Rechtbank Den Haag, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

De officier van justitie heeft zich ten aanzien van dagvaarding I op het standpunt gesteld dat de tenlastegelegde feiten wettig en overtuigend bewezen kunnen worden, met uitzondering van het onder feit 3 primaire ten laste gelegde. Ten aanzien van dagvaarding II kan het ten laste gelegde wettig en overtuigend worden bewezen.

De verdediging heeft zich ten aanzien van dagvaarding I op het standpunt gesteld dat de verdachte dient te worden vrijgesproken van feit 1, nu daarvoor onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bestaat. Daartoe is aangevoerd dat de verklaring van aangever [aangever 1] niet betrouwbaar is, mede gelet op het aanstralen van de werktelefoon van de aangever ten tijde van de inbraak in de loods. Omdat ander bewijs ontbreekt, dient de verdachte te worden vrijgesproken. Met betrekking tot feit 2 heeft de verdediging zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Ten aanzien van de overige feiten heeft de verdediging om diverse redenen vrijspraak bepleit. Waar nodig zal de rechtbank hierna nader ingaan op het betoog van de raadsman.

De rechtbank heeft onder bijlage 2 opgenomen de wettige bewijsmiddelen met de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden.

De betrouwbaarheid van de verklaringen van [aangever 1]

De rechtbank zal allereerst beoordelen of de verklaringen van [aangever 1] betrouwbaar zijn.

Uit de aangifte van [aangever 1] van 10 oktober 2024 blijkt in de kern over de gebeurtenissen van die dag het volgende. Nadat blokken cocaïne blijken te zijn gestolen uit de loods van zijn werkgever die daar kennelijk waren opgeslagen, wordt [aangever 1] door een Molukse man op een dreigende manier gevraagd zijn legitimatiebewijs te tonen. Omstreeks 15:56 uur wordt [aangever 1] gebeld door een telefoonnummer genaamd ‘ [accountsnaam] ’. Daarbij wordt hem opgedragen om naar de [adres] in Ter Aar te gaan. Omstreeks 16:10 uur wordt hij opnieuw door [accountsnaam] gebeld, waarbij hij de instructie krijgt om naast een Witte Volkswagen Caddy te parkeren. Uit de auto stappen twee ‘Antilliaanse’ mannen, een bestuurder en een bijrijder. [aangever 1] moet plaatsnemen in de opening van de schuifdeur van de witte Caddy. De bestuurder geeft hem een hand, welke hij vasthoudt. Op aangeven van de bestuurder doet [aangever 1] zijn mond open waarna de bijrijder een loop van een pistool in zijn mond duwt. Daarbij is hem door de bestuurder te verstaan gegeven dat dit een waarschuwing was, de ‘spullen’ terug moesten komen en zijn de namen van zijn vrouw en dochter genoemd. Kort hierna ontvangt [aangever 1] wederom berichten van [accountsnaam] , met daarin onder meer vermeld dat het leven van hem en, zijn gezin aan een zijden draadje hing en waarbij details over de namen en adressen van werden genoemd.

[aangever 1] is meerdere malen door de politie verhoord en ook is hij op 25 augustus 2025 bij de rechter-commissaris gehoord. De verklaringen van [aangever 1] over de gebeurtenissen die dag verschillen weliswaar iets, maar komen in hoofdlijnen met elkaar overeen. Op het punt van de bedreiging met het vuurwapen zijn zijn verklaringen telkens gedetailleerd en consistent. De aangifteverklaring vindt daarnaast op belangrijke onderdelen steun in andere bewijsmiddelen. Zo blijkt onder meer uit de camerabeelden van de [straatnaam] dat de feitelijke gang van zaken rondom de bedreiging overeenkomt met hetgeen [aangever 1] daarover heeft verklaard. Ook de verklaring omtrent het contact met ‘ [accountsnaam] ’ en de inhoud van de berichten vindt steun in een data-analyse van de werktelefoon van [aangever 1] . Verder blijkt uit een getuigenverklaring van [getuige] dat [aangever 1] kort na de bedreiging in paniek was en aan het huilen en dat hij zei dat hij een pistool in zijn mond had gehad.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank de verklaring van [aangever 1] over voornoemde gebeurtenis van 10 oktober 2024 betrouwbaar en daarmee bruikbaar voor het bewijs. Dat op de camerabeelden geen vuurwapen te zien is, doet aan het voorgaande niet af. Het zicht op wat zich afspeelt is inderdaad geblokkeerd, maar dat betekent niet dat geen sprake is geweest van een (vuur)wapen. De rechtbank heeft geen enkele aanleiding om aan de verklaring van [aangever 1] op dit punt te twijfelen en ziet bovendien bevestiging in de verklaring van [getuige] , die [aangever 1] direct na het incident heeft gezien en zijn paniek en huilen heeft waargenomen terwijl hij vertelde over het vuurwapen.

Anders dan de raadsman heeft bepleit, doen de bevindingen van de historische verkeersgegevens van de werktelefoon die [aangever 1] bij zich droeg ook niet af aan de betrouwbaarheid van zijn verklaringen. Uit die bevindingen blijkt immers enkel dat die werktelefoon op enig moment tussen 01:46 uur en 09:23 uur op 10 oktober 2024 een dataregistratie heeft bij het basisstation in Ter Aar. Dat past bij de bevindingen van de camerabeelden van de loods waaruit blijkt dat [aangever 1] aldaar omstreeks 08:09 uur aan is gekomen.

Is de verdachte één van de personen die [aangever 1] heeft bedreigd?

De vraag die de rechtbank vervolgens dient te beantwoorden, is of de verdachte aan te merken is als één van de personen die op 10 oktober 2024 [aangever 1] heeft bedreigd.

Uit de bewijsmiddelen blijkt dat op 10 oktober 2024 om 14:45:51 een witte Volkswagen Caddy aan de [straatnaam] te Ter Aar parkeert. Op de camerabeelden van de [straatnaam] is te zien dat een persoon uit de witte Caddy stapt en wegrent richting de Westkanaalweg. Op camerabeelden van de Esso op de Westkanaalweg is te zien dat, gelet op het signalement van de persoon en de kleding die hij draagt en voorts het geringe tijdsverloop, deze persoon het Esso-tankstation ingaat waar hij een pintransactie doet. Deze pintransactie geschiedt met een bankpas op naam van de medeverdachte, [medeverdachte] (hierna: [medeverdachte]). De transactie vindt plaats om 15:53 uur, kort voor het moment van het tenlastegelegde feit. Een verbalisant herkent de persoon op de camerabeelden van het Esso-tankstation als de verdachte.

Op de camerabeelden van de [adres] te Ter Aar is vervolgens te zien dat de verdachte teruggaat naar de geparkeerde witte Volkswagen Caddy. Kort daarna volgt de ontmoeting tussen hem, de medeverdachte en [aangever 1] . De rechtbank stelt in het licht van het voorgaande vast dat de verdachte degene is die de bijrijder van de witte Caddy is. Hij is dan ook degene die, terwijl een medeverdachte [aangever 1] verbaal bedreigt en hem instrueert zijn mond open te doen, een loop van een vuurwapen in de mond van [aangever 1] duwt. De medeverdachte gaf [aangever 1] te verstaan dat hij de lul was, dat ze wisten wie zijn vrouw en dochter zijn en waar zij wonen. Daarbij zijn de voor- en achternamen benoemd. Deze bedreigingen waren van dien aard en zijn onder zodanige omstandigheden geschied dat bij [aangever 1] in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat hij en zijn familieleden het leven zou kunnen verliezen. Naar het oordeel van de rechtbank is het handelen van de verdachte binnen het samenstel van bedreigende uitingen jegens [aangever 1] van doorslaggevende betekenis en dan ook van voldoende gewicht om te spreken van medeplegen van een bedreiging.

Vrijspraak feit 3, primair

De rechtbank is, met de officier van justitie en de raadsman van de verdachte, van oordeel dat op grond van het dossier het primaire ten laste gelegde niet wettig en overtuigend bewezen kan worden. Daartoe overweegt de rechtbank in het bijzonder dat het een poging betreft waarbij niet is geschoten, en dat het doel was om [aangever 2] door de benen te schieten (zoals hierna nader wordt toegelicht), waarbij niet is gebleken dat daarbij de aanmerkelijke kans bestond dat iemand als gevolg daarvan had kunnen overlijden. Dit maakt dat het (voorwaardelijk) opzet van de verdachte op het medeplegen van een poging tot doodslag onvoldoende vastgesteld kan worden.

Feit 3, subsidiair

De rechtbank neemt als uitgangspunt dat de verdachte de gebruiker is geweest van de Apple iPhone 12, voorzien van het IMEI-nummer [nummer], die onder hem in beslag is genomen.

Ter zitting heeft de verdachte naar voren gebracht dat het inderdaad zijn telefoon is geweest, maar dat hij die enige tijd had uitgeleend. Op nadere vragen van de rechtbank - onder meer aan wie hij zijn telefoon heeft uitgeleend, wanneer dat was en wanneer hij hem heeft teruggekregen – heeft de verdachte evenwel geen antwoord willen geven. Gelet op het late tijdstip van de verklaring van de verdachte, en het gegeven dat hij geen nadere informatie en details heeft willen geven, terwijl er voorts in het dossier geen nadere aanknopingspunten voor zijn, schuift de rechtbank dit alternatieve scenario als onaannemelijk ter zijde.

Uit de inhoud van de chatberichten, zoals opgenomen in de bewijsmiddelen, maakt de rechtbank op dat de verdachte tegen een daartoe afgesproken geldbedrag een opdracht heeft aangenomen om het beoogde doelwit [aangever 2] door de benen te schieten en daarmee die [aangever 2] zwaar lichamelijk letsel toe te brengen. Uit de chatberichten blijkt dat hij hiertoe samen met anderen doelgericht en planmatig te werk is gegaan. Zo heeft de verdachte een (naar later blijkt gestolen) auto voorhanden en een vuurwapen. Hij heeft een chauffeur geregeld en beschikte over een foto van de auto van het potentiële doelwit en zijn woonadres. De verdachte heeft dit adres opgezocht. Ook blijkt uit zendmastgegevens dat zijn telefoon in de periode van 11 en 12 november 2024 meerder malen is aangestraald in Aalsmeer, waar hij mogelijk een voorverkenning heeft verricht. Uit de chatberichten valt voorts op te maken dat de verdachte op 13 november 2024 met anderen naar de buurt van [aangever 2] is gereden, waar hij en/of de chauffeur de auto heeft geparkeerd. De verdachte heeft zes à zeven minuten voor de woning van [aangever 2] gewacht, terwijl het een plek betreft waar de verdachte geen andere reden voor heeft om daar te zijn. Kennelijk is [aangever 2] op enig moment naar zijn auto gelopen en is weggereden, zonder dat de verdachte dat heeft doorgehad. Vervolgens heeft de verdachte [aangever 2] achtervolgd. Deze weet echter te ontkomen, waardoor het schieten niet is gelukt. Gedurende de achtervolging heeft de verdachte de hele tijd telefonisch contact met de opdrachtgever. Deze opdrachtgever heeft kennelijk instructies gegeven wat de verdachte moet doen.

Op grond van het voorgaande gaat de rechtbank dan ook uit van een samenwerking tussen opdrachtgever en de verdachte als opdrachtnemer, en tussen de verdachte en de medeverdachten in het voertuig waarmee zij het beoogde slachtoffer achtervolgden. Uit het feit dat er in opdracht werd gewerkt en uit de verdere samenwerking, blijkt naar het oordeel van de rechtbank ook dat er sprake was van voorbedachte raad.

Voor zover de verdediging heeft bepleit dat sprake is geweest van een vrijwillige terugtred van de verdachte, verwerpt de rechtbank dit verweer. Uit het dossier blijkt dat de verdachte het voornemen om [aangever 2] in de benen te schieten enkel heeft gestaakt, omdat [aangever 2] de auto waar de verdachte inzat en die hem volgde, heeft ontdekt, en kans heeft gezien om te ontkomen door weg te rijden. Dit is naar het oordeel van de rechtbank een omstandigheid die niet van de wil van de verdachte afhankelijk is geweest. Uit de chatberichten valt af te leiden dat de verdachte had willen schieten, maar dat het niet is gelukt. De verdachte heeft daarover geschreven: “Ja dat bedoel ik, als die kns er was had ik dat gedaan... Die kans was er niet”.

Gelet op het voorgaande acht de rechtbank het medeplegen van een poging tot het toebrengen van zware mishandeling met voorbedachte raad wettig en overtuigend bewezen.

Partiële vrijspraak feit 2

De rechtbank zal op onderdelen de verdachte vrijspreken van het voorhanden hebben van wapens. Het gaat dan om die wapens waarvan enkel uit het dossier blijkt dat de verdachte daarvan foto’s op zijn telefoon heeft staan, zonder enig ander aanknopingspunt dat hij deze wapens daadwerkelijk voorhanden heeft gehad. Dit is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om buiten gerede twijfel vast te stellen dat de verdachte deze wapens voorhanden heeft gehad.

De rechtbank verklaart ten laste van de verdachte bewezen dat:

(ten aanzien van dagvaarding I)

1.

hij op 10 oktober 2024 te Ter Aar, gemeente Nieuwkoop, tezamen en in vereniging met anderen [aangever 1] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of met zware mishandeling, door

2.

hij in de periode van 8 juni 2018 tot en met 12 november 2024 te Amsterdam in ieder geval in Nederland,

hij op 13 november 2024 te Aalsmeer tezamen en in vereniging met anderen ter uitvoering van het door de verdachte en zijn mededaders voorgenomen misdrijf om [aangever 2]

opzettelijk en met voorbedachten rade zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, die [aangever 2]

-heeft opgewacht bij zijn verblijfplaats met als doel met een vuurwapen op hem te schieten,

-vervolgens nadat het beoogde slachtoffer in de auto is gestapt, achter het beoogde slachtoffer is aangereden en hem heeft achtervolgd met het doel om met een vuurwapen op het beoogde slachtoffer te schieten, en

-via Signal en/of andere chatdiensten uitvoerig heeft gesproken met één of meerdere opdrachtgevers waarbij de opdrachtgevers instructies en inlichtingen en opdrachten gaven en de verdachte updates en inlichtingen geeft over de uitvoering van het delict,

terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;

4.

hij in de periode van 2 november 2024 tot en met 13 november 2024 te Aalsmeer en Amsterdam, in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met anderen

ter voorbereiding van het te plegen misdrijf waarop naar de wettelijke omschrijving een gevangenisstraf van acht jaren of meer is gesteld, te weten zware mishandeling met voorbedachten rade op [aangever 2] , opzettelijk

Voor zover in de tenlastelegging type- en taalfouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd en gecursiveerd weergegeven, zonder dat de verdachte daardoor in de verdediging is geschaad.

(ten aanzien van dagvaarding II)

hij op 13 november 2024 te

Amsterdam, meerdere kentekenplaten en een voertuig (Volkswagen Caddy), voorhanden heeft gehad, terwijl hij ten tijde van het voorhanden krijgen van dit deze goederen redelijkerwijs had moeten vermoeden dat het door misdrijf verkregen goederen betrof.