Rechtbank Den Haag, wraking civiel recht overig

Een rechter kan alleen gewraakt worden als zich omstandigheden voordoen waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Daarvan is sprake als de rechter jegens een procesdeelnemer vooringenomen is of als de vrees daarvoor objectief gerechtvaardigd is. Daarbij is het uitgangspunt dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn omdat hij of zij als rechter is aangesteld. Voor het oordeel dat de rechterlijke onpartijdigheid toch schade lijdt, bestaat alleen grond in geval van bijzondere omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het aannemen van (de objectief gerechtvaardigde schijn van) partijdigheid.

Het verzoek is gedaan tegen de rechter en de griffier. De wet voorziet echter niet in de mogelijkheid om een griffier te wraken. Om die reden kan verzoeker niet in het wrakingsverzoek jegens de griffier worden ontvangen.

Verzoeker heeft aan het verzoek tot wraking van de rechter ten eerste ten grondslag gelegd dat de rechter zou weigeren om stukken te (laten) toevoegen aan het digitale systeem. Dit betreft slechts een veronderstelling van verzoeker en aan het verzoek tot wraking zijn verder geen concrete feiten of omstandigheden ten grondslag gelegd (en deze zijn kennelijk ook niet zichtbaar) waaruit volgt dat dit daadwerkelijk het geval is. Om die reden wordt het wrakingsverzoek afgewezen.

Verzoeker vindt de rechter verder vooringenomen omdat deze voor de behandeling van de zaken drie uur heeft gepland, hetgeen te kort zou zijn voor een adequate behandeling. Dit betreft een regie-/procesbeslissing. Het gesloten stelsel van rechtsmiddelen brengt mee dat zo’n rechterlijke beslissing als zodanig nimmer grond kan vormen voor wraking: wraking is geen verkapt rechtsmiddel. Het gerecht dat over het wrakingsverzoek moet oordelen (de wrakingskamer) komt geen oordeel toe over de juistheid van de beslissing. Hieruit volgt dat het wrakingsverzoek, voor zover het is gebaseerd op deze beslissing, ook niet toewijsbaar is.

Voor een behandeling van het verzoek ter terechtzitting bestaat geen reden. Het in de wet opgenomen recht op een mondelinge behandeling is door de wetgever bedoeld voor het debat over de gegrondheid van het verzoek, maar aan dat debat wordt gezien het vorenstaande niet toegekomen.

Het is de wrakingskamer ambtshalve bekend dat [verzoeker] niet alleen bij de rechtbank Den Haag, maar ook bij andere rechterlijke colleges meerdere wrakingsverzoeken heeft ingediend, die niet tot gegrondverklaring hebben geleid en zijn uitgemond in een wrakingsverbod. Bij uitspraak d.d. 2 april 2026 van deze rechtbank, in een zaak die te vergelijken is met de hoofdzaken (vanwege de bijstand door [verzoeker] van veel partijen in bestuurs-/belastingzaken) heeft de wrakingskamer het verzoek tot wraking van de griffier niet-ontvankelijk verklaard en het verzoek tot wraking van de rechter afgewezen, waarbij ook een wrakingsverbod is opgelegd. In dit geval heeft verzoeker het wrakingsverzoek vlak vóór aanvang van de geplande zitting ingediend. Naar het oordeel van de wrakingskamer gebruikt verzoeker het middel van wraking voor een ander doel dan waarvoor het is gegeven of met geen ander doel dan de voortgang van de procedure te frustreren. Daarmee is sprake van misbruik. De wrakingskamer zal daarom bepalen dat een volgend verzoek tot wraking in de hoofdzaken niet meer in behandeling zal worden genomen.