Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig vreemdelingenrecht

De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is. Zij legt hierna uit hoe zij tot dat oordeel komt.

2. Eiser stelt de Algerijnse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [datum] 2001.

3. Eiser stelt dat verweerder onvoldoende voortvarend heeft gehandeld en dat concreet zicht op uitzetting ontbreekt. Eiser bevindt zich bijna vier maanden aaneengesloten in vreemdelingendetentie. De lp-aanvraag is op 15 oktober 2025 aan de Algerijnse autoriteiten verzonden. Verweerder heeft voor het laatst op 19 februari 2026 gerappelleerd. Verweerder heeft tot op heden nagelaten om op dossierniveau te rappelleren of op andere wijze extra aandacht te vragen voor de zaak van eiser. Daardoor is ook niet langer sprake van een concreet zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn.

In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat er geen zicht op uitzetting is of dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan eisers uitzetting. Zoals in de uitspraak van het vorige vervolgberoep van 29 januari 2026 is overwogen, bestaat in zijn algemeenheid zicht op uitzetting naar Algerije binnen een redelijke termijn, heeft verweerder sinds het indienen van de lp-aanvraag ten minste om de drie weken schriftelijk gerappelleerd, en bestaat er voor verweerder geen reden om op dossierniveau te rappelleren bij de Algerijnse autoriteiten.  (Voetnoot 2) Eiser heeft geen nieuwe omstandigheden aangevoerd waarin de rechtbank aanleiding ziet om van het oordeel van de rechtbank in het vorige vervolgberoep af te wijken. De beroepsgrond slaagt niet.

4. Eiser voert aan dat hij inmiddels meer dan zes maanden in bewaring zit en verwijst daartoe naar het arrest van 5 maart 2026 van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) in de zaak Aroja (Voetnoot 3) waarin het Hof heeft geoordeeld dat artikel 15 van de Terugkeerrichtlijn (Voetnoot 4) zo moet worden uitgelegd dat, bij de beoordeling of de maximale bewaringstermijn is bereikt, alle periodes van bewaring die een illegaal verblijvende onderdaan van een derde land in die lidstaat op grond van artikel 15 van de richtlijn heeft ondergaan ter uitvoering van een en hetzelfde terugkeerbesluit, bij elkaar moeten worden opgeteld. Omdat eiser meer dan zes maanden in bewaring zit, wat door verweerder niet wordt betwist, had verweerder een schriftelijk verlengingsbesluit moeten nemen. Nu verweerder geen verlengingsbesluit heeft genomen, is de maatregel onrechtmatig vanaf het moment van het verstrijken van de maximale duur van zes maanden zoals opgenomen in artikel 59, vijfde lid, van de Vw, aldus eiser.

5. Verweerder erkent dat de totale duur van zes maanden is verstreken, maar stelt zich op het standpunt dat het feit dat er geen schriftelijk verlengingsbesluit is genomen niet maakt dat de maatregel alleen al om die reden onrechtmatig is. Hij verwijst daartoe naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, van 12 maart 2026 (Voetnoot 5). In die uitspraak heeft de rechtbank ambtshalve beoordeeld of aan de voorwaarden voor verlenging van de bewaringstermijn is voldaan en heeft de rechtbank geoordeeld dat dit het geval was. Volgens verweerder zijn de omstandigheden in die zaak vergelijkbaar met de omstandigheden in deze zaak. Verweerder verwijst kortgezegd naar zijn motivering in de maatregel van 8 november 2025. Volgens verweerder kan uit de feitelijke toelichting en motivering in de maatregel van bewaring afgeleid worden dat aan de voorwaarden voor verlenging is voldaan. Uit de maatregel volgt immers dat eiser niet beschikt over identiteits- en reisdocumenten en dat eiser geen aantoonbare activiteiten heeft ondernomen zich alsnog in het bezit daarvan te stellen. Verweerder verwijst voorts naar diverse aliassen waar eiser gebruik van heeft gemaakt, de meerdere MOB-meldingen en de diverse ingediende asielaanvragen met het enkele doel zijn terugkeer naar Algerije te frustreren. Uit voorgaande volgt dat eiser niet meewerkt aan zijn uitzetting en dat de daartoe benodigde documentatie (uit Algerije) nog ontbreekt, waardoor de uitzetting meer tijd vergt.

6. De rechtbank stelt voorop dat in artikel 59, vijfde lid, van de Vw is bepaald dat de bewaring (in beginsel) niet langer duurt dan zes maanden. In artikel 59, zesde lid, van de Vw is vervolgens bepaald dat die bewaring ten hoogste met nog eens twaalf maanden kan worden verlengd indien de uitzetting, alle redelijke inspanningen ten spijt, wellicht meer tijd vergen, op grond dat de vreemdeling niet meewerkt aan zijn uitzetting of daartoe benodigde documentatie uit derde landen nog ontbreekt. Daarbij is van belang of er nog voldoende gronden voor de bewaring zijn, of de bewaring onevenredig bezwarend is en of er zicht op uitzetting bestaat.

De rechtbank overweegt dat uit het arrest Aroja van het Hof volgt dat bij de berekening van de krachtens artikel 15, vijfde en zesde lid, van de Terugkeerrichtlijn vastgestelde duur van de bewaring, alle afzonderlijke perioden van bewaring ter uitvoering van een en hetzelfde terugkeerbesluit bij elkaar opgeteld moeten worden, ook als deze zijn onderbroken door perioden van vrijheid en dat ook perioden van bewaring tijdens de behandeling van een asielaanvraag moeten worden meegerekend. (Voetnoot 6)

De rechtbank overweegt dat hieruit volgt dat verweerder vóór 19 januari 2026 had moeten beoordelen of aan de voorwaarden voor verlenging werd voldaan en daarbij een verlengingsbesluit had moeten nemen. Vaststaat dat verweerder geen verlengingsbesluit heeft genomen. Dit vanwege het feit dat de huidige maatregel opgelegd is op 8 november 2025 en ten tijde van de zitting op 16 maart 2026 iets meer dan vier maanden duurde. De rechtbank ziet in dit geval, gelet op het feit dat verweerder ten tijde van de feitelijke verlenging op 19 januari 2026 nog niet bekend kon zijn met de uitleg van artikel 15 van de Terugkeerrichtlijn zoals deze volgt uit het recente arrest Aroja, aanleiding om ambtshalve te beoordelen of op het moment van de feitelijke verlenging, werd voldaan aan de voorwaarden voor de verlenging van de bewaring. Dit mede gelet op het feit dat de rechtbank over voldoende informatie beschikt om een dergelijke ambtshalve beoordeling te maken. Voorgaande neemt echter niet weg dat verweerder, naar aanleiding van het arrest, zijn werkwijze hieromtrent zal moeten aanpassen.

De rechtbank is van oordeel dat zowel op het moment van het verstrijken van de zes maanden-termijn op 19 januari 2026 (de feitelijke verlenging), als op dit moment, aan de materiële voorwaarden voor verlenging is voldaan. De rechtbank stelt vast dat de feitelijke omstandigheden waar verweerder op wijst - zoals de omstandigheid dat eiser geen activiteiten heeft ondernomen om aan identificerende documenten te komen, al meerdere asielaanvragen heeft ingediend om terugkeer te frustreren en meerdere keren met onbekende bestemming is vertrokken - niet door eiser zijn betwist. Uit de feitelijke omstandigheden, die ook al ten tijde van de feitelijke verlenging aan de orde waren zoals blijkt uit de stukken in het dossier, volgt volgens de rechtbank dat ook in die periode eiser onvoldoende meewerkte aan zijn uitzetting, de Algerijnse autoriteiten meer tijd nodig hadden en dat daarom de uitzetting meer tijd vergde. Ook ziet de rechtbank ambtshalve toetsend geen aanleiding voor het oordeel dat op dat moment niet was voldaan aan de overige vereisten voor verlenging. De rechtbank betrekt hierbij allereerst dat uit de uitspraak van de rechtbank van 29 januari 2026 (Voetnoot 7) op het vorige vervolgberoep blijkt dat er op dat moment zicht op uitzetting was en dat de maatregel niet onevenredig bezwarend was. Daarnaast zijn er voldoende gronden voor de bewaring aanwezig. In de uitspraak van 12 december 2025 van deze rechtbank en zittingsplaats (Voetnoot 8), waarin de huidige maatregel door de rechtbank is getoetst, is door de rechtbank geoordeeld dat er voldoende gronden ten grondslag liggen aan de maatregel. Eiser heeft deze gronden niet betwist en ook de rechtbank is niet gebleken dat deze gronden ten tijde van de feitelijke verlenging niet van toepassing waren. Omdat aan alle verlengingsvoorwaarden is voldaan, is de rechtbank van oordeel dat verweerder de maatregel heeft mogen verlengen en dat het voortduren van de maatregel daarmee niet onrechtmatig is.

De beroepsgrond slaagt niet.

7. Ook ambtshalve toetsend is de rechtbank niet gebleken dat het voortduren van de maatregel van bewaring tot aan het moment van het sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig is geweest.

8. Het beroep is ongegrond. Daarom wijst de rechtbank ook het verzoek om schadevergoeding af.

9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af;