Rechtbank Limburg, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De verdediging stelt zich primair ten aanzien van de doodslag op het standpunt dat de verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hem een beroep op noodweer toekomt. De verdachte werd continu door [getuige 3] bedreigd. [getuige 3] nam het initiatief om af te spreken. De verdachte wilde niet afspreken, maar hem werd eigenlijk geen keuze gelaten. De verdachte werd, aldus de verdediging, geconfronteerd met drie agressieve mannen die op hem af kwamen rennen. Twee mannen ( [getuige 3] en [slachtoffer] ) kwamen van de voorkant en een van opzij. De verdachte werd omsingeld en in het nauw gedreven. De verdachte zag dat [slachtoffer] hevig onder invloed was, dat [slachtoffer] een voorwerp vast had waarvan de verdachte dacht dat het een (vuur)wapen was en dat [slachtoffer] zijn hand omhoog bracht. Dit in combinatie met de eerder naar de verdachte gestuurde doodsbedreigingen en het feit dat er werd geroepen dat ze de verdachte zouden schieten, maakt dat er sprake was van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding. De verdachte heeft hierop gereageerd door eenmaal te schieten. Het schieten was gepast en geboden. Er was voor de verdachte geen reële en redelijke mogelijkheid om zich aan de dreigende aanranding te onttrekken.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De verdediging stelt zich ten aanzien van feit 2 primair op het standpunt dat de verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij zich kan beroepen op noodweer. De verdachte werd door [benadeelde partij] geslagen, waarop hij hem terugsloeg met de mok nog in zijn hand.

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte geen geslaagd beroep op noodweer toekomt. Er is geen sprake van verdediging. De verdachte heeft zelf de aanval gekozen. Hij is immers op [slachtoffer] afgelopen en heeft vrijwel direct een vuurwapen getrokken en daarmee in een vrijwel vloeiende beweging geschoten. Nu hij zelf de aanval kiest is er geen sprake van een onmiddellijke wederrechtelijke aanranding.Bovendien strandt een beroep op noodweer op de “eigen schuld”. De verdachte heeft immers de confrontatie gezocht of aanvaard waarbij hij een vuurwapen bij zich had. Daarnaast was het handelen van de verdachte niet proportioneel en subsidiair.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat geen sprake was van een noodweersituatie. Het beroep op noodweer moet daarom worden verworpen.

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De rechtbank stelt op basis van het dossier en het verhandelde ter zitting het volgende vast. Er was sprake van een langlopend conflict tussen de verdachte en [getuige 3] over onder meer een ondeugdelijke wapen dat [getuige 3] aan de verdachte zou hebben verkocht. Beiden waren bevriend met getuige [getuige 6] , waarbij zij ook in elkaars vaarwater zaten. Ze kwamen elkaar tegen in een milieu waarover de verdachte weinig duidelijkheid wil geven. Op grond van het berichtenverkeer is duidelijk dat ze elkaar bleven opzoeken en uitdagen. Op 21 april 2025 hebben de verdachte en [getuige 3] telefonisch en via whatsapp contact gehad wat erin heeft geresulteerd dat zij hebben afgesproken bij de woning van de verdachte op de [plaats delict] in Venlo. Uit de inhoud van deze berichten leidt de rechtbank af dat [getuige 3] uit was op een confrontatie (Van de zijde van [getuige 3] kwam het bericht: “Wie je wil bellen van Venlo of Blerick, bel wie je wil. Opkankeren met jou, ik ben nu hier”) en dat de verdachte deze confrontatie niet uit de weg ging (“De achterdeur is open voor jullie”). Toen de verdachte samen met [medeverdachte] op de scooter via de [straat 1] de [plaats delict] inreed zag hij [getuige 3] en [slachtoffer] op de hoek bij de Voedselbank staan. De verdachte is toen samen met [medeverdachte] doorgereden naar de hoek van de parkeerplaats ( [plaats delict] , tussen Bureau Jeugdzorg en de apotheek [apotheek] ). De verdachte is dan in het bezit van zijn vuurwapen, dat geladen is, en dat zelfs doorgeladen en direct schietklaar is. Nadat [medeverdachte] enkele korte rondjes in de nabijheid van de verdachte heeft gereden, gebaart de verdachte dat hij weg moet rijden en vraagt hij [medeverdachte] , zo verklaart deze, om verderop te wachten op de verdachte. [medeverdachte] vertrekt dan in de richting van de kruising van de [straat 2] met de [straat 3] . De verdachte blijft, met zijn helm nog op, in de hoek op de stoep achter een boom staan. Vervolgens komen [getuige 3] en [slachtoffer] vanuit de richting van de Voedselbank in de richting van de verdachte lopen, waarbij [slachtoffer] voorop loopt met – op enig moment – een voorwerp in zijn rechterhand. Achteraf blijkt dit een mes te zijn. Op dat moment komt de verdachte achter de boom vandaan, zet een paar stappen in de richting van [slachtoffer] en [getuige 3] , pakt zijn vuurwapen, richt zijn arm(en) naar voren, komt tot stilstand, spreidt zijn benen en schiet op [slachtoffer] . [slachtoffer] maakt op het moment dat de verdachte schiet een opwaartse beweging met zijn rechterarm, loopt drie passen achteruit en valt op de grond waarbij het mes uit zijn rechterhand valt. De verdachte rent daarna weg in de richting van de kruising van de [straat 2] met de [straat 3] , waar [medeverdachte] kort daarvoor uit het zicht van de camera is verdwenen. De door de Forensische Opsporing gemeten afstand tussen de positie van de verdachte op het moment van schieten en de positie van [slachtoffer] bedroeg tussen de 12,25 en 15 meter. Niet exact duidelijk is of daarbij is uitgegaan van de plek waar het lichaam van [slachtoffer] is aangetroffen of de plek waarop [slachtoffer] zich bevond ten tijde van het schieten. Zelfs als van het eerste wordt uitgegaan en rekening houdende met de drie achterwaartse passen, bevond [slachtoffer] zich ten tijde van het schieten op ruime afstand van de verdachte. Tijdens al het vorenstaande is, afgezien van de scooterrijder [medeverdachte] en een verderop voorbijrijdende fietser, tot op het moment waarop de verdachte schiet op [slachtoffer] niemand anders op de beelden te zien dan de verdachte, [slachtoffer] en [getuige 3] .

De verdachte stelt dat hij heeft geschoten, omdat hij zich moest verdedigen.

Voor een geslaagd beroep op noodweer als bedoeld in artikel 41 van het Wetboek van Strafrecht en de vaste jurisprudentie hierover dient allereerst aannemelijk te zijn dat er sprake is geweest van een noodweersituatie, dat wil zeggen: (een onmiddellijk dreigend gevaar voor) een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding waartegen vervolgens noodzakelijke verdediging geboden was.

Gelet op het voorgaande is geen sprake geweest van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding van [slachtoffer] richting de verdachte. Vervolgens is de vraag of op dat moment sprake is geweest van een daartoe onmiddellijk dreigend gevaar. De rechtbank is van oordeel dat daarvan evenmin sprake is geweest. Weliswaar liepen [slachtoffer] en [getuige 3] op de verdachte af waarbij [slachtoffer] een mes in zijn rechterhand had, maar op het moment van schieten bevond [slachtoffer] zich nog op afstand van de verdachte. Daarbij komt dat uit de camerabeelden blijkt dat [slachtoffer] tijdens het lopen zijn arm omlaag hield, geen stekende beweging richting de verdachte heeft gemaakt en pas op het moment dat de verdachte schoot een opwaartse beweging met zijn rechterarm heeft gemaakt. Dat er een derde persoon vanuit de richting van de apotheek op de verdachte is afgekomen waardoor er a. sprake zou zijn van een onmiddellijk dreigend gevaar en er b. geen mogelijkheid zou bestaan om in die richting weg te rennen acht de rechtbank evenmin aannemelijk geworden. Dit vindt geen steun in de camerabeelden. De wel door getuigen [getuige 1] en [getuige 2] genoemde derde persoon, die dus niet op de camerabeelden te zien is, loopt volgens die verklaringen in dezelfde richting als – en in het bijzijn van – [getuige 3] en [slachtoffer] . De rechtbank acht evenmin aannemelijk geworden dat [slachtoffer] heeft geroepen dat ze op de verdachte zouden schieten. Dit vindt geen steun in het dossier. Integendeel. Getuige [getuige 2] verklaart juist dat [getuige 3] en de derde persoon – en niet [slachtoffer] – iets naar de verdachte riepen. Dit rijmt bovendien niet met de eerdere verklaring van de verdachte dat tegen hem zou zijn gezegd: “Als je wat hebt, schiet dan.” Het beroep op noodweer wordt dan ook verworpen.

Voor zover er al sprake zou zijn geweest van een dreigend gevaar, zou het beroep op noodweer falen, omdat niet is voldaan aan de subsidiariteitseis. De verdachte had zich aan de aanranding kunnen en moeten onttrekken. De verdachte had de mogelijkheid om weg te gaan, nu de weg rechts van hem vrij was. Bovendien heeft de verdachte er klaarblijkelijk voor gekozen om niet te roepen dat hij zou schieten, niet te waarschuwen dat hij zou schieten, niet een waarschuwingsschot te lossen en ook niet te richten op een ander deel van het lichaam dan het bovenlichaam, wat stuk voor stuk toe te passen opties zouden kunnen zijn geweest om [slachtoffer] af te remmen of af te schrikken.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De rechtbank is van oordeel dat de feiten en omstandigheden die de verdediging aan het verweer ten grondslag heeft gelegd, niet aannemelijk zijn geworden. De stelling dat de verdachte eerst door [benadeelde partij] werd geslagen, waarop hij hem terugsloeg met het theeglas nog in zijn hand, vindt geen steun in ander (objectief) bewijsmateriaal. Het dossier bevat geen getuigenverklaringen of camerabeelden die het gestelde noodweerscenario bevestigen. Nu niet is gebleken van een noodweersituatie waartegen verdediging geboden was, verwerpt de rechtbank reeds hierom het beroep op noodweer.

in beide zaken

Er zijn ook overigens geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de feiten uitsluiten.

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De verdediging stelt zich subsidiair ten aanzien van feit 1 op het standpunt dat de verdachte een beroep op putatief noodweer toekomt. Er is sprake geweest van een situatie waarin de verdachte in redelijkheid kon en mocht menen dat hij zich moest verdedigen, omdat hij zich verontschuldigbaar (het dreigende gevaar voor) een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding heeft ingebeeld, dan wel de aard van de dreiging verkeerd heeft beoordeeld. De verdachte dacht dat [slachtoffer] een vuurwapen bij zich droeg en dat mocht hij ook denken gelet op de eerder gestuurde berichten, hetgeen er geroepen werd en de voorkennis over bij [getuige 3] dat deze over vuurwapens beschikt. Mocht de rechtbank van mening zijn dat de verdachte in zijn verdediging te ver is gegaan, dan stelt de verdediging zich meer subsidiair op het standpunt dat die overschrijding van de proportionaliteit te wijten is aan een hevige gemoedsbeweging bij de verdachte. Daarmee komt aan de verdachte in elk geval een geslaagd beroep op (putatief) noodweerexces toe. De verdachte dient in alle gevallen te worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De verdediging stelt zich ten aanzien van feit 2 subsidiair op het standpunt dat de verdachte moet worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij zich kan beroepen op noodweerexces.

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte geen geslaagd beroep op putatief noodweer(exces) of noodweerexces toekomt, nu er geen sprake was van een noodweersituatie en van een hevige gemoedstoestand eveneens niets is gebleken.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte geen geslaagd beroep op noodweerexces toekomt, nu niet gebleken is dat er sprake was van een noodweersituatie.

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

Noodweerexces

Zoals hiervoor onder 5.3 is overwogen, heeft naar het oordeel van de rechtbank geen noodweersituatie bestaan. In dat oordeel ligt tevens besloten dat de verdachte geen succesvol beroep op noodweerexces toekomt. Bovendien is de rechtbank niets gebleken van een hevige gemoedsbeweging. Op basis van het dossier ontstaat namelijk juist een beeld van de verdachte die met zijn helm op zijn hoofd ogenschijnlijk rustig op [getuige 3] en [slachtoffer] staat te wachten, bij hun nadering zelf kalm op hen afloopt, daarbij zonder aarzeling in een vloeiende beweging het doorgeladen en schietklare vuurwapen pakt, met dat wapen met zijn beide handen aanlegt en richt, zijn benen in een spreidstand positioneert en ten slotte schiet op een moment dat er door [slachtoffer] nog niet met het mes was bewogen. Daarna verdwijnt de verdachte met medeneming van zijn wapen in de richting waarvan hem bekend is dat [medeverdachte] er met zijn scooter op hem staat te wachten en gaat hij met zijn helm op achterop bij [medeverdachte] zitten. Nergens is sprake van paniek. De rechtbank verwerpt dan ook het beroep op noodweerexces.

De verdediging heeft ter aanvullende onderbouwing van het beroep op noodweerexces nog aangevoerd dat de scooterrijder [medeverdachte] heeft verklaard dat, toen de verdachte bij hem terugkwam, deze er geschrokken uitzag zoals hij hem nog niet eerder had gezien.

Niets wijst er echter op dat deze door [medeverdachte] waargenomen gemoedstoestand ook voorafgaand aan en op het moment van schieten op [slachtoffer] bestond.

Putatief noodweer(exces)

Van putatief noodweer is sprake, wanneer een verdachte verschoonbaar dwaalt over het bestaan van een noodweersituatie. Aannemelijk dient te zijn dat er omstandigheden waren die de verdachte redelijkerwijze aanleiding konden geven te veronderstellen dat hij dreigde te worden aangevallen. De subjectieve ervaring van de verdachte is daarbij niet leidend.

De verdachte heeft verklaard dat hij dacht dat [slachtoffer] met een vuurwapen op hem afkwam. Dit rijmt evenwel niet met zijn eerdere verklaring en uitlatingen tegenover anderen dat [slachtoffer] hem met een mes wilde steken. De rechtbank verwijst in dit verband voorts naar rechtsoverweging 5.3. Zelfs als de verdachte daadwerkelijk in de veronderstelling verkeerde, hetgeen de rechtbank niet aannemelijk acht, dat [slachtoffer] een vuurwapen in zijn rechterhand had, mocht de verdachte redelijkerwijs niet menen dat hij zich moest verdedigen op de wijze zoals hij heeft gedaan. De verdachte had een ander middel kunnen aanwenden om [slachtoffer] te stoppen door bijvoorbeeld een waarschuwingsschot te lossen. Gelet op het voorgaande kan het beroep op putatief noodweer niet slagen.

In dit oordeel van de rechtbank ligt tevens besloten dat de verdachte geen beroep op putatief noodweerexces toekomt. De rechtbank verwerpt daarom ook het beroep op putatief noodweerexces.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

Zoals hiervoor onder 5.3 is overwogen heeft naar het oordeel van de rechtbank geen noodweersituatie bestaan. In dat oordeel ligt tevens besloten dat de verdachte geen succesvol beroep op noodweerexces toekomt. De rechtbank verwerpt dan ook het beroep op noodweerexces.

Conclusie

De verdachte is strafbaar, omdat geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die zijn strafbaarheid uitsluiten.

De vordering van de officier van justitie

De officier van justitie heeft, gelet op hetgeen hij bewezen heeft geacht, gevorderd aan de verdachte op te leggen een gevangenisstraf voor de duur van 13 jaren, met aftrek van het voorarrest. De officier van justitie weegt daarbij het strafblad, het meenemen van een vuurwapen en de locatie en het tijdstip van het schietincident in strafverzwarende zin mee.

Het standpunt van de verdediging

De verdediging heeft bepleit om bij een strafoplegging rekening te houden met de bijzondere omstandigheden van het geval en de mate van geweld die vanuit de kant van [getuige 3] kwam en te volstaan met een gevangenisstraf voor de duur van hooguit 5 jaren.

Het oordeel van de rechtbank

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan vier strafbare feiten. Het zwaartepunt van die feiten ligt uiteraard bij de doodslag op [slachtoffer] . De verdachte is op klaarlichte dag in een woonwijk nabij het centrum van Venlo bewust de confrontatie aangegaan en is met een doorgeladen vuurwapen naar de afgesproken locatie gegaan. Aanleiding voor deze confrontatie was een langlopend conflict tussen de verdachte en de schoonbroer van het slachtoffer, [getuige 3] . Toen [slachtoffer] en [getuige 3] op de verdachte af kwamen lopen heeft de verdachte doelgericht op [slachtoffer] geschoten, die als gevolg van een doorschot door de romp kansloos was en ter plaatse is overleden. De verdachte heeft zich hiermee schuldig gemaakt aan één van de ernstigste delicten uit het Wetboek van Strafrecht en heeft het slachtoffer diens meest fundamentele recht, het recht op leven, ontnomen. De verdachte is gevlucht en heeft zich schuilgehouden tot zijn arrestatie. Hij heeft bekend geschoten te hebben, maar dit uit zelfverdediging, hetgeen de vraag oproept in hoeverre hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn handelen. Het behoeft geen betoog dat de verdachte met zijn handelen een onomkeerbaar verlies teweeg heeft gebracht en de nabestaanden van [slachtoffer] groot leed heeft aangedaan. Het leed van de nabestaanden blijkt ook uit de op de terechtzitting voorgelezen slachtofferverklaringen. Hierin weerklinkt het grote gemis en verdriet dat het handelen van de verdachte bij de naasten heeft teweeggebracht. De jonge dochters van het slachtoffer hebben indringend verwoord dat ze nooit meer voor advies of om gewoon te praten bij hun vader terecht zullen kunnen, waarmee de verdachte ook in hun leven iets kapot heeft gemaakt. Naast het leed en verdriet bij de nabestaanden heeft het handelen van de verdachte ook grote gevoelens van onveiligheid en onrust met zich gebracht voor de buurt en de samenleving als geheel. Met zijn handelswijze heeft de verdachte ook omstanders die hiervan ongewild getuige waren, schrik en angst aangejaagd.

De verdachte, toen 20 jaar, inmiddels 21 jaar, heeft [slachtoffer] , een vader van 50 jaar, doodgeschoten. De verdachte heeft zich daarmee tevens schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie.

In strafverzwarende zin neemt de rechtbank voorts in overweging dat de verdachte andere jongere mannen in zijn spoor heeft meegenomen en hen daarmee heeft beschadigd; anderen hebben met aanhouding en detentie te maken gehad, gelet op hetgeen de verdachte teweeg heeft gebracht. Bovendien heeft de verdachte, blijkens de nadien beluisterde telefoongesprekken, anderen bewogen om de scooter of telefoons weg te gooien, waarmee hij hen verder betrok in mogelijk strafbaar handelen.

Vanaf het moment dat de verdachte verklaarde over de gebeurtenissen in de [plaats delict] , heeft hij zich erop beroepen dat [getuige 7] hem van rechts naderde waardoor hij niet kon vluchten, en dat [getuige 3] en [slachtoffer] met een mes op hem af kwamen gerend. Echter, op de camerabeelden is te zien dat ze liepen, ze renden niet. Naderhand heeft de verdachte verklaard dat hij niet zeker wist of [getuige 7] hem de vlucht belette. Mogelijk ging het toch om een onbekend iemand. Met zijn – wisselende – verklaringen heeft de verdachte wellicht getracht omstandigheden aan te voeren die zijn gedrag enigszins acceptabel maken. Dat is het echter op geen enkele manier.

De rechtbank weegt mee dat het feit zich op klaarlichte dag heeft afgespeeld in een woonwijk nabij het centrum van Venlo en dat de verdachte zich kennelijk niets heeft aangetrokken van dit gevaar voor derden.

Naast de feiten van 21 april 2025 heeft de verdachte een bedreiging en een poging tot zware mishandeling van een begeleider gepleegd. Ook bij dit feit stelt de verdachte slechts te handelen als reactie op de actie van de ander. Dit is een miskenning van zijn onvermogen de situatie zonder geweld op te lossen. De rechtbank rekent dit alles de verdachte zwaar aan.

De rechtbank houdt er rekening mee dat het schietincident heeft plaatsgevonden vanwege een hoogoplopend conflict tussen de verdachte en [getuige 3] waarbij [getuige 3] evenzeer ernstige bedreigingen richting de verdachte heeft geuit en ook [getuige 3] de confrontatie heeft gezocht. Dit conflict is [getuige 3] zwager fataal geworden.

Ten aanzien van de persoon van de verdachte heeft de rechtbank acht geslagen op het strafblad van de verdachte van 2 juni 2026. Hieruit blijkt dat de verdachte eerder is veroordeeld voor een geweldsdelict. De rechtbank leidt ook daaruit af dat de verdachte geweld niet schuwt.

De rechtbank heeft tevens acht geslagen op de jeugdige leeftijd van de verdachte.

De rechtbank heeft kennisgenomen van het reclasseringsadvies van 19 juni 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte al vanaf jonge leeftijd problemen ervaart en veroorzaakt. Hij is daarvoor in behandeling geweest en begeleid. De reclassering adviseert om het volwassenstrafrecht toe te passen en om nu een straf zonder bijzondere voorwaarden op te leggen. De verdachte heeft stellig aangegeven niet open te staan voor reclasserings(interventies) en bijzondere voorwaarden. De reclassering ziet gezien de houding van de verdachte en de beperkte openheid die hij heeft gegeven op de leefgebieden vooralsnog geen mogelijkheden om met interventies of toezicht de risico’s te beperken. De rechtbank neemt dit advies over.

Hoewel de rechtbank de door de officier van justitie aangehaalde strafverzwarende omstandigheden aldus deelt, komt zij desondanks tot een lagere strafoplegging dan geëist. Dit is er in gelegen dat de rechtbank de omstandigheden anders weegt in het bepalen van de hoogte van de straf en daarbij nadrukkelijk gewicht toekent aan de rol van [getuige 3] .

Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat geen andere straf passend is dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van lange duur. De rechtbank heeft gekeken naar de straffen die doorgaans in vergelijkbare zaken voor doodslag worden opgelegd, te weten een gevangenisstraf tussen de acht en twaalf jaren. Uitgaande van die bandbreedte, de LOVS-oriëntatiepunten en met inachtneming van het bovenstaande acht de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van elf jaren met aftrek van het voorarrest geboden.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet of tot het moment dat de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling aan de orde is, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering.

Gelet op de door de raadsman ten aanzien van de doodslag gevoerde verweren tot rechtvaardiging dan wel tot strafuitsluiting heeft hij opheffing van het bevel voorlopige hechtenis verzocht. Gelet op de verwerping van al die verweren en gelet op de door de rechtbank hierna te nemen beslissing zal de rechtbank het bevel voorlopige hechtenis niet opheffen.

De vordering van de benadeelde partij

De volgende benadeelde partijen hebben zich in het strafproces gevoegd en een vordering tot schadevergoeding ingediend:

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De heer [benadeelde partij] heeft het schadevergoedingsverzoek-formulier ingediend, maar heeft geen bedrag aan schade gevorderd.

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de door de partner gevorderde affectieschade kan worden toegewezen tot een bedrag van € 17.500,00 en de overige door de partner gevorderde bedragen volledig kunnen worden toegewezen. Hij heeft zich verder op het standpunt gesteld dat de door [dochter 2] en [zoon] gevorderde affectieschade kan worden toegewezen tot € 15.000,00. De door [zoon] gevorderde kosten wegens opvragen van het uittreksel geboorteregister kunnen worden toegewezen. De vordering van [dochter 1] kan geheel worden toegewezen. De officier heeft ten aanzien van alle vorderingen gevorderd de schadevergoedingsmaatregel op te leggen.

in de zaak met parketnummer 03.222572.24

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de benadeelde partij [benadeelde partij] in de vordering niet-ontvankelijk moet worden verklaard, nu de benadeelde partij geen bedrag aan schade heeft gevorderd.

Het standpunt van de verdediging

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

De verdediging heeft zich primair op het standpunt gesteld dat de benadeelde partijen niet-ontvankelijk moeten worden verklaard in de vorderingen, gelet op de door de verdediging bepleite vrijspraak dan wel ontslag van alle rechtsvervolging. Subsidiair stelt de verdediging zich op het standpunt dat de vorderingen dienen te worden gematigd wegens eigen schuld aan de zijde van het slachtoffer, [getuige 3] en de partner van het slachtoffer. Verder voert de verdediging verweer tegen de door de partner gevorderde schok- en affectieschade. De verdediging betwist voor wat betreft de schokschade de onverhoedse confrontatie, het geestelijk letsel en het causaal verband hiertussen. De verdediging betwist voorts dat de partner de levensgezel van het slachtoffer was en zij een duurzame gemeenschappelijke huishouding voerden. Bovendien kan vanwege de samenloop van schok- en affectieschade niet beide (onbeperkt)worden toegewezen. Tot slot betwist de verdediging de hoogte van de schok- en affectieschade. De verdediging voert ook verweer tegen de door [dochter 1] gevorderde kosten wegens gederfd levensonderhoud. Niet gebleken is dat het slachtoffer mede in haar levensonderhoud voorzag. De partner is op grond van artikel 1:392 BW verplicht om [dochter 1] in levenshoud te voorzien. Tot slot voert de verdediging verweer tegen de hoogte van de door [zoon] gevorderde affectieschade. De verdediging betwist dat de zoon thuiswonend is.

Het oordeel van de rechtbank

in de zaak met parketnummer 03.122499.25

Het feit dat [slachtoffer] en [getuige 3] de confrontatie met de verdachte hebben opgezocht, is een omstandigheid die in beginsel zou kunnen leiden tot een causaliteitsverdeling. Het handelen van de verdachte staat naar het oordeel van de rechtbank echter niet in verhouding tot het handelen van [slachtoffer] en [getuige 3] . Van eigen schuld van de partner is in het geheel geen sprake. De verdachte is daarom volledig aansprakelijk voor de schade. De rechtbank zal hierna de schadevorderingen van de benadeelde partijen per post beoordelen.Affectieschade (partner en kinderen)Op grond van artikel 6:108 lid 3 BW kunnen nabestaanden affectieschade vorderen in het geval het overlijden van het slachtoffer het gevolg is van een gebeurtenis waarvoor een ander, in dit geval de verdachte, aansprakelijk is. De partner maakt aanspraak op vergoeding van affectieschade van € 20.000,00. Zij heeft gesteld dat zij de partner/levensgezel van [slachtoffer] is en dat zij tot zijn overlijden een duurzame gemeenschappelijke huishouding vormden (artikel 6:108 lid 4 onder b BW). Zij heeft in dat verband aangevoerd dat zij weliswaar formeel op een ander adres stonden ingeschreven, maar dat zij in de praktijk samenwoonden en op alle mogelijke manieren een gezamenlijke huishouding voerden. De verdediging heeft betwist dat er sprake is van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. De rechtbank zal de partner niet in de gelegenheid stellen om dit nader te onderbouwen, omdat dat dat een onevenredige belasting van het strafproces vormt. Wel stelt de rechtbank vast dat de partner en [slachtoffer] al jarenlang een affectieve relatie hadden en samen een dochter - [nabestaande 2] - hebben. Daarmee staat de partner in zo’n nauwe persoonlijke betrekking tot [slachtoffer] dat haar een beroep toekomt op de zogenaamde hardheidsclausule (artikel 6:108 lid 4, aanhef en onder g BW). Gelet op het voorgaande zal de rechtbank overeenkomstig het Besluit vergoeding affectieschade een bedrag van € 17.500,00 aan de partner toewijzen en haar voor wat betreft het meer gevorderde niet ontvankelijk verklaren in haar vordering. Zij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.De kinderen van [slachtoffer] behoren tot de vaste kring van personen die aanspraak kunnen maken op vergoeding van affectieschade (artikel 6:108 lid 4 aanhef en onder d BW). De rechtbank zal daarbij uitgaan van de bedragen zoals vermeld in het Besluit vergoeding affectieschade. [dochter 1] is minderjarig, zodat de rechtbank een bedrag van € 20.000,00 zal toewijzen. [dochter 2] is meerderjarig en uitwonend, zodat de rechtbank een bedrag van € 17.500,00 zal toewijzen. [zoon] is meerderjarig. De rechtbank zal een bedrag van € 17.500,00 toewijzen, omdat de zoon tegenover de gemotiveerde betwisting van de verdediging onvoldoende heeft onderbouwd dat hij thuiswonend is. Weliswaar staat vast dat de zoon stond ingeschreven op het adres van [slachtoffer] , maar onduidelijk is in hoeverre hij nog op dit adres woonde. [zoon] krijgt geen gelegenheid om het meerdere alsnog verder te onderbouwen, omdat dat leidt tot een te grote belasting van deze strafprocedure. De rechtbank zal [zoon] daarom voor wat betreft het meer gevorderde niet ontvankelijk verklaren in zijn vordering. Hij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen. Schokschade (partner)De rechtbank stelt voorop dat iemand die een ander (het primaire slachtoffer) door zijn onrechtmatige daad doodt of verwondt - afhankelijk van de omstandigheden waaronder die onrechtmatige daad en de confrontatie met die daad of de gevolgen daarvan, plaatsvinden - ook onrechtmatig kan handelen jegens degene (het secundaire slachtoffer) bij wie die confrontatie een hevige emotionele schok teweeg brengt.Het antwoord op de vraag óf jegens het secundaire slachtoffer onrechtmatig is gehandeld is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Gezichtspunten die daarbij een rol spelen zijn:- de aard, toedracht en gevolgen van de jegens het primaire slachtoffer gepleegde onrechtmatige daad;- de wijze waarop het secundaire slachtoffer wordt geconfronteerd met die onrechtmatige daad en de gevolgen daarvan;- en de aard en hechtheid van de relatie tussen het primaire en secundaire slachtoffer.Het recht op vergoeding van schokschade die is veroorzaakt door het onrechtmatig teweegbrengen van een hevige emotionele schok is beperkt tot schade die volgt uit geestelijk letsel. Het moet gaan om geestelijk letsel dat gelet op aard, duur en/of gevolgen ernstig en in voldoende mate objectiveerbaar is. Bij samenloop van affectie- en schokschade moet de rechter aan de hand van de omstandigheden van het geval naar billijkheid en schattenderwijs afwegen in hoeverre bij het bepalen van de hoogte van de vergoeding wegens schokschade rekening moet worden gehouden met de vergoeding wegens affectieschade.

Zoals hiervoor is overwogen is [slachtoffer] met één schot om het leven gekomen. De partner heeft gesteld dat de confrontatie tijdens de identificatie in het mortuarium een hevig emotionele schok bij haar teweeg heeft gebracht. De beelden die dit bij haar heeft opgeroepen zijn niet volledig te vergelijken met de feitelijke en directe waarneming van de gevolgen van misdrijven, maar zijn evenzeer emotioneel schokkend. Ook de berichten die de partner heeft ontvangen hebben tot gevolg gehad dat zij voortdurend is geconfronteerd met details. Dit geldt ook voor de periode daarna aangezien deze details in het strafrechtelijk onderzoek uitgebreid zijn behandeld en zij ook is geconfronteerd met de beelden. Uit de brief van de GZ-psycholoog van 2 april 2026 blijkt dat de partner hierdoor met traumaklachten (waaronder flashbacks) kampt, dat de diagnose PTSS is gesteld en dat zij hiervoor in behandeling is. Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de partner in aanmerking komt voor vergoeding van schokschade. Een precieze afbakening tussen schokschade en affectieschade is doorgaans niet mogelijk. Dat geldt ook hier. Voor wat betreft de hoogte heeft de rechtbank gekeken naar bedragen die in vergelijkbare gevallen zijn toegekend. De rechtbank acht in redelijkheid en billijkheid, naast de toe te wijzen affectieschade, een bedrag van € 10.000, gelet op alle omstandigheden in deze zaak, passend en zal het meer gevorderde afwijzen.

Kosten lijkbezorging (partner) De rechtbank zal het door de partner gevorderde bedrag van € 2.900,01 wegens kosten lijkbezorging toewijzen, omdat deze kosten niet zijn betwist en voldoende zijn onderbouwd.

Ziektekosten (partner) De rechtbank zal het door de partner gevorderde bedrag van € 666,25 wegens kosten behandeling (eigen risico) toewijzen, omdat deze kosten niet zijn betwist en voldoende zijn onderbouwd.

Kosten levensonderhoud (dochter [dochter 1] ) [dochter 1] heeft een bedrag van € 2.700,00 gevorderd voor (toekomstig) gederfd levensonderhoud, omdat haar vader niet meer in haar levensonderhoud kan voorzien. [dochter 1] heeft voor wat betreft de hoogte van het bedrag aansluiting gezocht bij de situatie waarin haar ouders zouden zijn gescheiden en [slachtoffer] kinderalimentatie had moeten betalen. [dochter 1] is daarbij uitgegaan van een periode van 54 maanden, te weten 21 april 2025 (datum overlijden) tot 22 oktober 2029 (datum waarop zij 18 jaar zal worden). [dochter 1] stelt zich primair op het standpunt dat een bedrag van € 50,00 per maand redelijk en billijk is. Subsidiair stelt zij zich op het standpunt dat uitgegaan dient te worden van een bedrag van € 25,00 per maand. Zij verwijst in dit verband naar het arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 10 juli 2025, ECLI:GHARL:2025:4282. De verdediging betwist deze post en stelt zich – onder verwijzing naar artikel 1:392 BW - op het standpunt dat het slachtoffer niet verplicht is levensonderhoud aan de dochter te verstrekken, omdat dit van de partner kan worden verkregen.

Op grond van 6:108 lid 1 BW is de verdachte verplicht tot vergoeding van schade door het derven van levensonderhoud aan de minderjarige dochter van [slachtoffer] en wel tot ten minste het bedrag van het haar krachtens de wet verschuldigde levensonderhoud. Op grond van artikel 1:392 BW zijn ouders verplicht om in het levensonderhoud van hun kinderen te voorzien. De rechtbank heeft geen aanwijzingen om te veronderstellen dat [slachtoffer] tot zijn overlijden op geen enkele wijze heeft bijdragen aan de kosten van het levensonderhoud van [dochter 1] . Evenals [dochter 1] zoekt de rechtbank aansluiting bij de situatie waarin haar ouders zouden zijn gescheiden en [slachtoffer] kinderalimentatie had moeten betalen. Op grond van het rapport alimentatienormen 2026 bedraagt de minimumdraagkracht € 25,00 per maand, zodat de rechtbank - bij gebrek aan inkomensgegevens - daarvan zal uitgaan. Uitgaande van 54 maanden komt dit neer op € 1.350,00. Het meerdere is onvoldoende onderbouwd. [dochter 1] krijgt geen gelegenheid het meerdere alsnog verder te onderbouwen, omdat dat leidt tot een te grote belasting van deze strafprocedure. De rechtbank zal daarom [dochter 1] voor wat betreft het meer gevorderde niet ontvankelijk verklaren in haar vordering. Zij kan dit deel van de vordering aan de burgerlijke rechter voorleggen.

Kosten uittreksel geboorteregister (zoon [zoon] ) De rechtbank zal het door [zoon] gevorderde bedrag van € 17,80 wegens kosten uittreksel geboorteregister toewijzen, omdat deze kosten niet zijn betwist en voldoende zijn onderbouwd. ConclusieDe rechtbank zal de vorderingen van de benadeelde partijen als volgt toewijzen: - de partner: € 31.066,26; - de dochter [dochter 1] : € 21.350,00; - de dochter [dochter 2] : € 17.500,00;- de zoon [zoon] : € 17.517,80.

De wettelijke rente over voormelde bedragen wordt eveneens toegewezen en wel met ingang van 21 april 2025 tot de dag van algehele voldoening.

Daarnaast wordt de verdachte veroordeeld in de kosten die de benadeelde partijen hebben gemaakt, tot op heden begroot op nihil, en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog moeten maken.

De rechtbank zal, om te bevorderen dat de schade door de verdachte wordt vergoed, de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht en gijzeling opleggen. Gelet op de maximale duur van de gijzeling, zal het maximale totaal aantal dagen worden verdeeld over de vier vorderingen.

Omdat [dochter 1] minderjarig is, bepaalt de rechtbank, zoals gevorderd, dat de schadevergoeding moet worden gestort op een ten behoeve van de benadeelde partij te openen rekening met een zogenoemde BEM-clausule (Belegging, Erfenis en andere gelden Minderjarigen). Een BEM-clausule is bedoeld ter bescherming van de belangen van de minderjarige. De minderjarige en haar wettelijke vertegenwoordiger kunnen – tot de minderjarige achttien jaar is – alleen met toestemming van de kantonrechter over het geld op de rekening beschikken.

In de zaak met parketnummer 03.222572.24

De vordering van de heer [benadeelde partij] voldoet niet aan de vereisten van artikel 51g van het Wetboek van Strafvordering, nu er geen schadebedragen zijn ingevuld. De rechtbank zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in de vordering. De vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Daarnaast wordt de benadeelde partij veroordeeld in de kosten door verdachte ter verdediging tegen die vordering gemaakt, tot op heden begroot op nihil.