Rechtbank Rotterdam, eerste aanleg - meervoudig strafrecht overig

Bewezenverklaring

Bewezen is dat de verdachte:

op 8 april 2025 te Rotterdam ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om [slachtoffer] opzettelijk van het leven te beroven, meerdere malen, (met kracht) met een mes, in de hals en het bovenlichaam van die [slachtoffer] heeft gestoken, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid.

Bewijsmiddelen

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. De verdachte heeft het feit bekend en er is geen vrijspraak bepleit. Daarom worden de bewijsmiddelen hieronder wel genoemd maar niet uitgeschreven (Voetnoot 1).

Beroep op noodweer(exces)

De verdediging heeft aangevoerd dat de verdachte uit noodweer heeft gehandeld en moet

worden ontslagen van alle rechtsvervolging. Hij heeft zich verdedigd tegen een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding van het slachtoffer, dan wel het onmiddellijk dreigend gevaar daarvoor. Immers, het slachtoffer confronteerde de verdachte met een mes. De verdachte kon zich niet aan de aanranding onttrekken, nu hij zich in een kleine woning bevond en de uitgang daarvan werd geblokkeerd door het slachtoffer. De verdedigingshandelingen van de verdachte moeten worden beoordeeld tegen de achtergrond van één aaneengesloten geweldsituatie.

Subsidiair is door de verdediging een beroep op noodweerexces gedaan, omdat de reactie

van de verdachte het gevolg is geweest van een hevige, door die aanranding veroorzaakte

gemoedsbeweging.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beoordeling van het beroep op noodweer, dient allereerst vastgesteld te worden of de feitelijke grondslag daarvan aannemelijk wordt geacht. Hiertoe dient de verklaring van de verdachte – die immers de grondslag vormt voor zijn beroep op noodweer – te worden beoordeeld aan de hand van de beschikbare informatie van het incident.

De rechtbank acht de feiten en omstandigheden die de verdediging aan het verweer ten grondslag heeft gelegd, niet aannemelijk geworden. De verklaring van de verdachte dat het slachtoffer hem heeft geconfronteerd en bedreigd met een mes, vindt geen steun in de inhoud van het procesdossier. De door de verdediging gegeven lezing van de gebeurtenissen vindt zijn weerlegging in de hierboven opgenomen bewijsmiddelen. Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat de verdachte de hem verweten gedragingen niet heeft verricht in een situatie waarin en op een tijdstip waarop voor hem de noodzaak bestond tot verdediging van eigen lijf tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding, dan wel het onmiddellijk dreigend gevaar daarvoor. Nu geen sprake is geweest van een noodweersituatie, kan ook een beroep op noodweerexces om die reden niet slagen. De verweren worden daarom verworpen. Het feit en de verdachte zijn strafbaar.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot doodslag. Hij heeft het slachtoffer midden in de nacht in diens eigen woning meerdere keren gestoken met een mes in zijn hals en bovenlichaam. De verdachte had (vitale) delen van het lichaam van het slachtoffer kunnen raken, waardoor hij het leven had kunnen verliezen.

Met dit handelen heeft de verdachte een grove inbreuk gemaakt op de onaantastbaarheid van het lichaam en de lichamelijke integriteit van het slachtoffer en hem angst aangejaagd.

Dat het strafbare feit in de woning van het slachtoffer heeft plaatsgevonden, rekent de rechtbank de verdachte in het bijzonder aan. Een woning is bij uitstek een plek waar men zich veilig zou moeten voelen. Uit de door het slachtoffer ingediende vordering blijkt dat het feit veel impact op hem heeft gehad. Dit soort feiten veroorzaken veelal ook gevoelens van onrust in de directe omgeving en in de maatschappij in het algemeen.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad van 5 juni 2026 blijkt dat de verdachte weliswaar eerder is veroordeeld, maar niet voor soortgelijke strafbare feiten. Het strafblad van de verdachte leidt daarom niet tot een hogere straf.

Rapporten van deskundigen en de reclassering

In het rapport van het Pieter Baan Centrum van 2 juni 2026, opgesteld door [naam 1], psychiater, [naam 2], GZ-psycholoog, en [naam 3], GZ-psycholoog in opleiding tot rapporteur pro Justitia, staat onder meer het volgende.

De verdachte heeft meegewerkt aan het onderzoek. De rapporteurs hebben voldoende informatie over de verdachte verkregen om tot diagnostische conclusies te komen, maar er blijven vragen bestaan betreffende de diagnostiek waardoor de gestelde vragen niet volledig kunnen worden beantwoord. Volgens de rapporteurs wordt de diagnostiek vooral bemoeilijk door de langdurige en ernstige middelenproblematiek in het gebruik van cocaïne, alcohol en cannabis. Deze stoornis bestaat al lange tijd en was aanwezig ten tijde van het tenlastegelegde. Het is echter onbekend in welke mate de verdachte tijdens het tenlastegelegde onder invloed was van middelen.

Hoewel in het verleden sprake is geweest van een depressie en PTSS, zien de rapporteurs momenteel geen aanwijzingen gezien voor andere psychiatrische problematiek. Volgens de rapporteurs zijn er enkele aanwijzingen voor een autismespectrumstoornis, maar voldoet de verdachte niet aan de criteria waardoor een diagnose niet wordt gesteld.

Volgens de rapporteurs zijn er te veel onduidelijkheden betreffende de delictdynamiek, zodat er geen betrouwbaar delictscenario is op te stellen. Er is onvoldoende zicht gekomen op welke aspecten een mogelijke rol hebben gespeeld in het ten laste gelegde en de mate van keuzevrijheid en van controle die betrokkene had over zijn handelen ten tijde van het ten laste gelegde.

Vanwege onvolledig zicht op de psychopathologie kan geen uitspraak worden gedaan over de toerekenbaarheid en geen onderbouwd recidiverisico worden bepaald. Hierdoor onthouden onderzoekers zich van een advies over een eventuele behandeling in een strafrechtelijk kader.

In het rapport van GGZ Fivoor van 26 juni 2026 staat onder meer het volgende.

De reclassering ziet risicofactoren in de delictgeschiedenis en in het sociaal netwerk, het middelengebruik, het psychosociaal functioneren en de houding van de verdachte. Volgens de reclassering is er een verband tussen het middelengebruik en het gewelddadig delictgedrag van de verdachte. De verdachte slaagt er niet in om met behandelingen abstinent te worden en te blijven en geeft het gebruik een plaats in zijn leven waarvan hij denkt dat het goed is. Volgens de reclassering houdt dit de problematiek in stand, terwijl er ook sprake is van zorgvermijding. Volgens de reclassering wijst dit op een beperking in probleem- en zelfinzicht van de verdachte.

De reclassering ziet beschermende factoren op de leefgebieden financiën, familierelaties en houding. De verdachte heeft enkele schulden, maar heeft bewindvoering en werkt hier goed aan mee. Daarnaast kan de verdachte terugvallen op ondersteuning van zijn familie, die betrokken is bij zijn behandelingen, bewindvoering en ook nu met hem meedenkt.

De reclassering schat het recidiverisico in als laag tot gemiddeld en het risico op letsel als gemiddeld tot hoog. De reclassering adviseert bij een veroordeling een (deels) voorwaardelijke straf op te leggen met de volgende bijzondere voorwaarden: meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling met mogelijke kortdurende opname, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, contactverbod met het slachtoffer, dagbesteding, aflossing van schulden en beheersing in middelengebruik. De reclassering adviseert dadelijke uitvoerbaarheid van deze voorwaarden en het reclasseringstoezicht, omdat de kans op een misdrijf met schade voor personen groot is. De verdachte heeft zich meewerkend opgesteld en is bereid zich te houden aan de bijzondere voorwaarden.

Overige persoonlijke omstandigheden

Sinds zijn detentie is de verdachte naar eigen zeggen gestopt met zijn middelengebruik. De verdachte is bereid zijn medewerking te verlenen aan een reclasseringstoezicht en de geadviseerde bijzondere voorwaarden.

Straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een gevangenisstraf noodzakelijk. Het opleggen van een ander soort straf is niet passend. Bij het bepalen van die strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. De rechtbank komt gelet hierop tot een lagere straf dan door de officier van justitie is gevorderd. Daarbij weegt de rechtbank ook de persoonlijke omstandigheden van de verdachte mee, zoals die uit de rapporten en tijdens de zitting naar voren zijn gekomen, en het feit dat aan de verdachte een fors pakket aan bijzondere voorwaarden zal worden opgelegd. Een gevangenisstraf van 36 maanden wordt opgelegd, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Van deze gevangenisstraf worden 6 maanden voorwaardelijk opgelegd. De voorwaardelijke straf heeft als doel te voorkomen dat de verdachte in de toekomst opnieuw een strafbaar feit pleegt.

De rechtbank verbindt aan de voorwaardelijke straf de bijzondere voorwaarden die de reclassering heeft geadviseerd. De bijzondere voorwaarden zijn noodzakelijk om de kans op herhaling van het plegen van nieuwe strafbare feiten te verkleinen. De rechtbank ziet op dit moment geen noodzaak om de bijzondere voorwaarden dadelijk uitvoerbaar te verklaren, gelet op de duur van de gevangenisstraf die de verdachte moet ondergaan.

De gevangenisstraf zal worden tenuitvoergelegd binnen de penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

Materiële schade

De rechtbank stelt vast dat de benadeelde partij rechtstreeks materiële schade heeft geleden als gevolg van het gepleegde strafbare feit. De vordering wordt, voor zover deze betrekking heeft op het eigen risico en de kledingschade, toegewezen. Dit deel van de vordering is voldoende onderbouwd en is door de verdediging onvoldoende weersproken.

Ten aanzien van de kosten voor de huishoudelijke hulp en subsidiair de schoonmaakkosten zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk worden verklaard, omdat de vordering op dit punt onvoldoende is onderbouwd. Dit deel van de vordering kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

De vordering ten aanzien van de urgentie aanvraag zal worden afgewezen, omdat onvoldoende is komen vast te staan dat deze kosten rechtstreeks verband houden met het bewezen verklaarde feit.

Dit betekent dat de verdachte € 355,43 als vergoeding van materiële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen, in de vorm van steekwonden in zijn hals en borstkas. Voorts heeft het strafbare feit psychische gevolgen voor de benadeelde partij gehad.

De rechtbank heeft acht geslagen op de Rotterdamse Schaal, een ordening van

smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen, waarnaar al vaker door

andere rechters in Nederland is verwezen bij de vaststelling en begroting van schade als hier

aan de orde. Gelet op de bedragen aan immateriële schadevergoeding die volgens

de Rotterdamse Schaal in vergelijkbare gevallen (bij littekens en geestelijk letsel) doorgaans worden toegekend, acht de rechtbank toewijzing van een bedrag van € 5.000.- billijk. Hierbij is tevens rekening gehouden met de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt, de aard en ernst van het letsel (waaronder de duur en de intensiteit) en de verwachting over het herstel. De vordering wordt tot dit bedrag

toegewezen. Het resterende deel van de vordering wordt afgewezen. Dit betekent dat de verdachte een bedrag van € 5.000,- als vergoeding van immateriële schade aan de benadeelde partij moet betalen.

Nader te onderbouwen schade

De benadeelde partij heeft een post nader te onderbouwen schade in zijn vordering

opgenomen. Nu niet concreet is onderbouwd dat deze gevorderde schade in de toekomst ook

daadwerkelijk zal worden geleden, wordt dit deel van de vordering afgewezen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 8 april 2025.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij grotendeels wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op nihil.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 51 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.