Rechtbank Midden-Nederland, kort geding civiel recht overig

Gelet op de samenhang zullen de vorderingen in conventie en in reconventie gezamenlijk beoordeeld worden.

De kantonrechter stelt vast dat [gedaagde sub 1] niet in deze procedure is verschenen. Artikel 140 lid 3 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) bepaalt dat wanneer er meerdere gedaagden zijn en één of meer gedaagden niet verschijnen, de rechter toch één eindvonnis wijst ten aanzien van alle partijen. Dit vonnis wordt tegen alle betrokkenen als een vonnis op tegenspraak beschouwd.

In een executiegeschil als dit, waarin het erom gaat of dwangsommen zijn verbeurd, omdat een veroordeling niet of onvoldoende is nageleefd, beperkt de kantonrechter zich ertoe de ter uitvoering van de veroordelende beslissing verrichte handelingen te toetsen aan de inhoud van de veroordeling, zoals deze door uitleg moet worden vastgesteld. Daarbij moet tevens een eventueel restitutierisico betrokken worden.

De inhoud van de veroordeling moet worden uitgelegd aan de hand van de overwegingen die tot de beslissing hebben geleid. Ook de processtukken van partijen kunnen daarbij een rol spelen. Bij uitleg moeten het doel en de strekking van de veroordeling tot richtsnoer worden genomen, omdat de veroordeling niet verder strekt dan het bereiken van het daarmee beoogde doel. Als een veroordeling algemeen is geformuleerd, kunnen de omstandigheden van het geval aanleiding zijn om de door de veroordeling vereiste prestatie zo uit te leggen dat deze alleen is verricht als daar geen twijfel over mogelijk is. Ten slotte kunnen ook de maatstaven van redelijkheid en billijkheid van belang zijn.

Daarbij moet de kantonrechter het doel en de strekking van de veroordeling tot richtlijn nemen in die zin dat de veroordeling niet verder strekt dan tot het bereiken van het daarmee beoogde doel.

De kantonrechter kan geen oordeel geven over de juistheid van de rechterlijke beslissing die ten uitvoer wordt gelegd of van de onderliggende rechtsoverwegingen.

In dit kort geding worden dus de door [eisende partij] ter uitvoering van het afmeren van de nieuwe woonark verrichtte handelingen getoetst aan het vonnis van 12 november 2025 om te bepalen of zij dwangsommen heeft verbeurd. Als [eisende partij] daaraan heeft voldaan, is de dreigende executie onrechtmatig. Daarbij is van belang dat een vordering in een kort geding alleen kan worden toegewezen als het voldoende aannemelijk is dat de vordering ook in de bodemprocedure zal worden toegewezen. Bij een dreigende onrechtmatigheid kan een verbod worden toegewezen. Het ligt op de weg van [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] om aannemelijk te maken dat [eisende partij] onvoldoende medewerking heeft verleend.

[eisende partij] voert aan dat met [gedaagde sub 1] afspraken zijn gemaakt over het afvoeren van de oude ark en het afmeren van de nieuwe ark. Deze afspraken zijn vastgelegd in de brief van 29 november 2024. Deze afspraken gelden ook voor [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] . Deze afspraken is [eisende partij] naar haar mening nagekomen. [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] stellen nu extra eisen en willen kosten ten onrechte voor rekening van [eisende partij] brengen.

[gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] brengen naar voren dat over de inhoud van de brief van 29 november 2024 geen overeenstemming bestaat. Om te voldoen aan het vonnis van 12 november 2025 moeten steigers en afmeerpalen verwijderd worden en gebaggerd worden. Deze kosten moeten voor rekening van [eisende partij] als verhuurder komen. [eisende partij] werkt hier ten onrechte niet aan mee. Als gevolg hiervan is het proces van in- en uitvaren door toedoen van [eisende partij] vertraagd en zijn dwangsommen verbeurd.

De kantonrechter overweegt als volgt.

Voorshands wordt niet aangenomen dat [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] gebonden zijn aan eventueel op 29 november 2024 gemaakte afspraken. [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] betwisten dat op 29 november 2024 afspraken zijn gemaakt over het in- en uitvaren. Wat daar ook van zij, uit de onder 4.14 opgenomen overwegingen van de kantonrechter blijkt dat [eisende partij] de toestemming voor de vervanging van de woonark in heeft willen trekken. Zij voelde zich dus blijkbaar niet gebonden aan de door haar gestelde afspraken. De kantonrechter is weliswaar niet meegegaan in de intrekking van de toestemming, maar voorshands is niet aannemelijk dat de door de kantonrechter gegeven toestemming tot het afmeren van de nieuwe woonark onder dezelfde voorwaarden is toegewezen, als op 29 november 2024 door [eisende partij] is verwoord.

[gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] zijn van oordeel dat [eisende partij] in de e-mail van 8 december 2025 te kennen heeft gegeven niet mee te zullen werken aan de veroordeling van 12 november 2025. De kantonrechter volgt hen niet in dit standpunt. Voornoemde e-mail start met de opmerking van [eisende partij] dat zij uitvoering geeft aan het vonnis en toestaat dat de nieuwe woonark afgemeerd wordt op de ligplaats. Verder valt de e-mail aan te merken als de zienswijze van [eisende partij] op de uitvoering van het vonnis van 12 november 2025 en bevat de e-mail een verzoek om een planning van de werkzaamheden, opgave van de beoogde aannemer en een tekening van de plaatsing van de afmeerpalen. [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] nemen in hun reactie van 15 december 2025 ook niet het standpunt in dat [eisende partij] weigert mee te werken aan het afmeren van de nieuwe woonark. Dat de dwangsom vanaf 8 december 2025 verbeurd wordt is daarmee niet aannemelijk geworden.

Bovendien is de kantonrechter voorshands van oordeel dat [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] niet in redelijkheid kunnen verlangen dat [eisende partij] de kosten van het in- en uitvaren voor haar rekening neemt. Uit het vonnis en de aanvankelijk tussen partijen gewisselde stukken blijkt dit standpunt van [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] niet uitdrukkelijk. Dat een dergelijke verplichting voortvloeit uit de rol van [eisende partij] als verhuurder is niet op voorhand aannemelijk.

Gelet op het bovenstaande komt de kantonrechter dan ook tot het oordeel, mede in aanmerking nemend dat mogelijk een restitutierisico aan de zijde van [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] bestaat, dat de executie van de dwangsommen gestaakt moet worden en gestaakt moet blijven.

De dwangsom die in dit vonnis zal worden verbonden aan het bevel om de executie te staken, zal als onderstaand gemaximeerd worden.

De kantonrechter wijst deze vordering gelet op het oordeel in conventie af. Bovendien is niet gesteld of gebleken dat er een spoedeisend belang bestaat bij toewijzing van deze vordering en is onduidelijk of er mogelijk een restitutierisico aan de zijde van [gedaagde sub 1] , [gedaagde sub 2] en [gedaagde sub 3] bestaat.