Rechtbank Rotterdam, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan openlijke geweldpleging tegen een persoon, in vereniging gepleegd.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. De verdachte heeft het feit bekend en er is geen vrijspraak bepleit. Daarom worden de bewijsmiddelen hieronder wel genoemd maar niet uitgeschreven (Voetnoot 1).

Bewezen is dat:

hij, op 5 februari 2020 te Rotterdam, openlijk, te weten op de Brielselaan,

in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een persoon, te weten [slachtoffer] , door (meerdere malen)

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich samen met anderen schuldig gemaakt aan openlijke geweldpleging. Het slachtoffer werd vanuit het niets aangevallen door drie mannen, te weten de ex-partner, de zoon (zijnde de verdachte) en de neef van zijn vriendin. Hij werd daarbij geslagen, op de grond gegooid en weer geslagen en ook geschopt. Het slachtoffer heeft als gevolg hiervan onder meer een gebroken neus, meerdere botbreuken van beide jukbeenderen en gebroken botten van de oogkasbodem opgelopen. De rechtbank kan zich voorstellen dat dit voor het slachtoffer een zeer beangstigende ervaring moet zijn geweest. Daarnaast veroorzaken dergelijke feiten niet alleen fysieke en emotionele schade bij het slachtoffer, maar dragen zij ook bij aan gevoelens van onveiligheid in de maatschappij.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 2 maart 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

Overige persoonlijke omstandigheden

De verdachte is vader van vier kinderen. De zorg voor het gezin rust in overwegende mate op de schouders van de verdachte. Hij doet vrijwilligerswerk bij een moskee en is op zoek naar betaald werk.

Redelijke termijn

De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval gestart op 3 juni 2022, omdat de verdachte toen een brief met de aankondiging van de dagvaarding en het concept van de beschuldiging van het OM heeft ontvangen. Tot aan dit vonnis is een periode van bijna vier jaar verstreken.

Omdat er geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is de redelijke termijn in deze zaak twee jaar. Dat betekent dat de redelijke termijn is geschonden.

De rechtbank heeft bij het bepalen van de strafmodaliteit en de hoogte van de straf rekening gehouden met deze schending van artikel 6 EVRM.

Straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit en het forse letsel dat het slachtoffer als gevolg daarvan heeft opgelopen, zou een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel zonder meer aan de orde zijn. In dit geval is echter sprake van een dusdanig oud feit en een forse overschrijding van de redelijke termijn dat de rechtbank een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet meer passend vindt. Gelet hierop en rekening houdend met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte is een taakstraf passend. De rechtbank ziet in de door de verdediging voorgehouden context van het incident geen aanleiding om daarmee in het voordeel van de verdachte rekening te houden bij de op te leggen straf. Bij het bepalen van de duur van de taakstraf houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Daarom wordt een taakstraf van 120 uur opgelegd.