Rechtbank Zeeland-West-Brabant, op tegenspraak strafrecht overig

De bewijsmiddelen zijn in bijlage II aan dit vonnis gehecht.

Vaststelling feiten

Op 3 april 2025 was aangeefster alleen thuis. Aangeefster was toentertijd 16 jaar. Niet ter discussie staat dat verdachte op enig moment met aangeefster in de keuken stond. Ook staat vast dat verdachte met zijn hand aangeefster op haar linker bil heeft aangeraakt. De verklaringen over de wijze waarop de aanraking heeft plaatsgevonden, lopen echter uiteen.

Juridisch kader

De rechtbank stelt voorop dat zedenzaken zich doorgaans kenmerken door het gegeven dat in de regel slechts twee personen aanwezig zijn bij de verweten handelingen: het veronderstelde slachtoffer en de verdachte. Wanneer een verdachte seksuele handelingen of de onvrijwilligheid ontkent, leidt dat er in veel gevallen toe dat er onvoldoende wettig bewijs is om tot een bewezenverklaring te komen. Volgens het tweede lid van artikel 342 van het Wetboek van Strafvordering kan het bewijs dat verdachte het tenlastegelegde heeft begaan door de rechter immers niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige (het veronderstelde slachtoffer). Dit bewijsminimumvoorschrift sterkt ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing, in die zin dat het de rechter verbiedt tot een bewezenverklaring te komen als de door één getuige verklaarde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en niet worden ondersteund door ander bewijsmateriaal. Deze bepaling ziet op de tenlastelegging in haar geheel. Niet is vereist dat elk onderdeel daarvan ook in ander bewijsmateriaal steun vindt.

Verklaring aangeefster

Verdachte was op 3 april 2025 werkzaam als postbezorger in de flat van aangeefster. Op de terugweg naar buiten vroeg verdachte aangeefster om een glas water. Aangeefster is naar de keuken gelopen om deze te pakken. Toen zij zich omdraaide, stond verdachte ineens ook in de keuken. Hij stond op dat moment recht tegenover haar en heeft hierbij haar linker bil betast. Verdachte probeerde meerdere malen fysiek contact met aangeefster te maken. Aangeefster heeft meerdere malen duidelijk aangegeven dat zij dit niet wilde en dat verdachte de woning moest verlaten. Uiteindelijk heeft verdachte de woning verlaten. Direct hierna heeft aangeefster aan haar broer, moeder en begeleidster ( [organisatie] ) en alsmede via social media, kenbaar gemaakt dat zij door verdachte was aangerand.

Verklaring verdachte

Verdachte verklaart op uitnodiging van aangeefster de woning te zijn binnengetreden. Hierop zou aangeefster zijn hand hebben vastgepakt en op haar linker bil hebben geplaatst. Het initiatief lag niet bij hem, maar bij aangeefster. Toen aangeefster zijn hand heeft losgelaten, heeft hij zijn hand teruggetrokken en is aangeefster begonnen met het filmen van verdachte met haar mobiele telefoon. Aangeefster is zich toen pas terughoudend gaan gedragen. Verdachte verstond de afwijzingen van de aangeefster niet nu hij de Nederlandse taal nauwelijks machtig is.

Oordeel rechtbank

De rechtbank komt op basis van het bewijs in het dossier tot een bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit opzetaanranding. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.

Betrouwbaarheid en steunbewijs verklaring aangeefster

Aangeefster heeft consistent en gedetailleerd verklaard en haar verklaring wordt qua feitelijke handeling ondersteund door de verklaring van verdachte zelf. Anders dan in veel zedenzaken het geval is, bevat het dossier in deze zaak daarnaast ook videobeelden waarop (een deel van) het tenlastegelegde is vastgelegd. Deze beelden vormen bewijsmateriaal dat afkomstig is van een andere, objectieve bron dan aangeefster. Op de camerabeelden is te zien hoe aangeefster geen fysiek contact met verdachte wenst en hem meerdere malen laat weten dat zij geen contact wenst en hij haar woning moet verlaten.

Dit wordt verder ondersteund door het whatsappbericht van aangeefster en hetgeen zij in persoon aan haar begeleidster, [begeleidster] , op die bewuste 3 april 2025, meteen na het incident heeft verteld. Zij geeft aan dat een man de woning is binnengekomen terwijl zij aangaf dat hij buiten moest blijven. De man deed de deur dicht en begon haar opeens aan te raken. Hij zou haar op haar bil hebben aangeraakt. Verder komen de aangifte van [begeleidster] d.d. 6 april 2025 overeen met het studioverhoor van aangeefster op 20 juni 2025.

Verdachte bekent tot slot in zijn verhoor bij de politie op 23 juli 2025 en ter zitting dat hij zich in een zwak moment heeft laten verleiden en dat hij met zijn hand naar beneden ging op haar bips.

De rechtbank komt dan ook tot de conclusie dat de verklaring van aangeefster betrouwbaar is en voldoende wordt ondersteund door andere bewijsmiddelen, waardoor deze kan worden gebruikt voor het bewijs.

Verdachte verklaart verder ter zitting dat hij zich heeft ‘laten verleiden’ tot het aanraken van de bil van aangeefster en dat hij zich diep schaamt. Verdachte verklaart dat aangeefster eerst welwillend was en pas na het opnemen met haar mobiele telefoon terughoudend werd.

In dit geval heeft aangeefster tot achtmaal toe verdachte verzocht haar woning te verlaten. Aangeefster heeft duidelijk gemaakt dat zij dit niet wilde door dit uitdrukkelijk te benoemen en bij een aanraking door verdachte achteruit te lopen om de aanraking te voorkomen. Aangeefster heeft dus duidelijk laten weten dat ze het seksueel contact niet wilde. Dit is teruggezien in de opgenomen camerabeelden die ter zitting zijn getoond. Uit geen van de zichtbare gedragingen van aangeefster op de videobeelden blijkt dat aangeefster seksueel contact met verdachte wilde hebben.

De rechtbank is op basis van alle feiten en omstandigheden van oordeel dat verdachte aangeefster haar bil heeft betast, terwijl hij wist dat bij haar daartoe de wil ontbrak.