Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - enkelvoudig personen- en familierecht

De vrouw heeft verzocht de echtscheiding tussen partijen uit te spreken. Zij heeft gesteld dat het huwelijk duurzaam is ontwricht.

Nu ten tijde van de indiening van het verzoekschrift beide partijen in ieder geval de Nederlandse nationaliteit bezaten, komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe om te oordelen over het verzoek tot echtscheiding.

Op grond van artikel 10:56 van het Burgerlijk Wetboek is Nederlands recht op het verzoek tot echtscheiding van toepassing.

Op grond van artikel 815, lid 2, Rv, voor zover hier van belang, dient een (inleidend) verzoekschrift tot echtscheiding een ouderschapsplan te bevatten ten aanzien van de minderjarige kinderen van partijen over wie zij al dan niet gezamenlijk het gezag uitoefenen. Nu het ouderschapsplan in de wet is geformuleerd als een processuele eis bij een verzoek tot echtscheiding heeft de rechtbank de bevoegdheid een echtgenoot in het verzoek tot echtscheiding niet-ontvankelijk te verklaren, tenzij er redenen zijn om aan te nemen dat het ouderschapsplan redelijkerwijs niet kan worden overgelegd.

Door de vrouw is geen ouderschapsplan overeenkomstig artikel 815, lid 2 Rv overgelegd. De vrouw heeft gesteld dat de man in mei 2022 naar een onbekend adres in het buitenland is vertrokken en zij sindsdien geen contact meer met hem heeft gehad. Het is daarom niet mogelijk voor haar om een ondertekend ouderschapsplan te overleggen. Nu de vrouw naar het oordeel van de rechtbank voldoende heeft gemotiveerd dat het voor haar op dit moment redelijkerwijs niet mogelijk is een door beide partijen akkoord bevonden ouderschapsplan over te leggen, zal de rechtbank de vrouw ook op dit punt ontvangen in haar verzoek tot echtscheiding.

Het verzoek tot echtscheiding zal, als niet weersproken en op de wet gegrond, worden toegewezen.

De vrouw heeft verzocht te bepalen dat het gezag over de minderjarigen [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] na echtscheiding alleen aan haar toekomt. Voorts heeft de vrouw verzocht te bepalen dat de hoofdverblijfplaats van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] bij haar zal zijn.

De gewone verblijfplaats van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] is in Nederland. De Nederlandse rechter is daarom bevoegd om naar het recht van Nederland te beslissen op het verzoek tot voorziening in het gezag over en tot vaststelling van de verblijfplaats van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] .

De rechtbank overweegt dat het uitgangspunt van de wetgever is dat ouders na echtscheiding het ouderlijk gezag gezamenlijk blijven uitoefenen. De rechtbank acht in dit geval wijziging van het gezag in het belang van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] noodzakelijk. De rechtbank is van oordeel dat de vrouw voldoende feiten en omstandigheden heeft gesteld die met zich brengen dat het gezamenlijk gezag dient te worden gewijzigd. Dit nu de man ruim drie jaar geleden naar een onbekende verblijfplaats in het buitenland is vertrokken en niet meer bereikbaar is voor de vrouw. De vrouw moet in staat zijn beslissingen te kunnen nemen voor [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] . De rechtbank zal dit verzoek dan ook toewijzen.

Ten aanzien van het verzoek tot vaststelling van de hoofdverblijfplaats van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] bij de vrouw overweegt de rechtbank dat de vrouw zal worden belast met het eenhoofdige gezag. De vrouw heeft daarom geen belang meer bij toewijzing van de hoofdverblijfplaats van [de minderjarige 1] en [de minderjarige 2] . De rechtbank zal dat verzoek bij gebrek aan belang afwijzen.

De vrouw heeft het huurrecht van de woning verzocht.

De woning is in Nederland gelegen. Gelet op artikel 4, lid 3, aanhef en sub a, Rv komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe om te oordelen over het verzoek ter zake van het huurrecht van deze woning.

De rechtbank zal op dit verzoek Nederlands recht als haar interne recht toepassen.

De rechtbank zal het verzoek met betrekking tot het huurrecht van de woning als niet weersproken en op de wet gegrond toewijzen.

De vrouw heeft verzocht te bepalen dat de zich in de echtelijke woning bevindende inboedel aan haar wordt toebedeeld.

De Nederlandse rechter heeft rechtsmacht met betrekking tot het verzoek tot echtscheiding. Hij heeft daarom ook rechtsmacht ten aanzien van het verzochte met betrekking tot het huwelijksvermogensregime van partijen.

Op het huwelijksvermogensregime is het Haags Huwelijksvermogensverdrag 1978 van toepassing.

Niet gebleken is dat partijen een geldige rechtskeuze hebben uitgebracht.

Zij hadden bij de huwelijksvoltrekking dan wel kort daarna de Somalische nationaliteit gemeenschappelijk in de zin van artikel 15, lid 1 van het Verdrag.

Zij hebben na de huwelijksvoltrekking dan wel kort daarna hun eerste gewone verblijfplaats op het grondgebied van dezelfde staat gevestigd.

Het land van de eerste gewone verblijfplaats na de huwelijksvoltrekking is geen verdragsland en het beschouwt zich als een nationaliteitsland.

Op grond van het bepaalde in artikel 4, lid 2 aanhef en sub 2 aanhef en onder b. van het Verdrag werd vanaf de datum van de huwelijksvoltrekking het gemeenschappelijke nationale recht van partijen, te weten het recht van [land] , van toepassing op hun huwelijksvermogensregime.

Gebleken is dat zich nadien een situatie heeft voorgedaan als omschreven in artikel 7, lid 2 van het Verdrag, waardoor na voornoemd recht, het recht van Nederland van toepassing werd op het huwelijksvermogensregime.

De rechtbank zal het verzoek met betrekking tot toedeling van de inboedel van de echtelijke woning als niet weersproken en op de wet gegrond toewijzen.