Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser was investeerder in een tijdschrift. Zijn werkzaamheden hiervoor werden door het vorige regime gezien als politieke activiteiten. Eiser is daardoor in 2012 opgepakt en hij heeft vijftien maanden gevangen gezeten. Eiser vreest nog steeds voor problemen met de autoriteiten, omdat ze de dossiers hebben overgenomen van de oude autoriteiten. Verder is eiser niet religieus en is hij daardoor bedreigd.

4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:

5. Voor zover eiser verzoekt om de zienswijze als ingelast te beschouwen in de gronden van beroep, stelt de rechtbank vast dat de minister in het bestreden besluit gemotiveerd is ingegaan op wat eiser in de zienswijze heeft aangevoerd. Het enkel verwijzen naar de zienswijze in de beroepsgronden, zonder daarbij aan te geven op welke punten en waarom de motivering van het besluit volgens eiser niet toereikend is, is naar het oordeel van de rechtbank geen gemotiveerde betwisting van het besluit en kan daarom niet tot vernietiging van het besluit leiden.

6. Eiser stelt bij terugkeer naar Syrië te zullen worden vermoord of gevangengenomen. Hij is eigenaar geweest van een tijdschrift en het regime beschouwde de activiteiten voor dat tijdschrift als politieke activiteiten. Eiser heeft als gevolg daarvan vijftien maanden in de gevangenis gezeten. Bij terugkeer vreest eiser opnieuw problemen van de veiligheidsdienst, omdat de huidige machthebbers de oude lijsten van de veiligheidsdienst onder het vorige regime hebben overgenomen. Eiser stelt daarom nog steeds te worden gezocht door de veiligheidsdienst in Syrië. In dit verband heeft eiser erop gewezen dat hij in 2022 een dreigtelefoontje heeft ontvangen. Ook stelt eiser telefonisch contact te hebben opgenomen met een vriend die een juwelierszaak heeft in Syrië en met zijn advocaat in Syrië. Van hen heeft hij vernomen dat de veiligheidsdiensten van Syrië nog steeds naar hem op zoek zijn. Hieruit volgt volgens eiser dat hij nog steeds in de negatieve belangstelling staat.

De rechtbank is van oordeel dat de minister zich deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat eiser zijn vrees voor de veiligheidsdienst niet aannemelijk heeft gemaakt. In dit verband heeft de minister erop kunnen wijzen dat de detentie van eiser onder het oude regime heeft plaatsgevonden en dat niet valt in te zien waarom eiser na de val van het regime Assad in 2024 nog als politiek tegenstander zou worden gezien en als gevolg daarvan problemen heeft te duchten bij terugkeer. De minister er op de zitting terecht op gewezen dat de geloofwaardig geachte politieke activiteiten verband hielden met het financieren van een tijdschrift dat kritiek leverde op het regime van Assad. Nu het regime is gevallen valt niet in te zien waarom eiser op basis hiervan nog heeft te vrezen. Bovendien is online ook niets meer te vinden is over het tijdschrift. Ten aanzien van het dreigtelefoontje in 2022 heeft de minister terecht overwogen dat het oude regime van Assad toen nog aan de macht was, zodat die telefonische bedreiging niet direct een indicatie vormt voor de vrees die eiser stelt te hebben bij terug naar Syrië onder het nieuwe regime.

Verder is de rechtbank van oordeel dat eiser onvoldoende heeft ingebracht tegen de motivering in het bestreden besluit dat de oude lijsten van het regime Assad zijn opgeschoond en dat ook wanneer men nog op een lijst staat vermeld het mogelijk is om daarvan te worden verwijderd. Bovendien heeft eiser op zitting aangegeven niet te weten of hij überhaupt op een lijst staat. Terwijl hij wel heeft hij verklaard dat het dossier van de gevangenis waar hij verbleef is vernietigd. De minister heeft op de zitting deugdelijk gemotiveerd dat en waarom aan de informatie van eisers advocaat en de vriend van eiser (de juwelier), waaruit zou volgen dat de veiligheidsdienst nog steeds naar eiser op zoek is, niet de waarde toekomt die eiser wenst. De minister heeft in dit verband terecht gesteld dat het bevreemdend en onlogisch is dat de veiligheidsdienst in de juwelierszaak naar eiser zou hebben gevraagd. De eigenaar kent eiser enkel van naam zodat het onlogisch is dat de veiligheidsdienst juist bij hem zou komen voor informatie over eiser. Voorzover is gesteld dat een transactie van onroerend goed geen doorgang kan vinden, omdat eiser zou worden gezocht door de veiligheidsdienst, is deze stelling onvoldoende onderbouwd. De beroepsgrond faalt.

De minister heeft in het bestreden besluit en het daarin ingelaste voornemen voldoende deugdelijk gemotiveerd dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij gegronde vrees voor vervolging heeft bij terugkeer naar Syrië vanwege het niet hebben van een religie. Uit het Algemeen Ambtsbericht van 2025 en de landeninformatie van EUAA blijkt weliswaar dat afvalligen verstoting binnen de eigen gemeenschap kunnen ervaren, maar niet dat afvalligen van overheidswege worden vervolgd. Hierbij is ook betrokken dat uit landeninformatie volgt dat de overgangsregering van HTS geen strenge islamitische leefregels heeft geïntroduceerd en dat ook niet anderszins van bestraffing of andere vormen van vervolging in Syrië is gebleken vanwege het niet praktiseren van een geloofsovertuiging. Daarbij geldt ook dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat eiser zijn niet religieuze levenswijze in Syrië zal uiten op een manier waardoor hij te vrezen heeft voor vervolging. In dit verband heeft de minister er terecht op gewezen dat eiser als sinds zijn dertigste niet religieus is en dat hij in het verleden altijd zijn leven heeft geleid zonder te bidden, te vasten en te geloven, zonder daar noemenswaardige problemen door te hebben ondervonden. Niet valt in te zien waarom dat bij terugkeer anders zou zijn. De stelling in beroep en op de zitting dat de problemen eerder zijn begonnen en dat na de vrijlating van eiser de naam van hem op televisie zou zijn verschenen met de oproep om hem te doden, vindt geen bevestiging in het dossier en is ook niet op een andere manier onderbouwd. Deze niet nader onderbouwde stelling leidt dan ook niet tot een ander oordeel. Hieruit volgt dat ook niet aannemelijk is geworden dat eiser te vrezen heeft bij terugkeer vanwege het niet hebben van een religie.

De rechtbank overweegt in de eerste plaats dat in het bestreden besluit niet gemotiveerd is ingegaan op de stelling van eiser dat de minister bij zijn beoordeling over de mate van het willekeurige geweld in Syrië de (slechte) humanitaire omstandigheden dient te betrekken. Dit betekent dat sprake is van een motiveringsgebrek en dat het bestreden besluit om die reden voor vernietiging in aanmerking komt.

De rechtbank is van oordeel dat de minister, met de ter zitting gegeven motivering, het geconstateerde gebrek afdoende heeft hersteld. De rechtbank overweegt daartoe het volgende. De meervoudige kamer van deze rechtbank en zittingsplaats heeft al heeft overwogen geen aanleiding te zien voor het oordeel dat de minister de situatie in Syrië ten onrechte kwalificeert als een 15c-situatie in de laagste gradatie. (Voetnoot 8) Uit het ambtsbericht van januari 2026 volgt niet dat de algemene veiligheidssituatie wezenlijk is verslechterd. Met wat eiser heeft aangevoerd, is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken dat de minister niet uit mag gaan van een 15c-situatie in de laagste gradatie.

Ten aanzien van het meewegen van humanitaire omstandigheden verwijst de rechtbank naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 19 mei 2026. (Voetnoot 9) Hierin heeft de rechtbank overwogen dat humanitaire omstandigheden die in een te ver verwijderd verband staan met het willekeurig geweld of die in hoofdzaak zijn veroorzaakt door een niet-strijdende actor, niet hoeven te worden betrokken bij de globale beoordeling van de gradatie van geweld. De rechtbank volgt de minister in zijn standpunt dat de slechte humanitaire omstandigheden, zoals beschreven in de ambtsberichten over Syrië en de door eiser genoemde rapporten en artikelen, in overwegende mate het gevolg zijn van handelen van het Assad-regime, dat geen actor meer is in het huidige gewapende conflict. Weliswaar kan ook het handelen van de nu nog actieve partijen invloed hebben op de humanitaire situatie, maar uit de door eiser aangevoerde landeninformatie volgt niet dat de huidige slechte humanitaire omstandigheden in hoofdzaak worden veroorzaakt of in stand gehouden door die partijen. Integendeel, uit die informatie blijkt dat de slechte humanitaire situatie in belangrijke mate wordt bepaald door een samenloop van factoren, waaronder langdurige economische ontwrichting, bestuurlijke en institutionele verzwakking, economische sancties, gebrekkige wederopbouw en de algemene staat van de infrastructuur na jaren van conflict. De slechte humanitaire omstandigheden zijn dus niet in overwegende mate te herleiden tot het actuele willekeurige geweld.

Uit het arrest Sufi en Elmi volgt dat als een slechte humanitaire situatie zich niet afspeelt in de context van willekeurig geweld in het kader van een gewapend conflict, artikel 3 van het EVRM slechts wordt geschonden in ‘very exceptional cases where the humanitarian grounds against removal are compelling’.

De beroepsgrond slaagt niet. De minister stelt terecht dat eiser in de gronden van beroep geen onderbouwing heeft gegeven van deze zeer uitzonderlijke humanitaire omstandigheden, en dat ook niet heeft toegespitst op de situatie in Aleppo. Hoewel sprake is van een zeer slechte en complexe humanitaire situatie, is de rechtbank op basis van de nu in het dossier aanwezige stukken, niet gebleken dat in Syrië, en Aleppo in het bijzonder, zeer uitzonderlijke omstandigheden, als bedoeld onder rechtsoverweging 9.1., bestaan. Uit het ambtsbericht van januari 2026 blijkt dat volgens UN OCHA naar schatting 16,5 miljoen Syriërs, onder wie 7,2 miljoen binnenlands ontheemden en bijna 2 miljoen teruggekeerde binnenlands ontheemden, behoefte hadden aan humanitaire hulp. Naar schatting 90% van de bevolking leefde onder de armoedegrens. Meer dan de helft van de bevolking had te kampen met voedselonzekerheid en bijna drie miljoen mensen had te maken met ernstige voedselonzekerheid. Tegelijk blijkt uit het ambtsbericht van mei 2025 dat verschillen bestonden tussen stedelijke en rurale gebieden; diensten waren over het algemeen in grotere steden geconcentreerd. Bovendien zijn internationale hulporganisaties actief in Syrië en niet is gebleken dat deze organisaties, anders dan aan de orde was in de zaak Sufi en Elmi, geen toegang hebben tot de getroffen gebieden. De humanitaire situatie in Aleppo is op zichzelf dan ook onvoldoende om een schending van artikel 3 van het EVRM aan te nemen.