Rechtbank Rotterdam, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het (medeplegen van) het verrichten van seksuele handelingen met zijn twee pleegkinderen (feiten 1 en 2), het (medeplegen van) vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben van kinderporno, terwijl hij daarvan een gewoonte heeft gemaakt (feiten 3 en 4), het verrichten van seksuele handelingen met dieren (feit 5) en het (medeplegen van) vervaardigen, verspreiden en in bezit hebben van dierenporno, terwijl hij daarvan een gewoonte heeft gemaakt (feit 6). De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 3.3.3.

De bewezenverklaring van de feiten is gebaseerd op de in bijlage 2 opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen en de onderstaande bewijsmotivering.

Op 6 november 2024 ontving het Team Bestrijding en Kinderpornografie en Kindersekstoerisme (TBKK) informatie van de Rijksrecherche over chatcontact vanaf tenminste 7 oktober 2014 tot 1 mei 2024 tussen een verdachte uit een Rijksrecherche onderzoek (hierna: ‘[naam 1]’) en naar (na onderzoek bleek:) de verdachte. In dit chatcontact wordt gesproken over ontuchtige en/of seksuele handelingen bij en met twee minderjarige jongens die in de weekenden bij de verdachte en zijn partner verbleven. Hieruit volgde de verdenking dat de verdachte en diens e partner mogelijk betrokken waren bij strafbare handelingen.

Op 8 november 2024 zijn de verdachte en zijn partner aangehouden. Bij hun aanhouding is tevens een doorzoeking geweest in hun woning. Daarbij zijn diverse gegevensdragers, waaronder hun mobiele telefoons, in beslag genomen. Onderzoek aan deze telefoons heeft inzicht gegeven in het jarenlange chatcontact tussen de verdachte en zijn partner en/of derden (Voetnoot 1) die als inhoud hadden het plegen van ontuchtige/seksuele handelingen met de (pleeg)kinderen en ook kinderpornografische afbeeldingen bevatten.

De verdachte heeft bij de politie en ter zitting een verklaring gegeven met de strekking dat de inhoud van de hiervoor genoemde chat contacten fantasieën zijn, waaraan geen uitvoering is gegeven. Er zou voor hem een strikte scheiding zijn tussen fictie en realiteit zijn geweest. Hij heeft geen behoefte aan seks met minderjarigen. Eerst ter zitting voegde verdachte hieraan toe dat hij de berichten over de seksuele handelingen met de pleegkinderen naar zijn partner stuurde, enkel omdat hij veronderstelde dat hij hieraan behoefte had en opgewonden van raakte.

In algemene zin wint een verklaring aan geloofwaardigheid indien deze vroeg in het onderzoek wordt afgelegd en nadien bevestiging vindt in andere bewijsmiddelen. Andersom betekent dit dat een later afgelegde verklaring kritischer mag worden bezien. Dit weegt zwaarder indien een later afgelegde verklaring ontlastend is en er geen valige reden(en) wordt/worden gegeven waarom die (late) verklaring niet eerder is gegeven. De rechtbank vindt de hiervoor aangehaalde uitleg van de verdachte, die pas in een laat afgelegde verklaring wordt gegeven, ongeloofwaardig. Bij de beoordeling van die verklaring valt op dat de verdachte en zijn partner elkaar al voor de komst van de pleegkinderen seksueel prikkelende berichten over -en beeldmateriaal van- seksuele handelingen met of door (pleeg)kinderen stuurden. De rechtbank leidt hieruit af dat de verdachte en zijn partner (ook) in seksueel opzicht misbruik wilden maken van de komst van de kinderen. Daarbij ging de berichtgeving tussen de verdachte en zijn partner over het verrichten van seksuele handelingen bij en met (pleeg)kinderen door toen de pleegkinderen bij de verdachte en zijn partner verbleven. Dit beeld wordt versterkt door de aanzienlijke hoeveelheid aangetroffen kinderpornografisch beeldmateriaal in de woning van de verdachte en zijn partner, waaronder de vervaardigde afbeeldingen van de (naakte) pleegkinderen en de beeldfragmenten en foto’s waarop te zien is dat de verdachte en zijn partner seksuele handelingen plegen bij zichzelf of bij elkaar in de slaapkamer van de pleegkinderen, op een tijdstip dat de kinderen ogenschijnlijk liggen te slapen.

De verdachte en zijn partner hebben elkaar op geen enkel moment gecorrigeerd of anderszins gewezen op de risico’s van hun (seksueel) grensoverschrijdende berichten, hetgeen wel in de rede had gelegen. De verdachte verklaarde weliswaar ter zitting dat hij op enig moment “het zogenoemde schip” heeft willen keren. Hij zou soms niet gereageerd hebben op sommige berichten van zijn partner. De rechtbank heeft hiervoor geen aanwijzingen voor gezien in het dossier.

Na op 12 november 2024 door de politie te zijn geïnformeerd over het onderzoek naar verdachte en zijn partner, deed de moeder van de pleegkinderen namens de pleegkinderen op 25 november 2024 aangifte van ontucht met minderjarigen en het bezit en vervaardigen kinderporno. Uit deze aangifte volgt dat haar kinderen vanaf september 2023 om het weekend bij verdachte en zijn partner verbleven. Vanaf mei 2024 wijzigde dat naar twee opeenvolgende weekenden en daarna een weekend niet. Moeder maakte afspraken met verdachte en zijn partner over onder andere tandartsbezoek van de pleegkinderen, het bijwonen van gesprekken op hun school en in het ziekenhuis, zindelijkheidstraining, het geven van seksuele voorlichting aan de pleegkinderen en het wassen van het geslachtsdeel van de pleegkinderen. Ook wist moeder dat de kinderen ’s-ochtends even bij verdachte en zijn partner in bed mochten liggen.

De rechtbank zal hierna, ook in de bewijsbijlage, de twee kinderen aanduiden op de wijze van het proces-verbaal: [slachtoffer 2] is het oudste pleegkind, [slachtoffer 1] is de jongste van de twee.

[slachtoffer 1] verklaarde in zijn studioverhoor duidelijk over wat er in de weekenden in de ochtend gebeurde. [slachtoffer 2] en hij mochten dan vanaf 8:00 uur in bed bij verdachte en zijn partner liggen. Zij deden dan spelletjes, speelden en zaten aan elkaar. Dat was – zo verklaarde [slachtoffer 1], overal, maar nooit op het voorhoofd, oren en haren, soms op de buik, vaak aan de armen, vaak aan de handen, soms aan de benen en soms aan de voeten. Uit de verklaring van [slachtoffer 1] volgt dat [slachtoffer 2] en hij elkaar aanraakten en dat de verdachte en zijn partner de beide kinderen aanraakten. Daarbij verklaarde [slachtoffer 1] dat [slachtoffer 2] soms de billen van [slachtoffer 1] aanraakte, raakte de verdachte geregeld de billen van [slachtoffer 2] aan en raakten de verdachte en zijn partner soms de billen van [slachtoffer 1] aan. Daarnaast deed [slachtoffer 1] dat ook bij hen.

Verder verklaarde [slachtoffer 1] dat de verdachte en zijn partner niet zijn geslachtsdeel aanraakten, maar dat hij het geslachtsdeel van verdachte en zijn partner wel aanraakte. Dat gebeurde soms per ongeluk en soms expres. [slachtoffer 1] vertelt daarbij specifiek over twee keer “dat dat vies voelde” en dat hij dat vies vond.

[slachtoffer 2] verklaarde in zijn studioverhoor ook over de ochtenden in de weekenden en dat hij en [slachtoffer 1] dan tussen de verdachte en zijn partner in hun bed mochten liggen en iedereen dan was gekleed in hun onderbroek. Over het douchen en wassen verklaarde [slachtoffer 1] dat hij heeft gezien dat [slachtoffer 2] het geslachtsdeel van de verdachte en zijn partner heeft aangeraakt onder de douche. Dat je dan de eikel ziet. Terwijl [slachtoffer 1] dat zei, maakte hij volgens het proces-verbaal met zijn hand een op en neer gaande beweging.

Over het douchen en wassen verklaarde [slachtoffer 1] dat hij heeft gezien dat [slachtoffer 2] het geslachtsdeel van verdachte en zijn partner heeft aangeraakt onder de douche. Dat je dan de eikel ziet. Terwijl [slachtoffer 1] dat zei maakte hij met zijn hand een op en neer gaande beweging.

Daarnaast verklaarde [slachtoffer 2] op 14 mei 2025 in een nader gesprek met verbalisant dat hij de piemel van de verdachte en zijn partner (een keer) had aangeraakt. Hij wilde daar niet verder over praten.

Gelet op de wijze van totstandkoming, de consistentie, de gedetailleerdheid daarbij in aanmerking genomen de jonge leeftijd van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1], heeft de rechtbank geen reden om aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] te twijfelen. Dat [slachtoffer 2] niet (nader) heeft verklaard over de handelingen waarover [slachtoffer 1] verklaart, maakt, mede gelet op de leeftijd van [slachtoffer 2] en zijn persoonlijke omstandigheden -anders dan de verdediging stelt- niet dat de verklaring van [slachtoffer 1] niet betrouwbaar is.

De verklaring van [slachtoffer 1] en de aanvullende verklaring van [slachtoffer 2] vinden steun in de berichten die de verdachte en zijn partner aan elkaar stuurden over handelingen bij en met de pleegkinderen. Zo stuurden verdachte en zijn partner elkaar op 23 september 2023 berichten over het verschonen luier van een van de kinderen, douchen en een pyjamaparty met naar het oordeel van de rechtbank duidelijk een seksuele lading.

De berichten tussen verdachte en zijn partner geven duiding aan de handelingen van verdachte en zijn partner met en bij de pleegkinderen. Dat geldt ook voor chat contact dat de partner van verdachte met [naam 1] had. Zo berichtte verdachte [naam 1] op 17 november 2023 dat ze 2 jochies van 7 en 10 jaar als pleegkinderen hebben en over het ’s-morgens in bed erbij liggen, met een harde tegen de jongens aan en dat er vorige keer wat gevoeld is.

Ook stuurde de partner van de verdachte en [naam 1] elkaar op 7 februari 2024 berichten over handelingen waar de verdachte ook bij betrokken lijkt te zijn geweest. [naam 1] vraagt dat dan aan verdachte: “Pleegzoontjes al ingewijd haha”. Waarop verdachte in deze chat antwoordt: “Jawel (…) De oudste heeft de mijne vast gehad, (,,,) En de jongste heeft hem wel gezien, (…) ze kijken naar (…) zijn lul. (…) En hebben ze ook al onder gespoten onder de dekens terwijl ze tv keken, ben geneukt naast ze en dit weekend met de jongste zijn kontje gespeeld tijdens tv kijken terwijl ik afgetrokken werd en spoot.

Voorts neemt de rechtbank het op de telefoon van de verdachte aangetroffen beeldfragment afkomstig van de door de verdachte en zijn partner in de slaapkamer van de kinderen geïnstalleerde camera van 9 augustus 2024 als bewijs mee. Hierop is te zien dat de verdachte - in de slaapkamer van de kinderen naast het stapelbed seksuele handelingen bij zichzelf verrichtte en daarbij over de arm van het ogenschijnlijke pleegkind in het bovenste bed en vervolgens over de billen en de rug van het kind in het onderste bed aaide.

Ten aanzien van het aan de verdachte ten laste gelegde feit 1 acht de rechtbank op basis van de hiervoor besproken bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat hij de billen van [slachtoffer 2] aantikte, aanraakte en betastte. Dit gebeurde in de weekenden, als [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1], zoals voor hen gebruikelijk was, bij de verdachte en zijn partner in bed lagen. De rechtbank stelt dan ook vast dat dit meerdere keren is gebeurd. Dit in combinatie met de chatberichten van vóór de komst van de pleegkinderen en aansluitend ook tijdens pleegzorg. Een deel ging nadrukkelijk over het (samen) plegen van ontuchtige handelingen tijdens het samen met de pleegkinderen in bed liggen. Dit maakt dat de rechtbank voor dit feit vaststelt dat dit feit in vereniging is gepleegd: het gaat om een gezamenlijke uitvoering en (ook) anderszins) een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en zijn partner.

Dat is anders voor het aaien over de arm van [slachtoffer 1] terwijl hij, verdachte diens eigen penis aanraakt en/of masturbeert. Uit het beeldfragment van 9 augustus 2024 blijkt dat verdachte dit alleen deed. .

Ten aanzien van het aan de verdachte ten laste gelegde feit 2 acht de rechtbank op basis van de hiervoor besproken bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat hij de billen van [slachtoffer 1] heeft aangetikt, aangeraakt en betast. Ook hier geldt dat dit in de weekenden in bed bij de verdachte en zijn partner gebeurde en dat de verdachte en zijn partner daar allebei aan deelnamen. De rechtbank stelt vast dat dit meerdere keren is gebeurd. Ook dit feit is, mede gelet op de berichten tussen de verdachte en zijn partner, in vereniging gepleegd.

Dat is ook hier anders voor het aaien over de billen en/of rug van [slachtoffer 2] terwijl hij, de verdachte diens eigen penis aanraakt en/of masturbeert. Dat deed de verdachte alleen.

De vraag is vervolgens de handelingen die de verdachte (in vereniging en alleen) bij en met [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] heeft verricht, ontuchtige handelingen in de zin van art. 247 Wetboek van Strafrecht (oud) en, voor zover deze na 30 juni 2024 plaatsvonden, seksuele handelingen en art. 249 Wetboek van Strafrecht (nieuw) zijn. Ontuchtige handelingen en seksuele handelingen zijn handelingen gericht op seksueel contact, althans contact van seksuele aard in strijd met de sociaal ethische norm. Een precieze afbakening van wat wel en niet onder ‘ontuchtige handelingen’ valt, kan niet worden gegeven. De beoordeling of een handeling als ontuchtig dan wel seksueel heeft te gelden, hangt niet alleen af van de subjectieve beleving van het slachtoffer, maar ook van de aard van de gedraging en de omstandigheden van het geval. Ook de bedoeling van de dader is daarbij een relevante factor.

Het tik-spelletje in de weekenden in bed komt op een uitgesproken seksueel beladen wijze terug in het chatcontact dat de verdachte met zijn partner en derden had. Hierdoor krijgt iets wat een neutraal spelletje zou kunnen zijn een andere context en daarin een onmiskenbaar ontuchtig/seksueel karakter Te meer gezien de overige chat contacten over (pleeg)kinderen tussen verdachte en zijn partner., Ook het door verdachte het verrichten van seksuele handelingen met zichzelf -terwijl hij de kinderen aait- heeft een seksueel karakter. Dat ziet de rechtbank anders voor het aanraken van het geslachtsdeel van J2013 door verdachte. De rechtbank kan uit de bewijsmiddelen niet afleiden dat verdachte dit deed om andere redenen deed dan hygiëne. Te meer nu daarover concrete afspraken met moeder waren gemaakt.

Gelet op de jonge leeftijd van de pleegkinderen (7 en 10 jaar), de rol van pleegouder die de verdachte en zijn partner op eigen initiatief had gekregen (zij hebben zich immers aangemeld als pleegouders), het feit dat de kinderen afhankelijk van de zorg van de verdachte en zijn partner waren en op hen vertrouwden (de pleegkinderen zagen verdachte - zo schreef hij zelf in een van zijn berichten – als papa) en de seksuele context waarin de verdachte de gedragingen in zijn berichten plaatste, had de verdachte zich naar maatschappelijke opvatting moeten onthouden van deze gedragingen. Hij deed dit niet en maakte zo misbruik van de afhankelijke en kwetsbare positie van de pleegkinderen en schaadde daarmee niet alleen hun vertrouwen, maar ook het vertrouwen van hun moeder. De verdachte heeft inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de pleegkinderen. Het gedrag van de verdachte is naar het oordeel van de rechtbank te kwalificeren als ontuchtige en seksuele handelingen, door de verdachte deels gepleegd in vereniging en deels alleen.

De verdediging heeft zich voor feit 3 gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank voor wat betreft het bezit en het vervaardigen. De verdediging verzoekt de verdachte vrij te spreken van het verspreiden. Verder moet volgens de verdediging de verdachte ook worden vrijgesproken van het medeplegen.

De rechtbank is van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte zich, voor wat de Eufy-filmpjes betreft, zich heeft schuldig gemaakt aan het medeplegen van het vervaardigen en in het bezit hebben van kinderpornografisch materiaal. De ontuchtige handelingen zijn vastgelegd met de camera van de verdachte en zijn partner, waarna de filmpjes automatisch werden verzonden naar en opgeslagen op ieders eigen telefoon. In zoverre is op z’n minst voorwaardelijk opzet op een bewuste en nauwe samenwerking voor wat betreft het opnemen van de ontuchtige handelingen. Het verweer dat medeplegen niet kan worden bewezen slaagt om die reden niet.

De rechtbank is met de verdediging van oordeel dat niet bewezen kan worden dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het verspreiden. Verder is gelet op de bewezenverklaarde periode en de hoeveelheid aangetroffen materiaal, niet bewezen is dat van dit feit een beroep of gewoonte werd gemaakt. De verdachte wordt van dit strafverzwarende element vrijgesproken.

De verdediging refereert zich aan het oordeel van de rechtbank voor het bezit van kinderpornografie, behalve ten aanzien van de gegevensdragers eindigend op [nummer 1] en [nummer 2]. De verdediging verzoekt de verdediging ook vrij te spreken van het medeplegen, het verspreiden van kinderporno en het gewoonte maken van dit feit.

De rechtbank is van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat zowel de verdachte als de medeverdachte kinderpornografisch materiaal naar elkaar en naar derden hebben verstuurd. Vaststaat dat dit materiaal op de in de beslaggenomen gegevensdragers is aangetroffen. Voor zover niet kan worden vastgesteld deze gegevensdragers steeds daadwerkelijk bij de verdachte in gebruik waren, geldt dat deze wel aan de verdachte kunnen worden toegeschreven. De verdachte heeft bekend dat hij wist dat in de woning gegevensdragers met kinderpornografisch materiaal aanwezig waren. De gegevensdragers zijn alle op dezelfde plek in het huis aangetroffen, te weten op de werkkamer die door beide verdachten werd gebruikt. Het blijkt niet dat een of meer van deze gegevensdragers zodanig beveiligd was/waren dat slechts één van de verdachten hiertoe de toegang had. De rechtbank stelt dan ook vast dat beide verdachten steeds de volledige beschikkingsmacht hadden over de kinderpornografische inhoud van deze gegevensdragers. In de gegeven omstandigheden kwalificeert dit als medeplegen.

Gelet op de bewezenverklaarde periode en de hoeveelheid aangetroffen materiaal is bewezen dat door de verdachte van dit feit een gewoonte werd gemaakt.

De verdediging heeft vrijspraak bepleit voor feit 5. Volgens de verdediging kan niet worden bewezen dat dat de hond [naam hond] seksuele handelingen bij de verdachte heeft verricht.

De verdachte heeft tijdens de zitting bekend dat hij ontuchtige handelingen met een hond heeft verricht door hem zijn penis te laten likken, maar heeft ontkend dat dit de hond [naam hond] was. Op 24 juli 2022 appt verdachte aan [medeverdachte]: “Ben net stout geweest. Heb hem laten ruiken’. Diezelfde dag stuurt de verdachte een foto naar [medeverdachte] waarop te zien is dat een hond aan een penis ruikt. Volgens de politie vertoont de hond overeenkomsten met de hond [naam hond]. De rechtbank ziet geen reden om aan deze conclusie te twijfelen en de verdachte heeft ook anderszins niet toegelicht welke hond het dan zou zijn geweest. Gelet hierop is het feit naar het oordeel van de rechtbank wettig en overtuigend.

De verdediging heeft dit feit vrijspraak bepleit omdat uit het dossier niet duidelijk zou volgen op welke gegevensdragers er dierenporno is aangetroffen. De omschrijving van de beelden in de tenlastelegging zijn dus niet te matchen met de gegevensdragers in de tenlastelegging.

De rechtbank is van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat zowel de verdachte als de medeverdachte dierenpornografisch materiaal naar elkaar en naar derden hebben verstuurd. Vaststaat dat dit materiaal op de in de beslaggenomen gegevensdragers is aangetroffen. Voor zover niet kan worden vastgesteld deze gegevensdragers daadwerkelijk bij de verdachte in gebruik waren, geldt wat hiervoor onder feit 4 over de kinderporno op de gegevensdragers reeds is overwogen. In proces-verbaal staat in algemene termen beschreven wat er in de gegevensdragers is aangetroffen. Verder is gebleken dat de verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan het vervaardigen van dierenporno door de ontuchtige handelingen met de hond [naam hond] vast te leggen. In zoverre is sprake van voldoende wettig en overtuigend bewijs dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het laste gelegde feit.

De tenlastegelegde -en bewezen verklaarde- gewoonte vloeit naar het oordeel van de rechtbank voort uit de bewezenverklaarde periode.

Bewezen is dat:

(in de periode van 1 september 2023 tot en met 30 juni 2024, artikel 247 lid 1 jo. artikel 249 lid 1 jo. artikel 248 lid 1 Wetboek van Strafrecht (oud))

met zijn minderjarig pleegkind, althans een aan zijn zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, te weten [slachtoffer 2], geboren op [geboortedatum 2]-2013, ontucht heeft gepleegd,

en

(in de periode van 1 juli 2024 tot en met 8 november 2024, artikel 249 lid 1 jo. artikel 254 lid 1 onder a en d Wetboek van Strafrecht (nieuw))

met een kind beneden de leeftijd van twaalf jaren, te weten [slachtoffer 2], geboren op [geboortedatum 2]-2013,

zijnde een kind dat hij verzorgde of opvoedde als behorend tot zijn gezin en welk kind aan zijn zorg of waakzaamheid was toevertrouwd,

een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

2

hij op een of meer tijdstippen in de periode van 1 september 2023 tot en met 8 november 2024 te ’s-Hertogenbosch,

(in de periode van 1 september 2023 tot en met 30 juni 2024, artikel 247 lid 1 jo.

artikel 249 lid 1 jo. artikel 248 lid 1 Wetboek van Strafrecht (oud))

met zijn minderjarig pleegkind, althans een aan zijn zorg en waakzaamheid toevertrouwde minderjarige, te weten [slachtoffer 1], geboren op [geboortedatum 3]-2016, ontucht heeft gepleegd,

en

(in de periode van 1 juli 2024 tot en met 8 november 2024,

artikel 249 lid 1 jo. artikel 254 lid 1 onder a en d Wetboek van Strafrecht (nieuw))

met een kind beneden de leeftijd van twaalf jaren, te weten [slachtoffer 1], geboren op [geboortedatum 3]-2016,

zijnde een kind dat hij verzorgde of opvoedde als behorend tot zijn gezin en welk kind aan zijn zorg of waakzaamheid was toevertrouwd, een of meer seksuele handelingen heeft verricht, te weten

3

hij op een of meerdere tijdstippen in de periode van 12 april 2024 tot en met 8 november 2024 te ’s-Hertogenbosch, tezamen en in vereniging met een ander of alleen, meermalen, telkens

(in de periode van 12 april 2024 tot en met 30 juni 2024, artikel 240b lid 1 en 2

jo. artikel 248 lid 1 Wetboek van Strafrecht (oud))

afbeeldingen, en/of gegevensdragers bevattende afbeeldingen, van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1], was betrokken, heeft vervaardigd en

in bezit heeft gehad

en

(in de periode van 1 juli 2024 tot en met 8 november 2024, artikel 252 jo. artikel 254

lid 1 onder a en onder c Wetboek van Strafrecht (nieuw))

een of meer visuele weergaven van seksuele aard, waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, te weten [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 1], was betrokken, heeft

vervaardigd en

in bezit heeft gehad

te weten een of meer afbeeldingen en/of visuele weergaven en/of gegevensdragers (bevattende afbeeldingen en/of weergaven), te weten:

waarop te zien is dat:

bij en/of naast het/de gezicht(en) en/of het/de licha(a)m(en) van die [slachtoffer 2] en [slachtoffer 1] een (stijve) penis wordt gehouden door verdachte en/of medeverdachte

en

bij en/of naast het/de gezicht(en) en/of het/de licha(a)m(en) van die perso(o)n(en) seksuele handelingen worden verricht met zichzelf en/of met medeverdachte

en

dat medeverdachte zich masturbeert met [slachtoffer 2] op de achtergrond,

4

hij op een of meerdere tijdstippen in de periode van 10 augustus 2016 tot en met 8 november 2024 te ’s-Hertogenbosch, tezamen en in vereniging met een ander, meermalen, telkens

(in de periode van 10 augustus 2016 tot en met 30 juni 2024,

artikel 240b lid 1 en 2 jo. artikel 248 lid 1 Wetboek van Strafrecht (oud))

afbeeldingen, en/of gegevensdragers bevattende afbeeldingen, van seksuele gedragingen, waarbij iemand die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, was betrokken,

heeft

verspreid en

in bezit heeft gehad en

zich daartoe door middel van een geautomatiseerd werk en/of met gebruikmaking van een communicatiedienst de toegang heeft verschaft

en

(in de periode van 1 juli 2024 tot en met 8 november 2024, artikel 252 jo. artikel 254 lid 1 onder a en onder c Wetboek van Strafrecht (nieuw))

een of meer visuele weergaven van seksuele aard, waarbij een persoon die kennelijk de leeftijd van achttien jaar nog niet had bereikt, was betrokken,

heeft

verspreid en

in bezit heeft gehad en

zich daartoe de toegang heeft verschaft,

te weten een of meer afbeeldingen en/of visuele weergaven en/of gegevensdragers (bevattende afbeeldingen en/of weergaven), te weten:

waarop te zien is dat:

een persoon oraal en/of anaal wordt gepenetreerd met een penis en/of met vinger/hand

en

die persoon poserend of in een pose is afgebeeld, waarbij

en

en

bij en/of op het lichaam van die persoon sperma wordt gespoten

en

bij en/of naast het lichaam van die persoon een (stijve) penis wordt gehouden, waarbij op dat lichaam een op sperma gelijkende substantie zichtbaar is

terwijl van het begaan van deze feiten een beroep of gewoonte werd gemaakt,

5

hij op een of meer tijdstippen in de periode van 24 juli 2022 tot en met 8 november 2024

te ’s-Hertogenbosch,

(in de periode van 24 juli 2022 tot en met 30 juni 2024 artikel 254 Wetboek van, Strafrecht (oud))

een dier seksuele handelingen heeft laten verrichten met verdachte

welke seksuele handelingen bestonden uit:

6

hij op een of meerdere tijdstippen in de periode van 7 februari 2018 tot en met 8 november 2024 te ’s-Hertogenbosch, tezamen en in vereniging met een ander, meermalen,

telkens

(in de periode van 7 februari 2018 tot en met 30 juni 2024, artikel 254a jo. artikel 47 lid 1 sub 1 Wetboek van Strafrecht (oud))

afbeeldingen, te weten foto’s en/of video’s- en/of gegevensdragers, bevattende afbeeldingen,

terwijl op die afbeeldingen ontuchtige handelingen zichtbaar zijn, waarbij een mens en een dier betrokken zijn,

heeft

vervaardigd en

verspreid en

in bezit heeft gehad,

en

(in de periode van 1 juli 2024 tot en met 8 november 2024,

artikel 254c lid 1 jo. artikel 47 lid 1 sub 1 Wetboek van Strafrecht (nieuw))

een visuele weergave van een seksuele handeling, waarbij een mens en een dier waren betrokken of schijnbaar waren betrokken,

waarbij voornoemde ontuchtige en/of seksuele handeling(en) – zakelijk weergegeven – bestond(en) uit:

verspreid en

in bezit heeft gehad

terwijl hij, verdachte, van het plegen van dit feit een gewoonte heeft gemaakt.

Ernst en omstandigheden van het feit /de feiten

De verdachte heeft zich aan een veelheid aan seksuele delicten schuldig gemaakt. Hij heeft allereerst alleen en samen met zijn partner ontuchtige handelingen gepleegd bij twee jonge pleegkinderen. De verdachte heeft ook kinderporno van de twee pleegkinderen vervaardigd en ook in zijn bezit gehad. De pleegkinderen kwamen sinds september 2023 een aantal weekenden per maand bij de verdachte en zijn partner in huis en werden daarmee aan hun zorg toevertrouwd. Uit de berichten die de verdachte met zijn partner en met derden nog vóór die tijd heeft uitgewisseld, komt een beeld naar voren waarin de verdachte en zijn partner al seksuele intenties met pleegkinderen hadden toen zij zich aanmeldden bij pleegzorg. Dit beeld wordt bevestigd door de inhoud van de berichten die de verdachten uitwisselden nadat de pleegzorg was gestart. Door zijn handelwijze heeft de verdachte de lichamelijke integriteit van de minderjarigen en kwetsbare slachtoffers ernstig geschonden. Hij heeft daarnaast door zijn handelen ernstig misbruik gemaakt van het vertrouwen dat de moeder van de slachtoffers in hem als pleegouder had gesteld. De rechtbank rekent het de verdachte zwaar aan dat dit handelen slechts door toedoen van de politie tot een einde is gekomen en hoogstwaarschijnlijk daardoor (nog) verdergaand seksueel misbruik achterwege is gebleven. De verdachte en zijn partner hebben zelf geen enkele stap ondernomen om de delicten te stoppen.

De verdachte heeft tevens kinderporno verspreid en in bezit gehad. Hij heeft hiermee de norm die strekt tot de bescherming van jeugdigen tegen seksueel misbruik geschonden. Door het bezit van kinderporno wordt de productie daarvan immers gestimuleerd en in stand gehouden. Voor deze productie worden (jonge) kinderen seksueel misbruikt en uitgebuit. Ten gevolge hiervan lopen deze kinderen dikwijls psychische schade op die gedurende lange tijd diepe sporen nalaat. Ook kunnen zij nog geruime tijd achtervolgd worden door de gevolgen van de productie van de beelden. Dat de verdachte hieraan een bijdrage heeft geleverd, rekent de rechtbank hem aan.

De verdachte heeft zich verder meermalen schuldig gemaakt aan het plegen van seksuele handelingen met zijn hond [naam hond]. Bovendien heeft hij deze handelingen gefilmd. Daarnaast heeft hij nog meer foto’s en video’s in zijn bezit gehad die kwalificeren als dierenporno. De integriteit van dieren is een rechtens te respecteren belang en seksueel contact tussen mens en dier is in strijd met de goede zeden en is daarom dan ook strafbaar gesteld.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 1 mei 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

Rapporten van deskundigen en de reclassering

In het rapport van [naam 2], arts in opleiding tot psychiater, en [naam 3], psychiater, van 6 mei 2025 staat het volgende. Bij betrokkene is geen psychische stoornis vastgesteld. Onderzoekers kunnen geen klinische inschatting maken van het herhalingsrisico, vanwege het ontbreken van een vastgestelde psychische stoornis. Op grond van actuariële risicotaxatieinstrumenten kan worden gesteld dat betrokkene behoort tot de personen met een gemiddeld recidiverisico. Dit komt overeen met een 5-jaars risico op seksuele recidive tussen de 4 en de 11%. Aanbevolen wordt dat betrokkene in geval van veroordeling onder toezicht komt van de reclassering en via die route eventueel voor nadere delictdiagnostiek wordt verwezen naar een forensisch-psychiatrische polikliniek zoals (bijvoorbeeld) de Waag of Fivoor.

In het rapport van [naam 4], GZ-psycholoog, van 10 juni 2025 staat het volgende. Bij betrokkene is geen sprake van een psychiatrische stoornis in engere zin, noch van een persoonlijkheidsstoornis, een stoornis in het gebruik van middelen, dan wel een stoornis in de intelligentie. Een parafiele stoornis is op basis van het onderhavige onderzoek niet vast te stellen noch uit te sluiten. De psycholoog schat het risico op herhaling van seksueel delictgedrag in als laag tot gemiddeld. Van het strafproces gaat naar inschatting van psycholoog reeds een forse afschrikwekkende werking uit. Indien betrokkene veroordeeld wordt, verdient het aanbeveling om alsnog aandacht te hebben voor nadere delictdiagnostiek vanuit een forensisch psychiatrische polikliniek, zoals de Waag of Fivoor. In de gesprekken kunnen eventuele parafiele interesses nader worden geëxploreerd en in wat hierbij de rol is van bijvoorbeeld de dynamiek met zijn echtgenoot.

In het rapport van Reclassering Nederland van 3 december 2025 staat het volgende. De kans op recidive wordt ingeschat als gemiddeld. De reclassering sluit zich aan bij het advies van de gedragsdeskundigen tot nader onderzoek in een forensisch psychiatrische polikliniek. Dit als bijzondere voorwaarde binnen een voorwaardelijke veroordeling of een 38z-maatregel, waarbij hij onder toezicht komt van de reclassering. De kans op het zich onttrekken aan voorwaarden wordt als laag ingeschat. Verder worden als bijzondere voorwaarden geadviseerd: meldplicht, contactverbod, vermijden digitale omgevingen seksueel kindermisbruik, houdverbod dieren en andere voorwaarden het gedrag betreffende.

Straf

Gelet op de ernst van de bewezen verklaarde strafbare feiten is een gevangenisstraf noodzakelijk. Bij het bepalen van die strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in min of meer vergelijkbare zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten. Deze oriëntatiepunten zijn binnen de rechtspraak ontwikkeld om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen en vormen een vertrekpunt bij het bepalen van de straf.

Alles afwegende wordt een gevangenisstraf van 502 dagen met aftrek van voorarrest opgelegd, waarvan 365 maanden voorwaardelijk. Het onvoorwaardelijk deel van de gevangenisstraf is gelijk aan de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Dit betekent dat de verdachte vooralsnog niet terug wordt gestuurd naar de gevangenis. De rest van de gevangenisstraf wordt voorwaardelijk opgelegd. Verder wordt aan de verdachte een taakstraf van 240 uur opgelegd.

De rechtbank verbindt aan de voorwaardelijke straf de bijzondere voorwaarden die de reclassering – mede op basis van de rapporten van de gedragsdeskundigen – heeft geadviseerd. De door de reclassering geadviseerde voorwaarden worden dan ook overgenomen. Dat geldt ook voor het houdverbod. De voorwaardelijke straf heeft ook als doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt. De rechtbank ziet gelet op de duur van de proeftijd -en de mogelijke verlenging daarvan, indien noodzakelijk geoordeeld- geen meerwaarde in het opleggen van een 38z-maatregel.

Verbeurdverklaring

De inbeslaggenomen gegevensdragers worden onttrokken aan het verkeer. De strafbare feiten 3, 4 en 5 zijn met behulp van deze gegevensdragers gepleegd en ze behoren aan de verdachte toe. De gegevensdragers bevatten strafbaar kinderpornografisch materiaal en dus is het ongecontroleerd bezit ervan in strijd met de wet. Om die reden zijn de gegevensdragers vatbaar voor onttrekking aan het verkeer. De gegevensdragers met uitsluitend afbeeldingen van de pleegkinderen die niet als kinderpornografisch zijn aangemerkt, zullen toch onttrokken worden aan het verkeer. Gelet op de samenhang met de bewezen verklaarde misdrijven dienen verdachte en zijn partner niet te kunnen beschikken over die afbeeldingen.