Rechtbank Midden-Nederland, beschikking personen- en familierecht

De rechtbank wijst het verzoek van de betrokkene af en verklaart de klacht ten aanzien van het insluiten op de kamer ongegrond. Daarom kent de rechtbank ook geen schadevergoeding toe aan betrokkene. De rechtbank legt hierna uit waarom zij deze beslissing neemt.

Vast staat dat er geen sprake was van een machtiging in het kader van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvgzz). Betrokkene verbleef bij [instelling 1] in verband met een bijzondere voorwaarde horend bij een voorwaardelijke veroordeling in het strafrechtelijke kader. Dat betekent dat er geen wettelijke grondslag was om verplichte zorg te verlenen. Partijen zijn het daar ook over eens. Betrokkene stelt zich echter op het standpunt dat [instelling 1] wel verplichte zorg heeft verleend door hem in te sluiten op zijn kamer. Volgens [instelling 1] was er geen sprake van verplichte zorg omdat betrokkene vrijwillig heeft meegewerkt aan het ingezette kamerprogramma.

De rechtbank is van oordeel dat geen sprake was van insluiten zoals bedoeld in de Wvggz. De rechtbank begrijpt dat betrokkene zijn medewerking niet als volledig vrijwillig heeft ervaren omdat hem een voorwaardelijke staf boven het hoofd hing. Dat is echter onvoldoende om tot de conclusie te komen dat [instelling 1] verplichte zorg heeft toegepast. Er is geen sprake geweest van dwangmatige zorg die ondanks actief verzet is verleend. Betrokkene heeft zelf meegewerkt aan het verzoek om naar zijn kamer te gaan en daar te blijven, zonder dat daar dwang bij nodig is geweest of de deur op slot is gedaan. De rechtbank wijst het verzoek van betrokkene daarom af en verklaart de klacht ongegrond. De rechtbank komt daardoor niet toe aan het verzoek tot schadevergoeding. Wel geeft de rechtbank [instelling 1] mee om in een dergelijke situatie duidelijk aan patiënten uit te leggen wat de ingezette instrumenten inhouden en wat de eventuele consequenties zijn als zij daaraan niet meewerken. Het is belangrijk dat patiënten juist in dit soms grijze gebied tussen drang en dwang weten waar zij aan toe zijn.

Ten overvloede wil de rechtbank opmerken dat zij begrijpt dat de gehele situatie voor betrokkene frustrerend is geweest. Het gedoe over de urinecontroles heeft bijgedragen aan het feit dat (een deel van) zijn voorwaardelijke straf alsnog ten uitvoer is gelegd en hij drie maanden in detentie heeft moeten verblijven en daarna opnieuw aan zijn termijn in een forensische verslavingskliniek moest beginnen. Dat terwijl zijn klacht over de urinecontroles achteraf gegrond is verklaard door de klachtencommissie. Daarover ligt echter niets aan de rechtbank voor. De rechtbank vindt het fijn om te horen dat het goed gaat met betrokkene en dat de huidige forensische verslavingskliniek [instelling 2] in [plaats] wel een goede plek voor hem is. De rechtbank hoopt voor betrokkene dat hij deze positieve ontwikkelingen door kan zetten.