwen.

Verweerder heeft dus inhoudelijk gemotiveerd gereageerd op de punten uit de zienswijze, zo ook op het punt van het procesgedrag. Deze beroepsgrond net als de overige beroepsgronden zijn niet voorzien van een concrete onderbouwing vanuit de verklaringen van eiser. Naar het oordeel van de rechtbank is ten aanzien van geen van de genoemde beroepsgronden sprake van een ondeugdelijk en innerlijk tegenstrijdige motivering.

Verder is de rechtbank van oordeel dat verweerder de asielaanvraag terecht als kennelijk ongegrond heeft afgewezen. Dat een kennelijk ongegrondverklaring uitsluitend is voorbehouden aan gevallen waarin zonder nadere beoordeling onmiddellijk en evident vaststaat dat de aanvraag ongegrond is, volgt de rechtbank niet. Verweerder heeft kenbaar gemotiveerd waarom artikel 30b, eerste lid, onder c, van de Vw van toepassing is. Namelijk omdat eiser verweerder heeft misleid omtrent zijn identiteit door gebruik te maken van een alias en geen documenten heeft overgelegd die zijn identiteit aantonen.

De gemachtigde van eiser heeft op zitting de rechtbank verzocht om conform de arresten Quotal (Voetnoot 10) en Ebilum (Voetnoot 11) van 4 juni 2026 van het Hof van Justitie van de Europese Unie zelf de geloofwaardigheid van de asielmotieven te toetsen en zelf in de zaak te voorzien. Naar het oordeel van de rechtbank leidt in dit geval het zelf toetsen van de geloofwaardigheid en zelf voorzien in de zaak niet tot een andere uitkomst, omdat de rechtbank van oordeel is dat verweerder terecht de asielaanvraag heeft afgewezen als kennelijk ongegrond, zoals in het voorgaande is overwogen.