Rechtbank Rotterdam, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte opzettelijk ongeveer zesduizend gram cocaïne heeft vervoerd.

De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.3.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de hieronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen (Voetnoot 1) en de onderstaande bewijsmotivering.

Op 24 oktober 2025 werd onderzoek verricht aan de volgende onderzoeksitems:

Uniek Voorwerp Nummer : [SIN-nummer 1] .

Goednummer : [goednummer 2] .

Object : 2 blokken met wit samengeperst materiaal.

Nettogewicht : 1996 gram.

Uniek Voorwerp Nummer : [SIN-nummer 2] .

Goednummer : [goednummer 3] .

Object : 2 blokken met wit samengeperst materiaal.

Nettogewicht : 1990 gram.

Uniek Voorwerp Nummer : [SIN-nummer 3] .

Goednummer : [goednummer 1] .

Object : 2 blokken met wit samengeperst materiaal.

Nettogewicht : 1999 gram.

Door ons is het volgende waargenomen en bevonden:

Twee veiliggestelde monsters afkomstig van goed [SIN-nummer 1] .

Twee veiliggestelde monsters afkomstig van goed [SIN-nummer 2] .

Twee veiliggestelde monsters afkomstig van goed [SIN-nummer 3] .

Onderzoeksmateriaal en conclusie:

Kenmerk : [SIN-nummer 1] .

Omschrijving : blokken, wit, uit 1996 gram, aantal bemonsteringen: twee.

Conclusie : bevat cocaïne.

Cocaïne is vermeld op lijst I van de Opiumwet.

Onderzoeksmateriaal en conclusie:

Kenmerk : [SIN-nummer 3] .

Omschrijving : blokken, wit, uit 1999 gram, aantal bemonsteringen: twee.

Conclusie : bevat cocaïne.

Onderzoeksmateriaal en conclusie:

Kenmerk : [SIN-nummer 2] .

Omschrijving : blokken, wit, uit 1990 gram, aantal bemonsteringen: twee.

Conclusie : bevat cocaïne.

Standpunt verdediging

De raadsman heeft betoogd dat er sprake is van misbruik van bevoegdheden en dat de doorzoeking van de door de verdachte bestuurde auto daarom onrechtmatig is. Het was geen gewone verkeerscontrole. De verbalisanten hebben in het proces-verbaal toegeschreven naar rechtvaardiging van de doorzoeking van de auto, terwijl er geen sprake was van een redelijk vermoeden van schuld. Dat de auto desondanks is doorzocht levert een onherstelbaar vormverzuim op. Dat moet leiden tot bewijsuitsluiting waardoor er onvoldoende wettig bewijs is en de verdachte moet worden vrijgesproken van het ten laste gelegde feit.

Verkeerscontrole

De rechtbank stelt voorop dat het uitoefenen van controlebevoegdheden als bedoeld in artikel 160, eerste en vierde lid, van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: WVW 1994) verband dient te houden met de naleving van de bij of krachtens de WVW 1994 gegeven voorschriften. Indien daadwerkelijk inzage is gevorderd in het rijbewijs en/of de kentekenpapieren van het voertuig, mag worden aangenomen dat de bevoegdheden van artikel 160, eerste en vierde lid, WVW 1994 zijn uitgeoefend ter controle van de naleving van de bij of krachtens de WVW 1994 vastgestelde voorschriften. Zolang een dergelijke controlebevoegdheid, uitgevoerd door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar, mede is uitgeoefend ter controle van de naleving van de bij of krachtens de WVW 1994 vastgestelde voorschriften als bedoeld in het eerste en het vierde lid van artikel 160 WVW 1994 is die uitoefening in beginsel rechtmatig, ook indien die bevoegdheid daarnaast het verrichten van opsporingshandelingen mogelijk maakt waarop deze bepalingen niet zien. Die omstandigheid brengt immers nog niet mee dat de controlebevoegdheid uitsluitend is gebruikt voor een ander doel – te weten: voor het verrichten van opsporingshandelingen – dan waarvoor deze is verleend.

Uit het proces-verbaal van bevindingen met nummer [nummer proces-verbaal 1] leidt de rechtbank af dat verbalisanten op 10 oktober 2025 een ANPR-melding krijgen met betrekking tot een voertuig. Dit voertuig was in het ANPR-systeem geplaatst met het doel om dit voertuig te controleren vanwege of in verband met ondermijnende criminaliteit. Op grond van artikel 160 WVW 1994 is een volgteken gegeven aan de bestuurder (de verdachte) van het voertuig. Nadat het voertuig tot stilstand was gebracht toonde de verdachte desgevraagd zijn rijbewijs en het kentekenbewijs aan de politie. Vervolgens is een controle uitgevoerd op de technische staat van het voertuig. De rechtbank stelt vast dat de politie daarmee uitvoering heeft gegeven aan de op grond van artikel 160, eerste en vierde lid, WVW 1994 toekomende controlebevoegdheden en dat door middel van inzage in het rijbewijs en het kentekenbewijs en de technische controle van het voertuig de naleving van de bij of krachtens de WVW 1994 vastgestelde voorschriften als bedoeld in die bepalingen is gecontroleerd. Anders dan de verdediging is de rechtbank, in navolging van het standpunt van de officier van justitie, van oordeel dat de verbalisanten daarmee geen misbruik hebben gemaakt van hun controlebevoegdheden.

Rechtmatigheid doorzoeking auto

De rechtbank heeft geen enkele reden om te twijfelen aan hetgeen de verbalisanten in voormeld proces-verbaal van bevindingen hebben gerelateerd over de staandehouding en het onderzoek aan de auto. Uit dat proces-verbaal leidt de rechtbank af dat het de verbalisanten na raadpleging van de systemen bleek dat zowel de verdachte als de bijrijder antecedenten hebben op het gebied van drugs. Tijdens de controle van de bevestiging van de achterbank merkte een verbalisant dat deze niet omhoog getild kon worden. De verbalisant merkte meer weerstand dan normaal. De verbalisant zag verschillende indicatoren, waardoor hij het vermoeden had dat er een verborgen ruimte in het voertuig aanwezig was. Het is een feit van algemene bekendheid dat verborgen ruimtes in voertuigen doorgaans gebruikt worden om strafbare goederen aan het ambtelijk toezicht te onttrekken, zoals (grote hoeveelheden) wapens, geld of verdovende middelen. Gelet daarop ontstond een redelijk vermoeden van schuld aan een strafbaar feit als omschreven in artikel 67, eerste lid, Wetboek van Strafvordering (Sv) en daarmee was er voldoende grond voor toepassing van artikel 96b Sv.

Vervolgens doorzochten de verbalisanten het voertuig op grond van artikel 96b Sv. Zij hebben een kier gecreëerd bij de opening van de verborgen ruimte, waardoor het mogelijk was om in de verborgen ruimte te kijken. De verbalisanten zagen dat er meerdere zakken in de verborgen ruimte lagen.

De rechtbank is van oordeel, dat de hiervoor weergegeven aanwijzingen die door de verbalisanten zijn vastgelegd voldoende basis vormden voor een verdenking van een strafbaar feit als bedoeld in artikel 67 Sv. Ingevolge artikel 96b Sv waren de verbalisanten dan ook bevoegd de auto te doorzoeken. Evenals de officier van justitie acht de rechtbank de doorzoeking van het voertuig dan ook rechtmatig. Het verweer van de verdediging wordt verworpen.

Voorwaardelijk opzet

De verdachte heeft verklaard dat hij ervan uitging dat hij blokken wiet vervoerde. Uit de bewijsmiddelen volgt niet dat hij wetenschap had van de werkelijke aard van de middelen die hij vervoerde. Van vol opzet is dan ook geen sprake.

De verdachte heeft echter wel bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat hij cocaïne vervoerde. Hij wist dat hij verdovende middelen zou gaan vervoeren, maar heeft de inhoud van de blokken niet gecontroleerd of zich op een andere manier van de inhoud vergewist. Onder die omstandigheden is er naar het oordeel van de rechtbank sprake geweest van voorwaardelijk opzet op het vervoeren van cocaïne.

Volledige bewezenverklaring

Bewezen is dat:

hij op 10 oktober 2025 te Hoogblokland, gemeente Molenlanden opzettelijk heeft vervoerd ongeveer 6000 gram van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het opzettelijk vervoeren van ongeveer zes kilogram cocaïne in een verborgen ruimte in een auto. Het is algemeen bekend dat het gebruik van verdovende middelen zoals cocaïne grote risico’s voor de gezondheid oplevert. De verspreiding van en handel in drugs gaan bovendien gepaard met vele andere vormen van criminaliteit en geweld. Met zijn handelen heeft de verdachte bijgedragen aan het in stand houden van dit ernstige maatschappelijke probleem.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 20 december 2025 blijkt dat de verdachte eerder onherroepelijk is veroordeeld voor overtreding van de Opiumwet.

Overige persoonlijke omstandigheden

De verdachte heeft na de schorsing van de voorlopige hechtenis de zorg voor zijn zieke moeder weer opgepakt en hij is als vrijwilliger (jongerenwerker) aan de slag gegaan in een buurthuis. Hij heeft een vriendin met wie hij wil trouwen. Verder moet de verdachte geopereerd worden aan zijn hoornvlies. Hij lijkt zijn best te doen zich te houden aan de gestelde schorsingsvoorwaarden.

Oplegging straf

Op een feit als dit wordt normaal gesproken gereageerd met een forse gevangenisstraf. Het opleggen van een ander soort straf, zoals een door de verdediging bepleite taakstraf, doet geen recht aan de ernst van het feit. Bij het bepalen van de strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. In afwijking van de door de officier van justitie geëiste straf wordt een gevangenisstraf van twintig maanden passend en geboden geacht. De rechtbank ziet geen heil in een voorwaardelijk strafdeel.

Verbeurdverklaring

Als bijkomende straf voor het bewezen verklaarde feit wordt de in beslag genomen telefoon, Apple iPhone, verbeurdverklaard. Hierbij houdt de rechtbank rekening met de draagkracht van de verdachte. De telefoon is ook vatbaar voor verbeurdverklaring, nu deze toebehoort aan de verdachte en het strafbare feit met behulp van dit voorwerp is gepleegd.

Onttrekking aan het verkeer

De rechtbank beslist dat de volgende in beslag genomen voorwerpen worden onttrokken aan het verkeer. Het ongecontroleerde bezit daarvan is in strijd met de wet of het algemeen belang. Het betreft de volgende voorwerpen:

Het strafbare feit is met behulp van de personenauto en de blokken cocaïne gepleegd.

Het verpakkingsmateriaal, de henneptoppen en de messen zijn tijdens het onderzoek naar het strafbare feit aangetroffen en kunnen dienen tot het plegen of de voorbereiding van soortgelijke feiten.

Teruggave

De rechtbank beslist tot de teruggave aan de verdachte van de in beslag genomen voorwerpen: