Rechtbank Den Haag, voorlopige voorziening+bodemzaak vreemdelingenrecht

De rechtbank stelt vast dat verweerder één dag voor de zitting het overnameverzoek heeft overgelegd, terwijl eiser daar in de zienswijze van 17 april 2025 al om heeft verzocht. De rechtbank is van oordeel dat de juridische grondslag voor het overleggen van het claimverzoek niet voortvloeit uit overweging 5 van de preambule noch artikel 4 van de Dublinverordening. Zo ziet artikel 4 van de Dublinverordening op het verstrekken van informatie ter voorbereiding van het gehoor en onder meer de mogelijkheid om dan persoonsgegevens aan te passen. Dit laat onverlet dat verweerder in het kader van de zorgvuldige voorbereiding van een besluit (Voetnoot 2) het overnameverzoek aan eiser had moeten verstrekken zodat hij dit kon controleren. Daarnaast heeft eiser terecht aangevoerd dat in het eerste voornemen van 3 april 2025 ten onrechte is opgenomen dat eiser zou worden overgedragen aan Spanje in plaats van Frankrijk. Tenslotte is ter zitting gebleken dat de datum van het claimakkoord in het bestreden besluit niet juist is weergegeven en dat dit 23 mei 2025 moet zijn. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat de juiste overdrachtsdatum blijkt uit het claimakkoord, maar dat dit in het bestreden besluit verkeerd is opgenomen. De rechtbank is van oordeel dat deze omstandigheden tezamen leiden tot een zorgvuldigheidsgebrek.

7. Eiser voert aan dat ook wanneer geen sprake is van systeemfouten in de verantwoordelijke lidstaat, garanties opgevraagd kunnen worden indien sprake is van (ernstige) medische problematiek. Eiser heeft in Oezbekistan traumatische ervaringen gehad. Verweerder is onvoldoende ingegaan op deze omstandigheden en individuele ervaringen van eiser. Eiser is gediagnosticeerd met PTSS (Voetnoot 5) en heeft daarvan in beroep een behandelplan en voorgeschreven medicatie voor zijn PTSS overgelegd. Uit de arresten C.K. en Tarakhel volgt dat verweerder eiser gelet op zijn psychische toestand niet mag worden overdragen aan Frankrijk zonder dat verweerder hiervoor een advies aanvraagt aan Bureau Medische Advisering (BMA) dan wel garanties vraagt voor de overdracht aan Frankrijk. Eiser heeft in dit verband ter zitting verwezen naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 18 juli 2025 (Voetnoot 6), Werkinstructie 2021/3, een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, van 22 oktober 2025 (Voetnoot 7) waarin prejudiciële vragen zijn gesteld en een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Middelburg, van 10 oktober 2025 (Voetnoot 8). Eiser heeft ter zitting toegelicht dat ten aanzien van Frankrijk in beginsel van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan en dat het beroep primair is gericht op de vraag of sprake is van een situatie als bedoeld in het arrestC.K.. Subsidiair doet eiser een beroep op het arrest Tarakhel.

8. De Afdeling heeft in verschillende uitspraken overwogen dat uit het arrest C.K. volgt dat, wanneer een asielzoeker objectieve gegevens overlegt die de bijzondere ernst van zijn gezondheidstoestand en ook de aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen aantonen waartoe een overdracht zelf zou kunnen leiden, de minister bij het nemen van het overdrachtsbesluit moet beoordelen wat het risico is dat die gevolgen zich voordoen. (Voetnoot 9) Die vergewisplicht treedt onder meer in wanneer het risico dat een asielzoeker suïcide zal plegen als gevolg van zijn of haar overdracht door een medisch deskundige als reëel of hoog is ingeschat. In dat geval vereist de vergewisplicht dat de minister de gerezen twijfel over de weerslag van de overdracht op de gezondheid van een vreemdeling deugdelijk gemotiveerd wegneemt. De minister kan in beginsel met het uitvoeren van de door het BMA vastgestelde reisvereisten, de gerezen twijfel over een schending van artikel 4 van het EU Handvest als gevolg van de overdracht zelf wegnemen. (Voetnoot 10)

De rechtbank volgt verweerder in het standpunt dat uit de medische stukken die eiser heeft overgelegd niet blijkt dat de overdracht van eiser aan Frankrijk zal leiden tot aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor zijn gezondheid als bedoeld in het arrest C.K.. De rechtbank stelt vast dat eiser heeft onderbouwd dat hij psychische klachten heeft en daarvoor een behandeling krijgt bij de GGZ en medicatie. Ook blijkt uit het behandelplan van de GGZ dat er een indicatie is om suïcide regelmatig te monitoren omdat eiser op 11-jarige en 20-jarige leeftijd pogingen daartoe heeft gedaan. Uit de medische stukken blijkt echter niet dat op dit moment een suïciderisico bestaat of dat dit risico als gevolg van eisers overdracht reëel of hoog is ingeschat. Het beroep op het arrest C.K. slaagt daarom niet.

Ten aanzien van de verwijzing naar de uitspraak van 10 oktober 2025 overweegt de rechtbank als volgt. De rechtbank heeft in die uitspraak het verzet gegrond verklaard omdat er medische documenten waren overgelegd in beroep die naar het oordeel van verweerder aanleiding vormden om een BMA-advies op te vragen. De rechtbank concludeert daarom dat de zaak ten onrechte zonder zitting is afgedaan, maar heeft geen inhoudelijk oordeel gegeven over de vraag of hier sprake was van een situatie als bedoeld in het arrest C.K. De verwijzing naar deze uitspraak treft daarom geen doel. Wat betreft de verwijzing van eiser naar de andere uitspraken, stelt de rechtbank vast dat in die uitspraken door verweerder al een BMA-advies was aangevraagd en het geschil zich toespitst op de vraag hoe verweerder het BMA-advies heeft geïnterpreteerd dan wel hoever de vergewisplicht van verweerder zou moeten gaan. In die zaken had verweerder dus zelf aanleiding gezien om het BMA in te schakelen. Dat maakt dat deze zaken verschillen van onderhavige zaak, waar naar het oordeel van de rechtbank geen aanleiding bestaat voor verweerder om het BMA om advies te vragen. Ook deze verwijzingen treffen daarom geen doel. De beroepsgrond slaagt niet.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat de medische stukken die eiser heeft overgelegd onvoldoende zijn om aan te nemen dat eiser een bijzonder kwetsbaar persoon in de zin van het arrest Tarakhel. Eiser is een volwassen man en met de medische stukken heeft eiser onvoldoende onderbouwd dat hij bijzonder kwetsbaar is. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij zonder het verkrijgen van aanvullende garanties in Frankrijk niet de benodigde medische zorg zal krijgen. Op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag verweerder ervan uitgaan dat in Frankrijk dezelfde medische voorzieningen voor eiser beschikbaar zijn. Daarnaast zijn er geen aanwijzingen dat Nederland het meest geschikte land is om eiser te behandelen. Eiser kan bij voorkomende problemen klagen bij de Franse (hogere) autoriteiten. Niet is gebleken dat eiser deze mogelijkheid niet heeft of dat de autoriteiten van Frankrijk hem niet kunnen of willen helpen. De beroepsgrond slaagt niet.