Rechtbank Midden-Nederland, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Inleidende overweging

De verdachte wordt beschuldigd van twee verkrachtingen en twee aanrandingen. De rechtbank zal eerst de ten laste gelegde verkrachtingen (feit 1 en feit 3) en vervolgens de ten laste gelegde aanrandingen (feit 2 en 4) bespreken. Bij de beoordeling van alle ten laste gelegde feiten stelt de rechtbank het volgende voorop.

Bewijs in zedenzaken

Op grond van artikel 342, lid 2, Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat iemand een strafbaar feit heeft gepleegd niet uitsluitend worden gebaseerd op grond van de verklaring van één getuige. Deze bepaling strekt ertoe de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing te waarborgen, in die zin dat zij de rechtbank verbiedt tot een bewezenverklaring te komen indien de feiten en omstandigheden waarover een aangever verklaart op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal.

Volgens de Hoge Raad betekent deze bewijsminimumregel in zedenzaken, waarin het in de kern vaak gaat om het woord van de aangever tegen dat van de verdachte, niet dat vereist is dat het misbruik als zodanig bevestiging vindt in ander bewijsmateriaal. Er is sprake van voldoende wettig bewijs als de aangifte, voor zover die betrouwbaar wordt bevonden, op bepaalde punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen, afkomstig van een andere bron dan degene die de belastende verklaring heeft afgelegd. Deze bewijsmiddelen moeten voldoende steun geven aan de verklaring van aangever. Dat wil zeggen dat het steunbewijs op relevante wijze in verband moet staan met de inhoud van de verklaring van die getuige, zodat die verklaring niet op zichzelf staat, maar als het ware is ingebed in een concrete context die bevestiging vindt in een andere bron.

Dit betekent dat de rechtbank in de onderhavige zaak moet beoordelen of de verklaringen van de aangeefsters betrouwbaar zijn en of die verklaringen voldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. Het benodigde steunbewijs moet zien op feiten en omstandigheden die niet in een te ver verwijderd verband staan tot de aan verdachte verweten gedragingen.

Betrouwbaarheid van de verklaringen

Om de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangeefsters te beoordelen toetst de rechtbank de verklaringen op onder andere consistentie, volledigheid, accuraatheid en authenticiteit. Hierbij besteedt de rechtbank ook aandacht aan eventuele inconsequenties. De rechtbank merkt hierbij op dat het enkele feit dat verklaringen op punten van elkaar verschillen, of dat daarin zelfs tegenstrijdigheden voorkomen, niet per definitie maakt dat die verklaringen onbetrouwbaar zijn. Het gaat erom of de verklaringen op voor de tenlastelegging relevante onderdelen, zoals de seksuele handelingen, de wil van het slachtoffer en het gebruik van geweld, bedreiging of dwang, consistent en gedetailleerd zijn. Als de verklaring van een aangeefster betrouwbaar is, kan deze gebruikt worden voor het bewijs.

Steunbewijs

Als de rechtbank tot de conclusie komt dat een verklaring van een aangeefster voor het bewijs kan worden gebruikt, dan dient de rechtbank te beoordelen of de verklaring voldoende steun vindt in ander bewijsmateriaal. Dit zogenoemde ‘steunbewijs’ kan bijvoorbeeld worden gevonden in de uitkomsten van DNA-onderzoek of verklaringen van getuigen over waargenomen emoties bij de aangeefster na het vermeende feit. Ook kan schakelbewijs steunbewijs vormen. In zedenzaken kan een geringe mate van steunbewijs in combinatie met de verklaringen van de aangeefster voldoende wettig bewijs opleveren. Het antwoord op de vraag of sprake is van voldoende steunbewijs, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Uit vaste rechtspraak van de Hoge Raad blijkt dat niet is vereist dat de seksuele handelingen waarover een aangeefster verklaart, zelf bevestiging vinden in ander bewijsmateriaal. Afdoende is dat een betrouwbaar geachte verklaring van een aangeefster op specifieke punten bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen. Tussen de verklaring en het overige gebezigde bewijsmateriaal mag geen sprake zijn van een te ver verwijderd verband.

Contra-indicaties

Wanneer de verklaring betrouwbaar is en ook voldoende steun vindt in ander bewijs, moet tot slot worden bekeken of er tegenaanwijzingen (contra-indicaties) zijn op grond waarvan de rechtbank er desondanks toch niet van overtuigd is dat het feit is begaan door de verdachte.

3.3.2.1 De verklaringen van de aangeefster en de betrouwbaarheid daarvan

Aangeefster [slachtoffer 4] verklaart dat zij op 29 januari 2025 tegen 04:00 uur ’s nachts in de binnenstad van Utrecht in een taxi is gestapt. Zij vertelde aan de taxichauffeur naar welke straat zij gebracht wilde worden en heeft verder weinig met de taxichauffeur gesproken. De aangeefster verklaart verder dat de taxichauffeur voorbij de door haar opgegeven straat reed en de taxi parkeerde in de berm op een donkere, afgelegen plek. De aangeefster vertrouwde de situatie niet en heeft snel een screenshot van haar locatie gemaakt. De taxichauffeur deed vervolgens zijn gordel af, boog zich naar de aangeefster toe en begon haar aan te raken. Hij probeerde haar ook te zoenen maar zij draaide haar hoofd weg richting het raam, waardoor de zoenen op haar wang terechtkwamen. De taxichauffeur ging met zijn handen onder de bovenkleding en BH van de aangeefster en hij betastte haar borsten. Hierna deed hij de broek van aangeefster open, ging hij met zijn hand in haar onderbroek en deed hij een vinger in haar vagina. De aangeefster heeft meermaals tegen de taxichauffeur gezegd dat ze niet van zijn handelingen gediend was, heeft zich van hem afgekeerd en heeft hem ook van zich afgeduwd. Toen zij voor de derde keer zei dat ze niet wilde, leek de taxichauffeur te schrikken en stopte hij met zijn handelingen. De taxichauffeur deed zijn gordel weer om en reed naar de straat die zij genoemd had, waarna aangeefster uit de taxi is gestapt.

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van de aangeefster betrouwbaar zijn. De aangeefster heeft enkele uren na het incident een informatief gesprek met de politie gevoerd en daarin verklaard dat zij verkracht is door een taxichauffeur. In haar aangifte (10 februari 2025) heeft zij gedetailleerd en geheel in lijn met het informatieve gesprek verklaard op de dragende onderdelen van de beschuldiging, zoals de seksuele handelingen die de verdachte heeft verricht en de manieren waarop de aangeefster duidelijk heeft gemaakt dat die handelingen tegen haar wil waren.. Ook in haar latere getuigenverklaring bij de rechter-commissaris (4 december 2025) heeft de aangeefster in de kern hetzelfde verhaal verteld en is zij in het geheel niet teruggekomen op de verklaringen die zij eerder heeft afgelegd. De rechtbank heeft geen reden om aan te nemen dat de aangeefster bepaalde aspecten in haar verklaringen heeft verzonnen of heeft aangedikt en stelt verder vast dat haar verklaringen ook elementen bevatten die voor de verdachte ontlastend zijn, zoals dat hij geen geweld heeft gebruikt. Gelet op het vorengaande heeft de rechtbank geen reden om aan de verklaringen van aangeefster te twijfelen en merkt zij deze als betrouwbaar aan.

3.3.2.2 Steunbewijs

De verklaringen van aangeefster [slachtoffer 4] worden voldoende ondersteund door andere bewijsmiddelen. Haar verklaringen worden allereerst ondersteund door de waarnemingen van politieagenten die kort na het incident, nadat de aangeefster zelf de politie had gebeld, met haar in gesprek zijn gegaan. De agenten zagen dat de aangeefster huilde, kort en oppervlakkig ademde, slecht uit haar woorden kwam en troost zocht bij een vriendin. Ook hoorden zij haar zeggen dat ze graag water wilde drinken, dat ze zich vies voelde en dat ze zich schoon wilde maken. Deze waarnemingen van de agenten bieden steun aan de verklaringen van de aangeefster. Steun voor haar verklaringen ziet de rechtbank tevens in de verklaring van getuige [getuige 1] . Daaruit blijkt dat de aangeefster haar vrijwel direct na het voorval heeft gebeld en heeft verteld dat er iets ergs gebeurd was, namelijk dat ze verkracht was. [getuige 1] is naar aanleiding van dit telefoontje naar de aangeefster toegegaan en zag dat zij huilde en geschrokken, verward en in paniek was. Zowel de politieagenten als [getuige 1] hebben kort na het incident hevige emoties bij de aangeefster waargenomen en de aangeefster heeft aan deze personen hetzelfde verhaal verteld als zij in haar latere verklaringen steeds heeft gedaan. Om deze reden is de rechtbank van oordeel dat het dossier voldoende steunbewijs voor de verklaringen van aangeefster bevat.

3.3.2.3 De verklaring van de verdachte en contra-indicaties

Op de zitting heeft de verdachte verklaard dat het seksuele contact met de aangeefster met wederzijdse instemming heeft plaatsgevonden. De aangeefster vertoonde volgens de verdachte seksueel opgewonden gedrag en heeft zelf het initiatief tot seksuele handelingen genomen door de hand van de verdachte eerst op haar benen en daarna op haar vagina te plaatsen. De rechtbank is van oordeel dat de verklaring van de verdachte op geen enkele wijze ondersteund wordt door het dossier en ook zeer onaannemelijk is, gelet op de hiervoor beschreven bevindingen van de politie en de verklaring van getuige [getuige 1] . Als het initiatief tot de seksuele handelingen daadwerkelijk van de aangeefster uit kwam, wat op zichzelf al onaannemelijk is omdat de verdachte veel ouder en geen bekende van haar is en aangeefster amper met hem had gesproken, dan valt niet in te zien waarom zij direct na het incident hevig geëmotioneerd aan de politie en de getuige vertelt dat zij door de verdachte verkracht is.

De rechtbank ziet in het dossier en in hetgeen de verdediging heeft aangevoerd geen contra-indicaties. De rechtbank heeft dan ook de overtuiging dat het de bewuste nacht is gegaan zoals door de aangeefster is verklaard.

3.3.2.4 Opzetverkrachting

Aan de verdachte is primair opzetverkrachting ten laste gelegd. Hiervan is sprake als de verdachte bij een ander seksuele handelingen verricht, die (mede) bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam, terwijl hij wist dat bij de ander de wil daartoe ontbrak. Van wetenschap van een ontbrekende wil bij de ander is in het algemeen sprake als de ander met duidelijke verbale of non-verbale signalen te kennen heeft gegeven het seksuele contact niet op prijs te stellen en de verdachte het seksuele contact toch heeft voortgezet.

Uit de bewijsmiddelen leidt de rechtbank af dat de verdachte seksuele handelingen bij de aangeefster heeft verricht en dat er hierbij ook sprake is geweest van het seksueel binnendringen van haar lichaam, namelijk door zijn vinger in haar vagina te brengen. De verdediging heeft aangevoerd dat de uitkomsten van het DNA-onderzoek geen steun bieden aan de conclusie dat er sprake is geweest van seksueel binnendringen. Volgens de verdediging biedt het DNA-onderzoek juist steun aan de verklaring van de verdachte dat zijn vinger wel op, maar niet in de vagina van de aangeefster is geweest. Daarom kan het seksueel binnendringen niet worden bewezen, aldus de verdediging. De rechtbank volgt deze redenering niet. Dat slechts aan één kant van de vinger van de verdachte DNA van de aangeefster is aangetroffen en dat zijn DNA (wel aan de binnenzijde van haar onderbroek, maar) niet in de vagina is aangetroffen, zegt niet dat de vinger van de verdachte niet in de vagina van de aangeefster is geweest. De rechtbank gebruikt de uitkomsten van het DNA-onderzoek overigens niet voor het bewijs.

De aangeefster verklaart dat zij in totaal drie keer heeft gezegd dat zij de seksuele handelingen van verdachte niet wilde en dat zij de verdachte ook van zich af heeft geduwd. Zij heeft dus meerdere duidelijke signalen aan de verdachte gegeven dat zij zijn seksuele handelingen niet op prijs stelde. Het verweer van de verdediging dat de aangeefster wél wilde, dan wel dat verdachte geen wetenschap van haar ontbrekende wil had, wordt weerlegd door de bewijsmiddelen. De omstandigheid dat de verdachte met de seksuele handelingen is gestopt toen de aangeefster voor de derde keer aangaf dat zij niet wilde, maakt niet dat hij vóór dat moment niet wist dat zij niet wilde. De verdachte wist van meet af aan dat de aangeefster geen seksueel contact met hem wilde, maar heeft het seksueel contact toch voortgezet en daarmee de ontbrekende wil van de aangeefster bewust genegeerd. Gelet op het vorengaande acht de rechtbank bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan de primair ten laste gelegde opzetverkrachting.

3.3.2.5 Gekwalificeerde opzetverkrachting

Aan de verdachte is tevens ten laste gelegd dat de opzetverkrachting werd voorafgegaan, vergezeld of gevolgd door geweld, bedreiging of dwang. Nu uit de verklaring van de aangeefster volgt dat de verdachte geen geweld heeft gebruikt of bedreigingen heeft geuit, staat de rechtbank voor de vraag of de opzetverkrachting gepaard is gegaan met dwang.

Van de hier bedoelde ‘dwang’ is sprake wanneer de verdachte door een feitelijkheid opzettelijk veroorzaakt dat het slachtoffer tegen diens wil seksuele handelingen ondergaat en dat deze handelingen voor het slachtoffer niet of nauwelijks te vermijden zijn geweest. Dwang in de vorm van een feitelijkheid kan onder meer bestaan uit (onverhoedse) fysieke handelingen, het aanwenden van gezag of overwicht en het brengen in een afhankelijkheidssituatie. Van ‘door een feitelijkheid dwingen’ kan bijvoorbeeld sprake zijn als de verdachte een zodanige psychische druk heeft uitgeoefend of het slachtoffer in een zodanige afhankelijkheidssituatie heeft gebracht, dat het slachtoffer zich daardoor naar redelijke verwachting niet tegen die handelingen heeft kunnen verzetten. Ook mogelijk is dat de verdachte het slachtoffer in een zodanige, door hem veroorzaakte (bedreigende) situatie heeft gebracht dat het slachtoffer zich naar redelijke verwachting niet aan de seksuele handelingen heeft kunnen onttrekken.

Uit de verklaringen van de aangeefster blijkt dat de verdachte, die fysiek groter en sterker, ruim twintig jaar ouder en geen bekende van de aangeefster was, diep in de nacht met haar naar een donkere en afgelegen plek is gereden. Hier is hij onverhoeds begonnen met het verrichten van seksuele handelingen, terwijl de gordel van de aangeefster op dat moment nog vastzat. De aangeefster was niet bekend met de locatie waar zij zich bevond en was voor haar vervoer naar huis van de verdachte afhankelijk. Zo heeft de verdachte haar bewust in een zodanig bedreigende en afhankelijke situatie gebracht, dat zij zich in redelijkheid niet tegen zijn seksuele handelingen kon verzetten of zich daaraan kon onttrekken. De rechtbank concludeert daarom dat de opzetverkrachting gepaard is gegaan met dwang en dat de verdachte zich daarmee schuldig heeft gemaakt aan gekwalificeerde opzetverkrachting.

3.3.3.1 Toepasselijke wetgeving

Bij de bespreking van dit feit stelt de rechtbank het volgende voorop. De ten laste gelegde pleegdatum (8 april 2024) is gelegen vóór de inwerkingtreding van de Wet seksuele misdrijven (1 juli 2024). Om deze reden moet het ten laste gelegde op grond van de oude zedenwetgeving, conform de artikelen 242 en 243 van het Wetboek van Strafrecht (oud), worden beoordeeld. Dit betekent dat het gebruik van geweld, bedreiging of dwang bij dit feit een voorwaarde is om tot een bewezenverklaring van verkrachting te kunnen komen en wordt het niet, zoals in de nieuwe zedenwetgeving, enkel als een strafverzwarende omstandigheid aangemerkt.

3.3.3.2 De verklaringen van de aangeefster en de betrouwbaarheid daarvan

Aangeefster [slachtoffer 1] verklaart dat zij op 8 april 2024 rond 04:00 uur, na een feest op het Janskerkhof in Utrecht, in een taxi is gestapt. Ze was ‘behoorlijk dronken’ en had eigenlijk helemaal geen taxi nodig. De aangeefster vertelde aan de taxichauffeur dat ze haar telefoon kwijt was. Hierop heeft de taxichauffeur tegen haar gezegd dat hij haar zou helpen met zoeken naar haar telefoon en hebben zij een paar rondjes gereden op zoek naar de telefoon. Op enig moment heeft de taxichauffeur de taxi geparkeerd en is hij naar de achterbank gegaan. De aangeefster herinnert zich dat haar kleren toen gedeeltelijk uit waren maar zij weet niet meer hoe haar kleren (deels) uit zijn gegaan. Zij herinnert zich slechts dat de taxichauffeur moeite had om haar laars uit te trekken. Ook herinnert zij zich dat haar broek en onderbroek uit waren, dat de taxichauffeur een erectie had en dat hij zijn penis in haar vagina heeft gebracht. Afgezien van deze momenten kan de aangeefster zich niets herinneren, tot het moment waarop ze zelf haar onderbroek weer aantrok.

Uit de verklaringen van de aangeefster blijkt dat zij op de dag van het incident dusdanig veel alcohol had gedronken dat zij weinig (concrete) herinneringen meer heeft aan wat er in de taxi is gebeurd. De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van de aangeefster desondanks als betrouwbaar kunnen worden aangemerkt. Aangeefster [slachtoffer 1] is meerdere keren gehoord, namelijk op 8 april 2024, op 27 februari 2025, op 23 april 2025 en op 4 december 2025. Tijdens al deze verhoren heeft de aangeefster consistent verklaard over de voor de tenlastelegging relevante onderdelen die zij zich wel herinnert, zoals dat de verdachte plaatsnam op de achterbank, dat haar kleding gedeeltelijk uitging en dat de verdachte zijn penis in haar vagina bracht. Bij alle verhoren heeft de aangeefster het steeds aangegeven als ze zich een bepaald aspect niet (goed) herinnerde. De rechtbank heeft daarnaast geen reden om aan te nemen dat de aangeefster elementen in haar verklaring heeft verzonnen of heeft aangedikt. Haar verklaringen bevatten ook elementen die voor de verdachte ontlastend zijn, zoals dat hij geen geweld of bedreiging heeft toegepast en dat zij zich niet tegen zijn handelingen heeft verzet. Gelet op het vorengaande gaat de rechtbank niet mee in het standpunt van de verdediging dat de verklaringen van de aangeefster onbetrouwbaar zijn.

De verdediging heeft verder aangevoerd dat de herinnering van aangeefster dermate gebrekkig is dat dit haar verklaringen als zodanig onbetrouwbaar maakt. Ook daar is de rechtbank het niet mee eens. De herinneringen van de aangeefster zijn weliswaar fragmentarisch, maar dat doet niet af aan de betrouwbaarheid daarvan. Dronkenschap kan gepaard gaan met een fragmentarisch herinneringsvermogen ten aanzien van de gebeurtenissen die hebben plaats gevonden ten tijde van de dronkenschap. Dat wil echter niet zeggen dat die fragmentarische herinneringen en/of de verklaringen van de aangeefster als geheel onbetrouwbaar zijn.

3.3.3.3 Steunbewijs en alternatief scenario

Uit DNA-onderzoek blijkt dat er op diverse plekken op en in de onderbroek van de aangeefster sperma van de verdachte is aangetroffen. De rechtbank ziet hierin voldoende steun voor de verklaring van de aangeefster dat de verdachte met zijn penis de vagina van de aangeefster is binnengedrongen. De verdachte heeft een alternatief scenario geschetst, inhoudende dat de aangeefster het initiatief tot seksueel contact zou hebben genomen door hem vanaf de bijrijdersstoel eerst te zoenen en vervolgens te pijpen. De verdachte zou in haar mond en op haar hand zijn klaargekomen. De aangeefster zou vervolgens zichzelf hebben bevredigd en zelf haar onderbroek hebben aangetrokken, waardoor het sperma van de verdachte via haar eigen hand in haar onderbroek terecht zou zijn gekomen. De rechtbank vindt dit door de verdediging geschetste scenario volstrekt onaannemelijk en ongeloofwaardig. De aangeefster verklaart dat zij achterin de taxi is gestapt en dit wordt ook bevestigd door de camerabeelden die op de zitting zijn getoond. Op die beelden is ook te zien dat de verdachte zijn auto tot stilstand bracht midden op de weg, dwars op de looprichting van de aangeefster. Zijn raam was al open. Hij ving haar zo als het ware op. Dat de aangeefster vervolgens een aantal maal zou zijn uitgestapt om mensen aan te spreken over de verloren telefoon, en daarna weer bij de verdachte zou zijn ingestapt op de bijrijdersstoel acht de rechtbank onder meer gezien de toestand van de aangeefster (waarover hieronder meer) volstrekt onaannemelijk. Van seksuele handelingen voorin de auto is de rechtbank dan ook niet gebleken. Hier komt bij dat de suggestie van de verdachte dat de aangeefster het initiatief nam, op gespannen voet staat met de diverse verklaringen van de aangeefster waaruit blijkt dat zij in het geheel geen seks met de verdachte wilde. De rechtbank vindt het ook een onwaarschijnlijke gang van zaken dat de aangeefster, na een mislukte zoektocht naar haar telefoon, een wildvreemde taxichauffeur gaat pijpen en daarna zijn sperma op haar eigen geslachtsdeel en in haar onderbroek uitsmeert. Gelet op het vorengaande komt de rechtbank tot de slotsom dat het DNA-onderzoek voldoende steun biedt aan de verklaring van aangeefster dat de verdachte met zijn penis haar vagina is binnengedrongen.

De officier van justitie heeft aangevoerd dat een psycholoog bij aangeefster PTSS heeft vastgesteld en dat deze diagnose ook als steunbewijs voor haar verklaringen kan dienen. De verdediging heeft onder verwijzing naar jurisprudentie aangevoerd dat een PTSS-diagnose niet als steunbewijs kan gelden wanneer onvoldoende zeker is dat deze diagnose uitsluitend het gevolg is van het ten laste gelegde feit. De rechtbank gebruikt de verklaring van de psycholoog niet voor het bewijs en zal de standpunten van de officier van justitie en de verdediging op dit punt dan ook onbesproken laten.

De rechtbank ziet in het dossier en in hetgeen de verdediging heeft aangevoerd geen contra-indicaties. De rechtbank heeft dan ook de overtuiging dat het de bewuste nacht is gegaan zoals door de aangeefster is verklaard.

3.3.3.4 Vrijspraak van het primaire feit (verkrachting)

Anders dan de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat het handelen van verdachte geen verkrachting in de zin van artikel 242 van het Wetboek van Strafrecht (oud) oplevert. Voor een bewezenverklaring van verkrachting in de zin van dit artikel moet vastgesteld kunnen worden dat het handelen van de verdachte gepaard is gegaan met geweld, bedreiging met geweld of dwang. Uit de verklaringen van de aangeefster blijkt niet dat de verdachte op enig moment geweld heeft gebruikt of daarmee heeft gedreigd. In haar verklaring van 25 april 2025 heeft de aangeefster tevens verklaard dat zij niet denkt dat de verdachte iets aan haar heeft kunnen zien waaruit hij kon opmaken dat zij niet met de seks instemde. De rechtbank hecht eraan te benadrukken dat uit deze verklaring van de aangeefster niet volgt dat de seks met instemming van de aangeefster heeft plaatsgevonden. Uit deze verklaring kan echter niet de dwang worden afgeleid die voor verkrachting in de zin van artikel 242 van het Wetboek van Strafrecht (oud) vereist is. Om deze reden zal de verdachte worden vrijgesproken van de primair aan hem ten laste gelegde verkrachting.

3.3.3.5 Veroordeling voor het subsidiaire feit (seksueel binnendringen van een wilsonbekwame)

Anders dan de verdediging acht de rechtbank wel wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte seksueel bij de aangeefster is binnendrongen terwijl hij wist dat zij in een staat van verminderd bewustzijn verkeerde. De rechtbank overweegt als volgt.

Verminderd bewustzijn

Uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de wetgever met het opnemen van het bestanddeel ‘verminderd bewustzijn’ in artikel 243 van het Wetboek van Strafrecht (oud) heeft beoogd strafbaar te stellen het plegen van seksuele handelingen, waaronder het seksueel binnendringen, met iemand die verkeert tussen waakzaamheid en geheel van de wereld zijn. Van iemand die ‘verminderd bewust’ is, kan in redelijkheid niet worden verwacht dat hij of zij weerstand biedt aan de seksuele verlangens van een ander. Deze bepaling ziet op situaties waarbij de dader bewust misbruik maakt van de omstandigheid dat het slachtoffer in onvoldoende mate in staat is om zijn of haar wil te bepalen omtrent het hebben van seks met een ander. Dit onvermogen vloeit voort uit een toestand van verminderd bewustzijn en deze toestand kan zijn oorzaak vinden in het gebruik van alcohol, drugs of bepaalde medicijnen. Het hangt vervolgens van de concrete feiten en omstandigheden af of er sprake is van seksueel misbruik van een persoon in een toestand van verminderd bewustzijn.

Vast staat dat alcoholhoudende drank, eenmaal genuttigd, de bewustheidstoestand van een mens beïnvloedt. Niet ieder gebruik van alcoholhoudende drank is van dusdanige invloed op de bewustheidstoestand dat sprake is van verminderd bewustzijn. Daartoe zal moeten worden vastgesteld dat de betreffende persoon door het alcoholgebruik niet of onvolkomen in staat was om zijn of haar wil te bepalen dan wel kenbaar te maken. Deze vaststelling kan geschieden aan de hand van verklaringen van personen, al dan niet gesteund door objectieve feiten en omstandigheden.

Aangeefster [slachtoffer 1] verklaart dat zij op de dag van het incident ‘behoorlijk dronken’ was omdat zij op een feest was geweest waar gratis bier werd geschonken. Zij verklaart tevens dat ze zich weinig meer kan herinneren van wat zich in de taxi heeft afgespeeld. Getuige [getuige 2] , een vriendin van de aangeefster die met haar op hetzelfde feest was, verklaart dat ze die dag mogelijk ‘tientallen bier per persoon’ hadden gedronken en dat ze door had dat de aangeefster ‘het meest dronken was van iedereen.’ Getuige [getuige 2] heeft ook verklaard dat iedereen heeft gezien dat de aangeefster dronken was.

Uit de verklaringen van de aangeefster en de verklaring van [getuige 2] leidt de rechtbank af dat aangeefster dermate dronken was dat zij niet of onvoldoende in staat was om haar wil omtrent het hebben van seks met verdachte te bepalen of te uiten. De rechtbank acht daarmee bewezen dat de aangeefster in een staat van verminderd bewustzijn verkeerde.

Wetenschap van het verminderd bewustzijn

Anders dan de verdediging heeft aangevoerd, is de rechtbank van oordeel dat de verdachte wetenschap van het verminderd bewustzijn van de aangeefster had. Getuige [getuige 2] verklaart dat de aangeefster met dubbele tong sprak, raar uit haar ogen keek en niet recht kon lopen. Volgens de getuige zou zelfs een leek hebben gezien dat de aangeefster dronken was. [getuige 2] had, zo begrijpt de rechtbank, daarom aan een vriend gevraagd om een beetje op de aangeefster te letten. [getuige 2] is rond 03:00 uur van het feest vertrokken en de aangeefster is één tot anderhalf uur daarna bij verdachte in gestapt. De rechtbank kan niet vaststellen of de aangeefster in de tussengelegen tijd nog meer alcohol heeft gedronken of dat zij daar op enig moment mee is gestopt. Ook in dit laatste geval vindt de rechtbank het niet aannemelijk dat de aangeefster ten tijde van haar ontmoeting met de verdachte inmiddels dermate ontnuchterd was, dat het voor verdachte niet kenbaar was dat zij heel dronken was en daardoor in een staat van verminderd bewustzijn verkeerde. De aangeefster is bij de verdachte in de taxi gestapt omdat ze haar telefoon kwijt was. Hij stelde haar voor haar vanuit de taxi te helpen met het zoeken van de telefoon, waarna zij bij hem instapte. Kennelijk dacht ze dat ze haar telefoon met de hulp van een taxi zou kunnen vinden, terwijl zij geen taxi nodig had voor haar vervoer naar (bijvoorbeeld) haar huis. Dit is een dermate vreemde gang van zaken en gedachtegang van de aangeefster dat verdachte ook daaruit moest afleiden dat de aangeefster dermate dronken was dat zij in een staat van verminderd bewustzijn verkeerde. Op de camerabeelden die op zitting zijn getoond, is weliswaar niet te zien dat de aangeefster van de wereld was, maar wel dat zij licht schommelt kort voordat en terwijl ze met de verdachte sprak, en na een tussenstapje zich achterwaarts in de auto laat zakken. Dat de aangeefster blijkens de camerabeeldenhaar haar motoriek niet kwijt was, staat niet in de weg aan de conclusie dat de verdachte wist van haar verminderd bewustzijn. De aangeefster had zoveel alcohol gedronken dat zij onvoldoende in staat was om haar wil te bepalen en verdachte heeft bewust misbruik gemaakt van die omstandigheid.

Conclusie

De rechtbank acht bewezen dat de verdachte het subsidiair aan hem ten laste gelegde feit heeft begaan door zijn penis in de vagina van aangeefster te brengen, terwijl hij wist dat zij in een staat van verminderd bewustzijn verkeerde.

3.3.4.1 Daderschap verdachte

Aangeefster [slachtoffer 2] heeft aangifte gedaan van aanranding in een taxi door een taxichauffeur. De verdachte ontkent dat hij de taxichauffeur is geweest die de aangeefster die nacht heeft vervoerd. De verdachte verklaart dat de aangeefster wel bij hem in de taxi is gestapt en door middel van een QR-code € 25,- heeft betaald, maar dat hij dit bedrag contant aan haar heeft teruggegeven en zij vervolgens in een andere taxi is gestapt. De verdachte wijst erop dat het signalement van de taxichauffeur in de aangifte niet overeenkomt met zijn (verdachtes) uiterlijke kenmerken.

De rechtbank is van oordeel dat de aangeefster in haar aanvullende verklaring een concrete en aannemelijke verklaring heeft gegeven voor de aanvankelijke opgave van een onjuist signalement en de verwarring die bij haar was ontstaan met betrekking tot het uiterlijk van de taxichauffeur. Zij is in een taxi gestapt zonder te controleren of dit ook daadwerkelijk de auto was die zij via de Uber-app had besteld. Pas de volgende ochtend is de aangeefster erachter gekomen dat de rit die zij bij Uber geboekt had, geannuleerd was. De aangeefster zag alleen nog de profielfoto van de Uber chauffeur van de geannuleerde rit en zij heeft daar toen een screenshot van gemaakt. Dit was het enige dat zij had en daarom ging zij ervan uit dat de man op de foto de dader moest zijn, ook al was hij donkergetint terwijl de man die haar vervoerd had lichtgetint was. Uit de bankgegevens van de aangeefster blijkt dat zij op 28 november 2024 om 03:28 uur een bedrag van € 25,- heeft overgemaakt naar een rekeningnummer dat op naam staat van de verdachte. Gezien het tijdstip waarop de aangeefster de Uber zegt te hebben besteld, en de duur van de rit vanuit Utrecht naar Zeist, gaat de rechtbank ervan uit dat de betaling is gedaan aan het eind van de rit. Het is ook niet ongebruikelijk om aan het eind van een taxirit te betalen. Gelet hierop volgt de rechtbank het alternatieve scenario van de verdachte niet, en is de rechtbank van oordeel dat de verdachte de persoon is geweest die de aangeefster op de bewuste avond heeft vervoerd.

3.3.4.2 De verklaringen van de aangeefster en de betrouwbaarheid daarvan

Aangeefster [slachtoffer 2] verklaart dat zij op 28 november 2024 rond 03:00 uur in de binnenstad van Utrecht een Uber-taxi bestelde. Er kwam een taxi aan en zij nam plaats op de bijrijdersstoel. Halverwege de rit naar Zeist legde de taxichauffeur zijn rechterhand op haar bovenbeen en bewoog hij zijn hand op en neer, richting haar geslachtsdeel. De aangeefster zei dat ze dit niet wilde en haalde zijn hand van haar been af. Hierop trok de taxichauffeur haar jurk omhoog en voelde de aangeefster zijn hand op haar bovenbeen. De aangeefster haalde opnieuw de hand van de taxichauffeur weg en zei meermaals tegen hem dat zij dit niet wilde. De taxichauffeur reageerde hier niet op en bleef aan haar benen zitten tot ze bij haar woning aankwamen.

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van de aangeefster betrouwbaar zijn. Zij verklaart dat ze zich alles van de betreffende avond goed kan herinneren. In haar aangifte (5 december 2024), haar aanvullende verhoor (19 maart 2025) en haar getuigenverklaring bij de rechter-commissaris (4 december 2025) heeft de aangeefster consistent en gedetailleerd verklaard over de handelingen die de taxichauffeur heeft verricht en de manieren waarop zij kenbaar heeft gemaakt dat zij daar niet van gediend was. De enige discrepantie tussen haar eerste en haar tweede verklaring heeft betrekking op het uiterlijk van de taxichauffeur. Hiervoor heeft de rechtbank overwogen dat de aangeefster duidelijk heeft uitgelegd hoe de verwarring over het uiterlijk van de chauffeur is ontstaan (zie hierboven). Dit doet geen afbreuk aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aangeefster. De rechtbank heeft voorts geen reden om aan te nemen dat de aangeefster bepaalde aspecten uit haar verklaring heeft verzonnen of heeft overdreven en stelt vast dat zij ook deels ontlastend heeft verklaard, nu zij aangeeft dat de verdachte haar geslachtsdeel niet heeft aangeraakt. Gelet op het vorengaande is de rechtbank van oordeel dat de verklaring van de aangeefster als betrouwbaar kan worden aangemerkt.

3.3.4.3 Steunbewijs

De verklaring van de aangeefster wordt voldoende ondersteund door andere bewijsmiddelen. Uit de verklaring van haar vader, [getuige 3] , blijkt dat de aangeefster onmiddellijk na thuiskomst naar hem toekwam, hem wakker maakte en vertelde dat er iets ergs was gebeurd, namelijk dat een taxichauffeur haar meermaals tussen haar benen had gegrepen. Haar vader had geen kans gehad om te vragen hoe haar gala was geweest en dit duidt erop dat de aangeefster urgentie voelde om direct te vertellen wat haar overkomen was. Uit de verklaring van de moeder van de aangeefster, [getuige 4] , blijkt dat de aangeefster de volgende morgen ontdaan en overstuur was door de - zoals de moeder dat omschrijft - akelige gebeurtenis die ze had meegemaakt. Deze waarnemingen van de getuigen bieden voldoende ondersteuning aan de verklaringen van de aangeefster. Het enkele feit dat de aangeefster volgens haar vader niet overstuur leek toen ze net was thuisgekomen, doet hier niet aan af. Haar vader verklaart dat zijn dochter hem wakker maakte om te vertellen dat er iets ergs gebeurd was, en uit de verklaring van haar moeder blijkt duidelijk dat de aangeefster de volgende morgen van streek was.

De rechtbank ziet in het dossier en in hetgeen de verdediging heeft aangevoerd geen contra-indicaties. De rechtbank heeft dan ook de overtuiging dat het de bewuste nacht is gegaan zoals door de aangeefster is verklaard.

3.3.4.4 Opzetaanranding

Aan de verdachte is opzetaanranding als bedoeld in artikel 241 lid 1 van het Wetboek van Strafrecht ten laste gelegd. Van opzetaanranding is sprake als iemand bij een persoon seksuele handelingen verricht, terwijl hij weet dat bij die persoon daartoe de wil ontbreekt. Het gaat dus over situaties waarin de dader opzettelijk de ontbrekende wil bij de ander negeert of voor lief neemt. Volgens de Memorie van Toelichting is sprake van opzettelijk handelen als iemand een ander onverhoeds ontuchtig aanraakt: “de opzetvariant van aanranding en verkrachting omvat ook de gevallen waarin sprake is van onverhoeds handelen. Het totaal onverwachts iemand op seksuele wijze betasten getuigt van opzettelijk handelen” (Tweede Kamer, vergaderjaar 2022-2023, 36 222, nr. 3, p. 18). Het ontbreken van de wil kan worden bewezen als wordt vastgesteld dat het slachtoffer ten tijde van het seksueel contact die seksuele handelingen niet op prijs heeft gesteld en dit op enigerlei wijze (non-)verbaal tot uiting heeft gebracht.

Uit de verklaring van de aangeefster blijkt dat zij tijdens de rit amper met de verdachte heeft gesproken en dat hij uit het niets is begonnen met het betasten van haar (boven)benen. Gelet op wat hiervoor is overwogen, oordeelt de rechtbank dat deze totaal onverwachte seksuele aanrakingen kwalificeren als opzettelijk handelen. De aangeefster heeft niet alleen tegen de verdachte gezegd dat zij zijn aanrakingen niet op prijs stelde, maar ook zijn hand van haar been afgehaald. Verdachte is aan deze duidelijke (non-)verbale signalen voorbijgegaan door de jurk van aangeefster omhoog te trekken en zijn hand op haar binnenbeen te leggen. De rechtbank concludeert dat de verdachte de seksuele handelingen bij de aangeefster heeft verricht terwijl hij wist dat bij haar daartoe de wil ontbrak. Hiermee acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan opzetaanranding.

3.3.5.1 De verklaringen van de aangeefster en de betrouwbaarheid daarvan

Aangeefster [slachtoffer 3] verklaart dat zij op 25 oktober 2024 tegen 04:00 uur in de binnenstad van Utrecht een taxi heeft besteld. De taxichauffeur zei dat ze voorin mocht komen zitten en vroeg of de jongen die zij zojuist had uitgezwaaid haar vriend was. Aangeefster zei dat dit niet zo was, waarop de taxichauffeur heeft gezegd: ‘domme jongen, als ik hem was zou ik je zoenen tot de ochtend.’ De taxichauffeur benoemde dat het buiten koud was en leunde over de aangeefster heen om haar stoelverwarming aan te zetten, terwijl deze volgens de aangeefster al aanstond. Hij wreef hierbij zo’n vijf keer met zijn rechterhand over haar linkerbeen, eerst op haar bovenbeen en toen aan de binnenkant van haar been, richting haar kruis. De aangeefster zei dat ze het niet koud had en nam een andere houding aan, waarbij haar benen iets opgetrokken waren en er een ruimte tussen de stoel en haar been ontstond. De taxichauffeur heeft haar toen op de onderzijde van haar been en op haar bil aangeraakt. Zij benoemde opnieuw dat zij het niet koud had en hierop is de taxichauffeur met de aanrakingen gestopt. Na de betaling van de rit vroeg de taxichauffeur haar om een knuffel. De aangeefster zei dat ze dit niet nodig vond maar de chauffeur vond van wel. De aangeefster gaf hem een knuffel en voelde aan het einde daarvan een kus op haar rechterwang terechtkomen.

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van aangeefster [slachtoffer 3] betrouwbaar zijn Haar verklaringen tijdens het informatieve gesprek (13 november 2024), de aangifte (5 december 2024) en het getuigenverhoor bij de rechter-commissaris (11 september 2025) zijn gedetailleerd en bevatten geen wezenlijke discrepanties als het gaat om de handelingen die zijn verricht of de volgorde daarvan. De aangeefster benoemt ook ontlastende elementen, zoals dat de verdachte haar kruis niet heeft aangeraakt. Mede gelet hierop heeft de rechtbank geen enkele reden om aan te nemen dat zij bepaalde aspecten in haar verklaringen verzonnen of overdreven heeft.

3.3.5.2 Steun- en schakelbewijs

Dat de verdachte de taxichauffeur is geweest die de aangeefster op 25 oktober 2024 nacht naar huis heeft vervoerd, staat niet ter discussie. Dit volgt uit de gegevens van de Bolt app van aangeefster en de in zoverre bekennende verklaring van de verdachte. De vraag die voorligt is of de verdachte de aangeefster tijdens die taxirit heeft aangerand.

De aangeefster heeft direct na het incident een voicememo naar haar vrienden gestuurd. Hierin vertelt zij precies hetzelfde verhaal als zij in haar verklaringen bij de politie en de rechter-commissaris heeft verteld. Aan het begin van de voicememo zegt de aangeefster dat ze ‘bijna aan het janken’ is. Aan het einde van de voicememo is te horen dat de aangeefster ‘ik ben niet oké, ik ben echt niet oké’ zegt en dat zij begint te huilen. Anders dan de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de voicememo en de reacties daarop van de vrienden van de aangeefster niet gelijk kunnen worden gesteld aan een disclosure getuige. Toch is de rechtbank van oordeel dat er voldoende steunbewijs voor de verklaring van de aangeefster aanwezig is, namelijk door de combinatie van de voicememo met zogenoemd ‘schakelbewijs.’

Bij schakelbewijs gaat het om bewijsvoering waarbij voor de bewezenverklaring van een feit mede redengevend wordt geacht de omstandigheid dat de verdachte bij één of meer andere strafbare feiten betrokken was. De in verband met artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering vereiste steun voor de verklaring van een slachtoffer wordt in dat geval ontleend aan een bewijsmiddel (uit een andere bron) waaruit blijkt dat de verdachte een ander, soortgelijk feit heeft begaan. Van schakelbewijs kan sprake zijn als de wijze waarop en de omstandigheden waaronder de onderscheidene feiten zijn begaan, op essentiële punten overeenkomen. Uit de rechtspraak volgt dat onder deze ‘omstandigheden’ niet alleen wordt begrepen de wijze waarop de delictshandelingen in engere zin zijn verricht, maar ook de context waarbinnen de feiten zich hebben toegedragen en de omstandigheden waarmee zij zijn omgeven. De overeenkomst van omstandigheden hoeft niet zover te gaan dat de feitencomplexen identiek zijn. (Voetnoot 2)

In de onderhavige zaak verklaren vier aangeefsters dat zij zijn aangerand, misbruikt of verkracht door hun taxichauffeur. Dat het de verdachte was die de aangeefsters heeft vervoerd, staat gelet op wat de rechtbank hiervoor ook in verband met de andere feiten heeft overwogen, vast. De rechtbank heeft geen aanleiding om te veronderstellen dat de aangeefsters hun verklaringen met elkaar hebben afgestemd. Zoals uit het voorgaande volgt, acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich tijdens de taxirit aan de aangeefsters van de feiten 1, 3 en 4 heeft vergrepen.

Anders dan de verdediging heeft betoogd, is de rechtbank van oordeel dat de verklaringen van de aangeefsters van de feiten 1, 3 en 4, in het bijzonder de verklaring van de aangeefster van feit 4 ( [slachtoffer 2] ), voor het bewijs van feit 2 kunnen worden gebruikt. In dat kader acht de rechtbank van belang (i) dat de aangeefsters jonge vrouwen waren van ongeveer dezelfde leeftijd, (ii) dat de aangeefsters in de nachtelijke uren in centrum Utrecht in de taxi van de verdachte stapten, waardoor ze zich alleen met de verdachte in een (afgesloten) ruimte bevonden, (iii) dat de aangeefsters (in meerdere of mindere mate) onder invloed van alcohol verkeerden, (iv) dat aangeefsters [slachtoffer 2] , net als aangeefster [slachtoffer 3] verklaart dat de verdachte over haar bovenbeen begon te wrijven in de richting van haar vagina, (v) dat de verdachte de duidelijke (non-) verbale signalen van aangeefsters [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] (en overigens ook van aangeefster [slachtoffer 4] ) dat zij niet van deze handelingen gediend waren, negeerde en (vi) dat de verdachte deze handelingen in het geval van aangeefsters [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] verrichtte tijdens het rijden, waardoor zij zich moeilijk aan zijn handelingen konden onttrekken.

De rechtbank is van oordeel dat de verklaringen van de andere aangeefsters, en dan met name de verklaring van aangeefster [slachtoffer 2] , op essentiële punten overeenkomsten bevatten met de verklaring van aangeefster [slachtoffer 3] . Het gaat om dermate specifieke overeenkomsten ten aanzien van de context en het handelen van de verdachte, dat de verklaringen van de andere aangeefsters, in het bijzonder die van aangeefster [slachtoffer 2] , voor het bewijs van feit 2 kunnen worden gebruikt.

3.3.5.3 Verklaring verdachte en contra-indicaties

De verdachte verklaart dat aangeefster samen met een vriendin in zijn taxi is gestapt en dat hij deze vriendin, na het afzetten van de aangeefster bij haar woning, terug naar de binnenstad van Utrecht heeft gereden. Volgens de verdachte is hij dus nooit alleen met de aangeefster in de taxi geweest. Deze verklaring wordt op geen enkele wijze ondersteund door het dossier. In haar aangifte benoemt aangeefster dat haar vrienden terug moesten naar Amsterdam. In de voicememo die ze naar haar vrienden heeft gestuurd, benoemt aangeefster dat [A] haar heeft afgedropt bij de taxi. Nergens in het dossier kan een aanwijzing worden gevonden voor de verklaring van verdachte dat er tijdens de rit naar de woning van aangeefster nog een andere persoon in de taxi aanwezig was. Om deze reden schuift de rechtbank de verklaring van de verdachte als ongeloofwaardig terzijde.

De rechtbank ziet in het dossier en in hetgeen de verdediging heeft aangevoerd geen contra-indicaties. De rechtbank heeft dan ook de overtuiging dat het de bewuste nacht is gegaan zoals door de aangeefster is verklaard.

3.3.5.4 Opzetaanranding

In paragraaf 3.3.4 is uiteengezet dat onverhoedse seksuele aanrakingen tegen de duidelijk kenbare wil van het slachtoffer opzetaanranding in de zin van artikel 241 van het Wetboek van Strafrecht opleveren. Uit de verklaring van de aangeefster blijkt dat de verdachte uit het niets is begonnen met het betasten van haar benen. Uit haar verklaring blijkt ook dat zij meermaals tegen verdachte heeft gezegd dat zij het niet koud had en dat zij bovendien een andere houding heeft aangenomen om zijn aanrakingen te ontwijken. Gelet hierop acht de rechtbank bewezen dat verdachte aangeefster onverhoeds heeft aangeraakt terwijl zij dit niet wilde en verdachte dit wist.

De verdediging heeft aangevoerd dat het betasten van de benen van de aangeefster niet als een seksuele handeling kan worden aangemerkt, omdat deze handeling naar de uiterlijke verschijningsvorm niet op een seksuele beleving gericht was. Verdachte zou aangeefster hebben aangeraakt omdat zij het koud had en hij haar comfortabel wilde maken. De rechtbank vindt dit zeer ongeloofwaardig omdat verdachte blijkens de verklaring van aangeefster vóór de aanrakingen al had gezegd dat ‘als hij haar vriend zou zijn, hij haar zou zoenen tot ochtend’ en daarnaast heeft benoemd dat zijn auto romantisch en sexy zou zijn. Gelet hierop kunnen zijn aanrakingen niet anders worden aangemerkt dan als handelingen die gericht waren op seksueel contact, althans contact van seksuele aard in strijd met de sociaal-ethische norm.

Het vorengaande brengt de rechtbank tot de slotsom dat de verdachte zich ook ten aanzien van aangeefster [slachtoffer 3] schuldig heeft gemaakt aan opzetaanranding.

Materiële en immateriële schade

[slachtoffer 4] vordert een bedrag van € 29.744,20. Dit bedrag bestaat uit € 19.744,20 materiële schade en € 10.000,- immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte onder 1 ten laste gelegde. De materiële schade is opgebouwd uit een bedrag van € 18.350,- ter zake van studievertraging, een bedrag van € 1.194,52 ter zake van kosten voor het eigen risico en een bedrag van € 199,68 euro ter zake van in beslag genomen kleding. De benadeelde partij vordert ook de wettelijke rente en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie concludeert tot volledige toewijzing van de vordering, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

Ten aanzien van de kosten voor studievertraging verzoekt de verdediging primair om deze niet-ontvankelijk te verklaren, omdat het niet mogelijk is om vast te stellen welk bedrag aan schade de benadeelde partij daadwerkelijk heeft geleden. Subsidiair verzoekt de verdediging om het gevorderde bedrag schattenderwijs te matigen en meer subsidiair om het bedrag toe te wijzen tot een maximum van € 8.023,13. Ten aanzien van de kosten voor het eigen risico verzoekt de verdediging om deze schade toe te wijzen tot een bedrag van € 1.006,11 en om het resterende bedrag niet-ontvankelijk te verklaren, nu dit geen verband houdt met het ten laste gelegde feit. Ten aanzien van de kosten voor inbeslaggenomen kleding verzoekt de verdediging om dit bedrag af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, omdat het niet aan verdachte te wijten is dat de kleding onder hem in beslag is genomen en de politie de kleding niet aan de benadeelde partij geretourneerd heeft. Ten aanzien van de immateriële schade verzoekt de verdediging om het gevorderde bedrag te matigen tot maximaal € 2.000, gelet op de in vergelijkbare zaken toegekende bedragen.

Studievertraging

De benadeelde partij stelt dat zij als gevolg van het ten laste gelegde feit studievertraging heeft opgelopen. Deze stelling is onderbouwd met kopieën van mails tussen de benadeelde partij, de examencommissie en de studiecoördinator, waaruit blijkt dat zij als gevolg van het ten laste gelegde feit tentamens niet heeft gemaakt. De rechtbank is van oordeel dat de overlegde stukken voldoende onderbouwen dat de benadeelde partij als gevolg van het ten laste gelegde studievertraging heeft opgelopen. In de toelichting op de vordering wordt gesteld dat de benadeelde partij acht maanden studievertraging heeft opgelopen, maar uit de overgelegde stukken leidt de rechtbank af dat de studievertraging zes maanden bedraagt. Voor de bepaling van de omvang van de schade zoekt de rechtbank aansluiting bij de Letselschade Richtlijn Studievertraging. Hieruit volgt dat, in het geval van één jaar studievertraging op de universiteit, een bedrag van € 27.525,- geïndiceerd is. Omdat in het onderhavige geval sprake is van zes maanden studievertraging, zal de rechtbank de gevorderde kosten toewijzen tot een bedrag van € 13.762,50, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 april 2026 (datum vonnis), tot aan de dag waarop het volledige bedrag is betaald, en het resterende bedrag niet-ontvankelijk verklaren. De rechtbank neemt als ingangsdatum voor de wettelijke rente de datum van het vonnis nu op basis van de stukken niet valt vast te stellen wanneer de schade precies is ontstaan, er na indiening van de vordering duidelijk was dat er nog debat zou volgen, en op datum vonnis duidelijk is wat de schade is en dat de verdachte deze moet betalen.

Kosten eigen risico

Uit de toelichting op de vordering blijkt dat de benadeelde partij onder behandeling is gegaan bij een psycholoog en dat zij in dat kader eigen risico heeft moeten betalen, te weten een bedrag van € 885,- over 2025 en een bedrag van € 309,52 over 2026.

De rechtbank is van oordeel dat de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van haar behandeling bij de psycholoog heeft gemaakt, een rechtstreeks gevolg zijn van het ten laste gelede feit. Uit het nota-overzicht over 2025 blijkt dat een deel van het eigen risico van de benadeelde partij is opgegaan aan andere doeleinden, namelijk een bedrag van € 150,59 voor ‘ziekenhuizen’ en een bedrag van € 37,82 voor ‘apothekers’. De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat deze kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen. Gelet op het vorengaande zal de rechtbank de kosten voor het eigen risico toewijzen tot een bedrag van € 1.006,11, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 april 2026 (datum vonnis), nu de rechtbank op basis van de overgelegde stukken niet kan vaststellen wanneer deze schade precies is ontstaan, tot aan de dag waarop het volledige bedrag is betaald, en het resterende bedrag niet-ontvankelijk verklaren.

In beslag genomen kleding

De benadeelde partij vordert een bedrag van € 199,68 euro voor kleding die haar eigendom is maar onder de verdachte in beslag is genomen. De verdediging heeft de hoogte van dit bedrag niet betwist, maar wel aangevoerd dat het op de weg van de politie ligt om de kleding aan de benadeelde partij te retourneren en het niet de schuld van de verdachte is dat dit niet is gebeurd.

Zoals de rechtbank hiervoor in paragraaf 7 heeft overwogen, zal de rechtbank gelasten dat de onder de benadeelde partij inbeslaggenomen kleding wordt teruggegeven aan de rechthebbende, te weten de benadeelde partij. Voor zover de rechtbank dat op dit moment kan beoordelen, heeft de benadeelde partij na teruggave van de kleding in zoverre geen schade (meer). Mocht er onverhoopt toch schade aan de kleding zijn, dan kan de benadeelde partij deze schade vorderen bij de burgerlijke rechter. Om deze reden zal de rechtbank de benadeelde partij in zoverre niet-ontvankelijk verklaren. Namens benadeelde is op zitting aanvullend gesteld dat zij de kleding niet terug wil, en de verdachte daarom moet betalen voor het verlies. Dat is niet zo. In dat geval is het wilsbesluit van de benadeelde partij er de oorzaak van dat zij de kleding niet terugkrijgt.

Immateriële schade

Op grond van de wet komt immateriële schade onder meer voor vergoeding in aanmerking als de benadeelde partij “op andere wijze in zijn persoon is aangetast” (artikel 6:106 lid 1 sub b van het Burgerlijk Wetboek). Daarvan is in ieder geval sprake als de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen.

Uit de onderbouwing van de vordering blijkt dat de psycholoog van de benadeelde partij bij haar een angststoornis heeft vastgesteld. De rechtbank heeft geen reden om aan te nemen dat de angststoornis van de benadeelde partij (mede) samenhangt met andere gebeurtenissen dan het ten laste gelegde. De verdediging heeft hier ook geen verweer op gevoerd. De rechtbank acht geestelijk letsel aanwezig maar ziet aanleiding om het gevorderde bedrag aan immateriële schade te matigen. Zonder af te willen doen aan de ernst van het feit en de psychische gevolgen hiervan voor de benadeelde partij, gaat de rechtbank tot matiging over omdat het bewezenverklaarde seksueel binnendringen beperkt is tot het steken van een vinger in de vagina. Dit is wezenlijk anders dan de zaak die de advocaat van de benadeelde partij heeft aangehaald, waarin sprake was van gedwongen pijpen en vaginale penetratie zonder condoom. Naar het oordeel van de rechtbank is een vergoeding van € 4.000,- in deze zaak passend en in lijn met de bedragen die in vergelijkbare zaken zijn toegekend. De rechtbank zal dit deel van de vordering daarom toewijzen tot een bedrag van € 4.000,-, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 29 januari 2025 tot aan de dag van volledige betaling. De benadeelde partij zal voor het resterende bedrag niet ontvankelijk worden verklaard.

Schadevergoedingsmaatregel

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank aan de verdachte, ten behoeve van [slachtoffer 4] , de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 18.768,61, waarvan een bedrag van € 14.768,61 wordt toegewezen voor materiële schade vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 april 2026 (datum vonnis), nu de rechtbank op basis van de overgelegde stukken niet kan vaststellen wanneer deze schade precies is ontstaan, tot aan de dag van volledige betaling, en een bedrag van € 4.000,- wordt toegewezen voor immateriële schade vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 29 januari 2025 tot aan de dag van volledige betaling. Betalingen die zijn gedaan aan de Staat worden op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij. Bij gebreke van betaling en verhaal zal gijzeling worden toegepast voor de duur van 118 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de betalingsverplichting van de verdachte niet op.

Proceskosten

Verdachte zal tot slot worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Materiële en immateriële schade

[slachtoffer 1] vordert een bedrag van € 16.770,-. Dit bedrag bestaat uit € 770,- materiële schade (kosten eigen risico) en € 16.000,- immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte onder 3 ten laste gelegde feit. Zij vordert daarbij ook de wettelijke rente en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie concludeert tot volledige toewijzing van de vordering, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

Ten aanzien van de kosten voor het eigen risico over 2024 (€ 385,-) verzoekt de verdediging primair om het gevorderde bedrag af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, omdat het causaal verband tussen de schade en het aan de verdachte ten laste gelegde feit ontbreekt dan wel onvoldoende onderbouwd is. Subsidiair verzoekt de verdediging om het gevorderde bedrag toe te wijzen tot maximaal € 155,38. Ten aanzien van de kosten voor het eigen risico over 2025 (€ 385,-) verzoekt de verdediging primair om dit bedrag af te wijzen dan wel niet-ontvankelijk te verklaren, wegens het ontbreken van causaal verband tussen de schade en het aan de verdachte ten laste gelegde feit. Subsidiair verzoekt de verdediging om het bedrag toe te wijzen tot maximaal € 366,09. Ten aanzien van de immateriële schade verzoekt de verdediging om het gevorderde bedrag te matigen tot maximaal € 5.000,-, gelet op de toegekende bedragen in vergelijkbare zaken.

Materiële schade

Anders dan de verdediging is de rechtbank van oordeel dat de door de benadeelde gemaakte kosten die verband houden met de aanschaf van PREP-pillen, een rechtstreeks gevolg zijn van het ten laste gelegde feit. De verdediging heeft tevens aangevoerd dat er, blijkens het overzicht van zorgkosten over 2024, slechts € 155,38 van het eigen risico is afgeschreven in verband met PREP-pillen. Ten aanzien van de zorgkosten over 2025 heeft de verdediging aangevoerd dat een bedrag van € 18,91 betrekking heeft op iets anders, dat geen causaal verband heeft met het ten laste gelegde. De verdediging heeft de omvang van het gevorderde bedrag hiermee gemotiveerd betwist. Gelet op het voorgaande zal de rechtbank de materiële schade toewijzen tot een bedrag van € 521,47, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 april 2026 (datum vonnis), nu de rechtbank op basis van de overgelegde stukken niet kan vaststellen wanneer deze schade precies is ontstaan, tot aan de dag waarop het volledige bedrag is betaald. De benadeelde partij zal voor het resterende bedrag niet-ontvankelijk worden verklaard.

Immateriële schade

Uit de onderbouwing van de vordering blijkt dat de benadeelde partij in 2025 in behandeling is geweest bij een psycholoog en dat deze psycholoog de diagnose PTSS heeft gesteld. De verdediging heeft gesteld dat niet is gebleken dat deze diagnose uitsluitend verband houdt met het ten laste gelegde feit. Voor zover niet kan worden uitgesloten dat ook andere ingrijpende levensgebeurtenissen tot PTSS bij de benadeelde partij zouden kunnen hebben geleid, is duidelijk dat het bewezenverklaarde feit, gelet op de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen hiervan voor de benadeelde, minst genomen een aandeel in het ontstaan van haar geestelijk letsel heeft gehad. Het is ingewikkeld om vast te stellen hoe groot dit aandeel is geweest. Een nader onderzoek daarnaar zou een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren. De rechtbank zal daarom gebruik maken van haar bevoegdheid om de schade te schatten, en naar billijkheid vast te stellen. De rechtbank is van oordeel dat een bedrag van € 7.000,-, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 8 april 2024 tot aan de dag waarop het volledige bedrag is betaald in het onderhavige geval passend is en ook in lijn is met de bedragen die in vergelijkbare zaken zijn toegekend. Daarom zal de rechtbank de immateriële schade tot dit bedrag toewijzen en de benadeelde partij voor het resterende bedrag niet-ontvankelijk verklaren.

Schadevergoedingsmaatregel

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank aan de verdachte, ten behoeve van [slachtoffer 1] , de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 7.521,47, waarvan een bedrag van € 521,47 wordt toegewezen voor materiële schade vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 april 2026 tot aan de dag van volledige betaling, en een bedrag van € 7.000,- wordt toegewezen voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 8 april 2024 tot aan de dag van volledige betaling. Betalingen die zijn gedaan aan de Staat worden op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij. Bij gebreke van betaling en verhaal zal gijzeling worden toegepast voor de duur van 62 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de betalingsverplichting van de verdachte niet op.

Proceskosten

Verdachte zal tot slot worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Materiële en immateriële schade

[slachtoffer 2] vordert een bedrag van € 16.262,50. Dit bedrag bestaat uit € 13.762,50 materiële schade (studievertraging) en € 2.500,- immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte onder 4 ten laste gelegde feit. Zij vordert daarbij ook de wettelijke rente en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie concludeert tot volledige toewijzing van de vordering, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

Ten aanzien van de materiële schade verzoekt de verdediging primair om het gevorderde bedrag niet-ontvankelijk te verklaren, omdat het toekomstige schade betreft en het causaal verband tussen de schade en het ten laste gelegde feit niet kan worden vastgesteld. Subsidiair verzoekt de verdediging om het gevorderde bedrag schattenderwijs te matigen en meer subsidiair om het bedrag toe te wijzen tot een maximum van € 6.881,50. Ten aanzien van de immateriële schade verzoekt de verdediging om het gevorderde bedrag te matigen tot maximaal € 1.000,- gelet op de toegekende bedragen in vergelijkbare zaken.

Materiële schade

De verdediging heeft het causale verband tussen de studievertraging van de benadeelde partij en het aan de verdachte ten laste gelegde feit gemotiveerd betwist. De rechtbank acht de vordering in zoverre onvoldoende onderbouwd. Op basis van wat de toelichting op en de onderbouwing van de vordering, kan de rechtbank - zoals de verdediging terecht aanvoert - niet vaststellen dat sprake is van een causaal verband tussen het bewezen feit en de studievertraging. Een goede beoordeling van dit deel van de vordering zou nader onderzoek vergen. Dit nadere onderzoek zou een onevenredige belasting van het strafgeding opleveren. Om deze reden zal de rechtbank de benadeelde partij voor de gevorderde materiële schade niet-ontvankelijk verklaren.

Immateriële schade

De rechtbank is van oordeel dat er, gelet op de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen hiervan door de benadeelde partij, sprake kan zijn van een ‘aantasting in de persoon op andere wijze’ en de verdediging heeft dit niet betwist. De rechtbank ziet net als de verdediging aanleiding om het bedrag te matigen, gelet op de toegekende bedragen in vergelijkbare zaken. De rechtbank zal de immateriële schade toewijzen tot een bedrag van € 1.200,-, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 28 november 2024 tot aan de dag van volledige betaling en de benadeelde partij voor het resterende bedrag niet-ontvankelijk verklaren.

Schadevergoedingsmaatregel

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank aan de verdachte, ten behoeve van [slachtoffer 2] , de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 1.200,- voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 28 november 2024 tot aan de dag van volledige betaling. Betalingen die zijn gedaan aan de Staat worden op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij. Bij gebreke van betaling en verhaal zal gijzeling worden toegepast voor de duur van 12 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de betalingsverplichting van de verdachte niet op.

Proceskosten

Verdachte zal tot slot worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.

Voeging benadeelde partij

[slachtoffer 3] vordert een bedrag van € 4.000,-, bestaande uit immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte onder 2 ten laste gelegde feit. Zij vordert daarbij ook de wettelijke rente en de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie concludeert tot volledige toewijzing van de vordering, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft verzocht om het gevorderde bedrag te matigen tot een bedrag van maximaal € 1.200, gelet op de toegekende bedragen in vergelijkbare zaken.

Het oordeel van de rechtbank

De rechtbank is van oordeel dat er, gelet op de aard en de ernst van de normschending en de gevolgen hiervan door de benadeelde, sprake kan zijn van een ‘aantasting in de persoon op andere wijze’ en de verdediging heeft dit niet betwist. De rechtbank ziet net als de verdediging aanleiding om het bedrag te matigen, gelet op de toegekende bedragen in vergelijkbare zaken. De rechtbank zal de immateriële schade toewijzen tot een bedrag van € 1.200,-, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 25 oktober 2024 tot aan de dag van volledige betaling en de benadeelde partij voor het resterende bedrag niet-ontvankelijk verklaren.

Schadevergoedingsmaatregel

Als extra waarborg voor betaling zal de rechtbank aan de verdachte, ten behoeve van [slachtoffer 3] , de verplichting opleggen tot betaling aan de Staat van het bedrag van € 1.000,- voor immateriële schade, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 25 oktober 2024 tot aan de dag van volledige betaling. Betalingen die zijn gedaan aan de Staat worden op de verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in mindering gebracht. Dit geldt andersom ook indien betaling is gedaan aan de benadeelde partij. Bij gebreke van betaling en verhaal zal gijzeling worden toegepast voor de duur van 12 dagen. De toepassing van deze gijzeling heft de betalingsverplichting van de verdachte niet op.

Proceskosten

Verdachte zal tot slot worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken. Deze kosten worden tot op dit moment begroot op nihil.