Rechtbank Zeeland-West-Brabant, raadkamer strafrecht overig

Het verloop van de procedure blijkt uit de volgende stukken:

Op 14 april 2026 heeft het onderzoek door de raadkamer plaatsgevonden. Hierbij zijn de officier van justitie, mr. M. Nieuwenhuis, klager en mr. G.J.A. van de Grint als raadsman van klager, gehoord.

Het klaagschrift strekt tot opheffing van het beslag met last tot teruggave aan klager. Daartoe is aangevoerd dat klager eigenaar is van de Seat en niet valt in te zien dat de Seat in een eventuele strafvervolging van klager verbeurd zal worden verklaard. Naar aanleiding van de aanhouding van klager op 21 november 2025 - wegens verdenking van het rijden onder invloed van verdovende middelen en het rijden met een geschorst rijbewijs - is bij klager bloed afgenomen, waarbij - na onderzoek - geen overschrijding van de grenswaarde is vastgesteld. Daarbij is klager weliswaar tweemaal eerder staande gehouden wegens verdenking van het rijden onder invloed van verdovende middelen, maar hij is hiervoor (nog) niet veroordeeld. Van recidive is dus geen sprake. Voorts is het rijbewijs van klager in het kader van het onderzoek naar de rijgeschiktheid van klager geschorst, maar deze beslissing van het CBR was op de dag van de aanhouding van klager nog niet aan hem uitgereikt, zodat hij op dat moment niet bekend was met de uitslag.

De officier van justitie heeft zich - in afwijking van het schriftelijke standpunt van het Openbaar Ministerie - in raadkamer op het standpunt gesteld dat het op basis van de uitslag van het bloedonderzoek hoogst onwaarschijnlijk is dat de rechter, later oordelend, zal overgaan tot verbeurdverklaring van de Seat. Het klaagschrift kan gegrond worden verklaard.

De raadkamer van de rechtbank is bevoegd tot afdoening van het klaagschrift.

Het klaagschrift is tijdig ingediend en klager is ontvankelijk in zijn beklag.

Bij de beoordeling stelt de rechtbank voorop dat het onderzoek in raadkamer een summier karakter heeft. Dat betekent dat van de rechter niet kan worden gevraagd ten gronde in de mogelijke uitkomst van een nog te voeren hoofdzaak of ontnemingsprocedure te treden.

De rechtbank overweegt over het klaagschrift tegen het strafvorderlijk beslag dat is gelegd op grond van artikel 94 Sv als volgt.

Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad (Voetnoot 1), moet de rechter, bij een op grond van artikel 94 Sv gelegd beslag:

Op grond van artikel 116, eerste lid, Sv laat het Openbaar Ministerie de inbeslaggenomen voorwerpen teruggeven aan de beslagene, zodra het belang van strafvordering zich daartegen niet meer verzet. Dit betekent het volgende. Als het Openbaar Ministerie zich op het standpunt stelt dat er geen strafvorderlijk belang meer is bij het voortduren van het beslag, dan moet de rechter ervan uitgaan dat het standpunt juist is.

Uit hetgeen ter zitting is besproken, blijkt dat de gronden voor het voortzetten van het strafvorderlijk beslag niet langer aanwezig zijn. Nu er geen strafvorderlijk belang bestaat bij het voortduren van het beslag en de rechtbank niet is gebleken dat een ander dan klager redelijkerwijs als rechthebbende van de Seat is aan te merken, zal de rechtbank het klaagschrift tegen het artikel 94 Sv beslag gegrond verklaren en de teruggave van de Seat aan klager gelasten.