Rechtbank Rotterdam, eerste aanleg - enkelvoudig insolventierecht

Om toegelaten te worden tot de Wsnp, moet de heer [verzoeker] in beginsel eerst een poging hebben gedaan om tot een buitengerechtelijke schuldregeling te komen. Dit vereiste vervalt als aannemelijk is dat het niet mogelijk is om tot een dergelijke regeling te komen.

Uit het verzoekschrift blijkt dat schuldhulpverlening namens de heer [verzoeker] geen aanbod heeft gedaan aan de schuldeisers. In plaats daarvan is een Wsnp-verzoek ingediend. De reden hiervoor is dat het nog steeds onduidelijk is of alle schuldeisers bekend zijn, terwijl schuldhulpverlening al vanaf 9 april 2024 bezig is met het in kaart brengen van de schuldenlast. Omdat de hoogte van de schuldenlast niet zeker is, heeft schuldhulpverlening het minnelijk traject niet kunnen voortzetten.

De rechtbank is van oordeel dat in deze specifieke situatie voldoende aannemelijk is dat niet binnen afzienbare termijn tot een buitengerechtelijke schuldregeling kan worden gekomen. De heer [verzoeker] is daarom ontvankelijk in zijn verzoek.

De heer [verzoeker] kan worden toegelaten tot de Wsnp als hij zich in een problematische schuldensituatie bevindt en hij te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. De rechtbank kijkt daarbij vooral naar de afgelopen drie jaar. Ook moet de verwachting bestaan dat de heer [verzoeker] aan de verplichtingen van de Wsnp zal voldoen.

De rechtbank stelt vast dat de heer [verzoeker] schulden heeft aan de Belastingdienst. Uit het overgelegde overzicht van de Belastingdienst is gebleken dat de totale schuld € 211.170,10 bedraagt. Een deel van deze schulden is ontstaan in 2022, 2023 en 2024 en vallen daarmee binnen de drie-jaarstermijn. Deze schulden vloeien onder andere voort uit de onderneming van de heer [verzoeker] . De schulden zijn ontstaan doordat de heer [verzoeker] zijn administratie niet op orde had en niet tijdig belastingaangiftes heeft gedaan. De heer [verzoeker] heeft niet gereserveerd voor de Belastingdienst waardoor er in 2022 en 2023 veel vorderingen onbetaald zijn gelaten. Deze schulden aan de Belastingdienst staan in beginsel in de weg aan toewijzing van het Wsnp-verzoek.

In dit geval ziet de rechtbank echter aanleiding om de heer [verzoeker] toch toe te laten tot de Wsnp met toepassing van de hardheidsclausule. De heer [verzoeker] heeft aannemelijk gemaakt dat hij de omstandigheden die tot het ontstaan van deze schulden hebben geleid inmiddels onder controle heeft. De onderneming van de heer [verzoeker] is op 31 december 2023 opgeheven. Daarnaast heeft de heer [verzoeker] verklaard dat inmiddels alle aangiftes zijn gedaan. De heer [verzoeker] wil graag van zijn schulden af, ook in het belang van zijn minderjarige kinderen. Hij heeft ter zitting blijk gegeven van een serieuze en saneringsgezinde houding. Hierdoor is bij de rechtbank het vertrouwen ontstaan dat de heer [verzoeker] zijn verplichtingen uit de wettelijke schuldsaneringsregeling naar behoren zal nakomen.

De heer [verzoeker] wordt daarom toegelaten tot de Wsnp. Daarbij betrekt de rechtbank dat de heer [verzoeker] eerst een arbeidsovereenkomst had voor 24 uur per week. Inmiddels heeft hij een arbeidsovereenkomst van 40 uur per week en werkt hij fulltime.

De rechtbank is, gelet op het bepaalde in artikel 3 lid 1 Verordening (EU) 2015/848 van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie, bevoegd deze insolventieprocedure als hoofdprocedure te openen nu het centrum van voornaamste belangen van de heer [verzoeker] in Nederland ligt.

De rechtbank stelt de termijn van de Wsnp-regeling ex artikel 349a Fw (hierna: looptijd) op 18 maanden.

De Faillissementswet (hierna: Fw) bepaalt dat de looptijd in beginsel ingaat op de dag van dit vonnis, tenzij er aanleiding is de looptijd eerder te laten ingaan.

Een eerdere ingangsdatum kan worden bepaald als vanaf die eerdere datum de verplichtingen die volgen uit het voorafgaande schuldhulpverleningstraject zijn nagekomen. Als uitgangspunt geldt daarbij dat de schuldenaar tijdens het minnelijke voortraject maximaal, op basis van de normen die gelden voor berekening van het vrij te laten bedrag (het vtlb), moet aflossen op zijn schulden en dat hij zich moet inspannen om zoveel mogelijk baten voor de schuldeisers te verwerven. Die inspanningsplicht houdt in beginsel in dat er bij arbeidsgeschiktheid fulltime gewerkt moet worden of er moet aantoonbaar worden gesolliciteerd naar een fulltime baan.

De rechtbank kan niet vaststellen dat aan de vereiste verplichtingen is voldaan. Er zijn geen stukken overgelegd waaruit blijkt dat in het voorafgaande schuldhulpverleningstraject aan de afdrachtverplichting is voldaan. Daarnaast heeft de heer [verzoeker] grotendeels niet fulltime (36 uur per week) gewerkt en uit het dossier volgt niet dat hij (gedeeltelijk) arbeidsongeschikt is. De heer [verzoeker] heeft ter zitting verklaard dat hij voorheen een arbeidsovereenkomst had voor 24 uur per week. Recentelijk is hij een arbeidsovereenkomst aangegaan voor 40 uur per week. Er zijn door de heer [verzoeker] geen (aanvullende) sollicitatiebewijzen overgelegd waaruit blijkt dat hij in de periode waarin hij 24 uur per week werkzaam was op zoek is geweest naar een aanvullende dienstbetrekking.

De rechtbank komt daarom tot de conclusie dat er geen eerdere ingangsdatum zal worden bepaald.